LOGIN“ส่งเจ้าพวกไร้ประโยชน์ไป”
หลังจากหารือกันแล้ว ออเดรย์ก็ออกคำสั่งเช่นนั้นด้วยเห็นตรงกันว่าในเมื่