Chapter 4: Make love as plan - 2

ที่ออเดรย์ผูกใจเจ็บไม่ใช่แค่เรื่องถูกแวมไพร์ตนนั้นล่วงเกิน แต่เขาเจ็บใจที่ตนเองเผลอหลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสของเกรแฮมต่างหาก อย่างที่รู้กันว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เกรแฮมนั้นเป็นนักรัก อีกทั้งยังเป็นเทพบุตรจากสวรรค์ลงมาเดินดินด้วยรูปร่างหน้าตาของเขางดงามเกินกว่าที่บุรุษใดจะพึงมี แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นปัจจัยที่ทำให้ออเดรย์เผลอไผลจนยอมพลีกายให้อีกฝ่ายโดยง่ายเสียหน่อย!

ต้องมีเวทมนตร์...

เจ้าแวมไพร์นั่นต้องมีเวทมนตร์อย่างแน่นอน!

ออเดรย์พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่างนั้น หากแต่ในความเป็นจริงก็ต้องยอมรับว่าที่เผลอไผลไปคงเป็นเพราะลีลารักของเกรแฮมมากกว่า ไหนจะรูปร่างหน้าตาที่แลดูจะยั่วยวนทั้งชายและหญิงให้ติดกับโดยง่ายนั่นเอง

เขาตกหลุมกับดักที่เกรแฮมทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหากเล่า!

แต่คืนนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเผลอไผลเคลิบเคลิ้มไปกับใบหน้าหล่อเหลาและสัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านเย็นเยียบของเกรแฮมอีกแล้ว ในเมื่อตัดสินใจเช่นนั้น ออเดรย์จึงเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อนทันที

“เกิดสิ่งใดขึ้นอย่างนั้นรึ เจ้าถึงได้ร้อนรนอยากจะเอาใจข้านัก”

เสียงแหบห้าวของเกรแฮมดังขึ้นระคนกระเส่า สายตาทอดมองไปยังชายหนุ่มมนุษย์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น สาละวนกับการแก้ปมเชือกกางเกงบริเวณหน้าขาของตน

ออเดรย์เหลือบมองขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลฉายความไม่พอใจเด่นชัด หากแต่ใบหน้าดื้อรั้นนั่นกลับเก็บอารมณ์อย่างยิ่งยวด ก่อนที่เจ้าของริมฝีปากสีเชอร์รี่จะเปล่งเสียงออกมา

“ข้าก็แค่อยากจะเอาใจกัปตันเรือคนใหม่”

พูดไปแล้วก็ต้องเผลอขบกรามแน่น

ฮึ! กัปตันเรือคนใหม่อย่างนั้นหรือ? ก็แค่ตอนนี้เท่านั้น เรือแบล็กคราเคนเป็นของข้าต่างหาก!

“แค่นั้นหรือ?”

เกรแฮมถามอย่างรู้ทัน การที่อีกฝ่ายยอมลดทิฐิมาเอาใจเขา มันไม่ใช่เรื่องแค่นี้แน่ๆ

หากแต่ออเดรย์ไม่ตอบ กลับว่าเสียงขุ่น

“อย่าถามมากได้ไหม จะให้ข้าทำหรือไม่ทำ?”

ย่อมแน่ว่าเกรแฮมไม่ปฏิเสธ

“ทำสิ ทำเลยยอดรักของข้า”

ฟังแล้วก็ขนลุกเกรียวไปทั่วทั้งแนวสันหลัง

ยอดรัก... ใช่ที่ไหนกันล่ะ!

แต่ออเดรย์ก็แสร้งเมิน ทำเสียว่าไม่ได้ยิน จัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ช่วงล่างของคนตรงหน้าออกจนหมดสิ้น พลันใช้ฝ่ามือกอบกุมไปยังท่อนเนื้อที่ชูชันขึ้นมา

แม้แต่ตรงส่วนนี้ก็ยังเย็นไม่ต่างจากซากศพ...

ความผิดแผกไปจากธรรมชาติทำให้เรียวคิ้วสวยของออเดรย์ย่นยู่

“มันอาจจะทำให้เจ้ารู้สึกประหลาดไปเสียหน่อย ถึงจะไม่อุ่นร้อนอย่างที่ควรจะเป็น แต่ก็ยังใช้การได้ดีอยู่”

เกรแฮมว่าออกมาอย่างรู้ทัน เรื่องนั้นออเดรย์รู้ดีอยู่แล้วล่ะน่า

“ถ้าเจ้าอยากให้ข้าทำ ก็เงียบๆ ปากไปบ้างเถอะ”

เกรแฮมพยักหน้า เอนกายไปข้างหลังเล็กน้อยเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายได้ปรนเปรอตนเองได้สะดวก ขณะที่ออเดรย์รูดรั้งท่อนเนื้อนั่นแล้วก็สูดหายใจเข้าเต็มปอด

เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน จะได้ตะล่อมง่ายๆ!

พลันริมฝีปากหยักก็เผยอออก ก่อนจะจรดจูบลงมายังส่วนปลายของยอดแผ่วเบา พออ้าปากได้ก็แลบลิ้นเลียไล้ไปตามรูปทรงของมัน เกรแฮมครางฮืมออกมาอย่างพึงใจกับสัมผัสนั้น มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของมนุษย์หนุ่มที่กำลังวนเวียนอยู่บริเวณหน้าขา ก่อนที่จะต้องกำเส้นผมสลวยนั่นไว้แน่นในกำมือเมื่อออเดรย์อ้าปากเข้าครอบครองมันอย่างเต็มรัก

“ออเดรย์...”

เสียงครางกระเส่าดังมาพร้อมกับเสียงหายใจกระหืดหอบ...

ทั้งที่ตายไปแล้วแท้ๆ แต่เกรแฮมกลับมีเสียงลมหายใจอย่างนี้ดังมาให้ได้ยินจนได้ มันก็สร้างความน่าประหลาดใจให้กับออเดรย์อยู่ไม่น้อย ทว่าเขาก็ไม่คิดที่จะหยุดภารกิจเบื้องหน้ามาถามหรอก ได้แต่ตั้งใจกระทำจนกว่ามันจะเสร็จสิ้น

ปากยังคงปรนเปรออีกฝ่ายไม่หยุด ทั้งดูดดุน ทั้งรูดรั้งโลมไล้ ไม่นานนักก็รู้สึกได้ถึงการกระตุกเกร็งจากคนตรงหน้า ออเดรย์ตั้งใจว่าจะถอนริมฝีปากออกมาก่อนที่อีกฝ่ายจะหลั่งสิ่งซึ่งไม่น่ามีรสชาติอภิรมย์ใส่ หากแต่เมื่อช้อนสายตามองและเห็นดวงหน้าคร้ามในยามนี้แล้ว ความรู้สึกหนึ่งก็แล่นวูบขึ้นมา

อยากเห็นว่าใบหน้าของเกรแฮมยามถูกรุกเร้าจนถึงที่สุดเป็นอย่างไร...

ดังนั้นจึงไม่ยอมถอนริมฝีปาก กระทำอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งอีกฝ่ายกระตุกเกร็งขึ้นมาอย่างรุนแรง

ของเหลวบางอย่างอบอวลอยู่ในปาก ออเดรย์ตกใจอยู่ไม่น้อยเมื่อตระหนักได้ว่าสิ่งที่ออกมาจากร่างของคนตรงหน้ามันหาใช่ของมนุษย์ ทว่าก็ต้องหยุดพรึงเพริดเมื่อเกรแฮมว่าขึ้นอย่างรู้ทัน

“ไม่เป็นไรออเดรย์ ถึงข้าจะตายแล้ว แต่ก็หาใช่ว่าสิ่งที่ออกมาจากร่างกายของข้ามันจะเน่าเสียหน่อย กลืนลงไปเถอะ”

แค่นั้นก็ทำให้อีกฝ่ายทำตามโดยง่าย เมื่อถอนริมฝีปากออกมา เกรแฮมก็ดึงให้ขึ้นมานั่งบนตักของตน ก่อนจะยิ้มบางๆ ส่งให้ด้วยความพึงพอใจ

“ทำได้ดีมากยอดรัก”

เป็นอีกครั้งที่ถูกเรียกเช่นนั้น ออเดรย์ไม่ชอบสักเท่าไรที่ได้ยินตนเองถูกเรียกอย่างนี้ แต่ก็พอจะแสร้งทำเป็นเมินได้อยู่บ้างเมื่อนึกถึงแผนการที่ตนควรดำเนินต่อ

“ว่าแต่เจ้าอยากจะขออะไรข้าอย่างนั้นหรือ?”

แล้วก็เป็นเกรแฮมที่ถามขึ้นอย่างรู้ทัน ไม่มีทางหรอกที่ออเดรย์จะมายินยอมปรนเปรอความสุขให้เขาโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องการผลประโยชน์อยู่แล้ว แต่ต่อให้ตอนนี้เกรแฮมจะรู้ว่าเขาทำไปเพื่อหวังผลก็ช่าง ออเดรย์ไม่สนใจแล้ว วิธีไหนที่ได้มาซึ่งผลลัพธ์ เขายินยอมกระทำหมด

“ข้าอยากเข้าฝั่ง”

พอพูดออกไป เรียวคิ้วสวยของเกรแฮมก็ยกขึ้นสูง

“เข้าฝั่ง?”

“ลูกเรือของข้า...” แล้วก็หยุดไปครู่ “ลูกเรือของเจ้าอยากจะเที่ยวซ่อง”

หยุดเพราะต้องเปลี่ยนคำพูด ในตอนนี้เรือแบล็กคราเคนไม่ได้มีเขาเป็นกัปตันเสียหน่อย แต่เป็นเจ้าแวมไพร์ตนนี้ต่างหากที่ครอบครอบอยู่

“เที่ยวซ่องโสเภณีน่ะหรือ?”

“ใช่ เป็นรางวัลที่ปล้นคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงนั่นได้”

ออเดรย์ว่า โดยปกติแล้วเขาก็จะตอบแทนลูกเรือของเขาเช่นนั้น เกรแฮมก็พอจะเข้าใจ มันเป็นวิถีของเหล่าโจรสลัดชายฉกรรจ์ จึงเอ่ยปากตอบรับ

“ถือว่าเจ้าเป็นคนปลดปล่อยข้าออกจากหีบนั่น ข้าจะยอมตามใจเจ้าก็แล้วกัน มีคำสั่งออกไปว่าเราจะเข้าฝั่งที่ท่าเรือที่ใกล้ที่สุด เท่านี้พอใจไหม”

ออเดรย์เบิกตาโพลงด้วยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบรับง่ายดายขนาดนี้

“เจ้าพูดจริง?”

“พูดอย่างกับว่าอยากให้ข้าเปลี่ยนใจ”

แน่นอนว่าไม่ ออเดรย์ส่ายหน้าพรืด

“แล้วจะถามซอกแซกเพื่อการใดเล่า”

“ข้าก็แค่จะถามให้แน่ใจเท่านั้นว่าไม่ได้หูฝาด”

“เจ้าไม่ได้หูฝาด...ออเดรย์ สำหรับเจ้าแล้ว มีสิ่งใดบ้างเล่าที่ข้าไม่ยินดีที่จะมอบให้”

คำพูดนั้นฟังดูแล้วก็ประหลาดไม่น้อย ออเดรย์สบตากับอีกฝ่าย ขณะที่เกรแฮมหยักยิ้ม ก่อนจะยกมือประคองที่ซีกหน้าข้างหนึ่งของเขา

“ไม่มีครั้งใดเลยที่ข้าจะไม่ยินดีมอบทุกสิ่งให้เจ้า ไม่เว้นแม้แต่ชีวิต...”

สิ้นเสียง พลันก็รู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในอก ความวูบไหวบางอย่างทำให้ออเดรย์ไม่กล้าที่จะสบตาของเกรแฮม จนต้องเป็นฝ่ายที่เบนสายตาหลบไปเอง

“เจ้าไม่มีแม้กระทั่งชีวิต จะมามอบให้ข้าได้อย่างไรกัน”

“นั่นสินะ” เกรแฮมหัวเราะเบาๆ

“แล้วคืนนี้อย่างไรต่อ?”

“หืม?”

“ข้าถามว่าคืนนี้เจ้าจะทำอย่างไรกับข้าต่อ”

เกรแฮมเข้าใจแล้ว ที่แท้ก็หมายจะถามว่าจะกอดหรือไม่กอดเขาล่ะสินะ

“ย่อมแน่ว่าข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าได้นอนนิ่งๆ เป็นซากศพทั้งคืน”

เท่านี้ก็ชัดเจนแล้วว่าเขาคงหนีไม่รอดจากการเป็นที่ระบายความกระหายรักของเกรแฮม แต่...ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ออเดรย์ถึงไม่มีท่าทีขัดขืนในคราวนี้ ออกจะยินดีด้วยซ้ำราวกับว่ามีอะไรบางอย่างมาดลจิตใจของเขาให้ยินยอม ยิ่งได้มองหน้าของเกรแฮมแล้ว ความอุ่นวาบประหลาดก็พร่างพรายขึ้นมาในอกจนทำให้ก้อนเนื้อซึ่งเต้นในอกข้างซ้ายเต้นแรงขึ้น

ลอร์ดเกรแฮม...

ตกลงแล้วที่ข้าเผลอไผลเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเจ้าเป็นเพราะสิ่งใดกันแน่?

เป็นคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ แต่ออเดรย์ปรารถนาที่จะรู้ยิ่งนัก...

ตกลงแล้วเป็นเพราะเวทมนตร์ของแวมไพร์หรือเป็นเพราะใจเขาเองกันแน่ที่ทำให้ไม่เป็นตัวของตัวเองเช่นนี้?

แวมไพร์...มีเวทมนตร์จริงๆ หรือเปล่านะ...

แวมไพร์ไม่มีเวทมนตร์...

ออเดรย์ได้รับคำตอบแล้วหลังจากที่เทียวหาหนังสือเกี่ยวกับปีศาจที่อยู่ภายในห้องกัปตันเรือของเขา หลังจากที่ร่วมรักกับเกรแฮมไปแล้วทั้งคืน เขาก็หยุดคิดเรื่องนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ทันทีที่ตื่นจากหลับใหลก็ค้นตู้และหีบทุกใบภายในห้องของตนเองกระทั่งเจอเข้ากับตำนานความเชื่อนี้

หากไม่มีเวทมนตร์ แล้วสิ่งใดกันเล่าที่ทำให้เขาหลงใหลเกรแฮมน่ะ?

หรืออาจจะเป็น...ลีลาท่าทางบนเตียง?

ไม่อยากจะคิดเช่นนั้นหรอก เพราะหากคิดอย่างนั้นก็เท่ากับว่าเขายอมรับว่าเกรแฮมลีลาเหลือร้ายไม่หยอก อะไรไม่ว่า มันทำให้เขาเสียหน้าเพราะคนอย่างเขาไม่ควรที่จะมาติดใจอะไรกับสิ่งที่บุรุษเพศด้วยกันมอบให้

แต่...ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นไปแล้ว หากไม่ใช่อย่างนั้น ออเดรย์คงไม่ส่งเสียงหวาน เชื้อเชิญให้อีกฝ่ายยลเรือนร่างของตนเองทั้งคืนหรอก

น่าเจ็บใจ... น่าเจ็บใจนัก!

“อ่านอะไรอยู่หรือยอดรัก?”

เสียงที่ดังมาจากคนบนเตียงเรียกให้ออเดรย์หันขวับไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นเกรแฮมที่แฝงกายอยู่ใต้เงามืดมิดในสภาพเปลือยเปล่า ออเดรย์ก็ย่นคิ้วยู่

“ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

“เรื่องของแวมไพร์...หรือว่าจะสนใจในตัวข้า?”

ไม่ต้องบอก สายตาก็มองเห็นปก หนังสือเล่มนั้นเป็นตำนานเล่าขานที่คฤหาสน์ของเขาในอดีตก็มี

“ข้าจะสนใจในตัวเจ้าหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

ออเดรย์ว่าเสียงแข็งเมื่อถูกจับได้ ก่อนจะปิดหนังสือเต็มแรง เกรแฮมเห็นท่าทางกระด้างกระเดื่องนั้นแล้วก็ได้แต่หัวเราะ

“หากเจ้าอยากจะรู้เรื่องราวที่เกี่ยวกับข้านักล่ะก็ เหตุใดจึงไม่ถามข้าซึ่งเป็นแวมไพร์ด้วยตนเองเลยเล่า จะไปอ่านตำนานปรัมปราที่ไม่รู้ว่าจะจริงเท็จแค่ไหนกันทำไม”

“ก็บอกแล้วอย่างไรล่ะว่าข้าจะสนใจในตัวเจ้าหรือไม่ มันไม่เกี่ยวกับเจ้า”

ออเดรย์ว่าเสียงแข็งไปอีก เกรแฮมเลยเลิกคิ้วสูง

“ตกลงแล้วเจ้าไม่อยากรู้หรือว่าเหตุใดข้าถึงได้มาเป็นแวมไพร์”

คนฟังชะงักงัน

“น่าเสียดายนะ ข้าเองก็อยากจะเล่าเสียด้วย หากเจ้าไม่อยากฟังก็คงจะสุดแล้วแต่ใจ เห็นทีเจ้าคงไม่ได้รู้แล้วกระมังว่าเหตุใดถึงได้หลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับข้านัก”

คราวนี้ออเดรย์ถึงกับเบิกตาโต

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่รู้สึกว่าตนเองเป็นแบบนั้น ทว่าแม้แต่เกรแฮมเองก็ยังรู้

หรือว่าท่าทางของเขาที่แสดงออกมามันจะชัดเจนเกินไป!?

“เรื่องนั้นเป็นเรื่องที่เจ้าเองก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ล่ะนะ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

ออเดรย์สนใจขึ้นมาแล้ว เกรแฮมจึงตบลงบนยังฟูกข้างตัว

“มานั่งนี่สิ แล้วข้าจะเล่าให้ฟัง”

อดีตกัปตันหนุ่มยอมเดินไปนั่งอย่างเชื่องๆ เมื่อทรุดตัวลงนั่งแล้ว ก็ถูกท่อนแขนใหญ่ของอีกฝ่ายรวบเอวเข้ามากอดแน่นจนต้องล้มตัวลงนอน

“คิดๆ ดูแล้วนอนฟังจะดีกว่า”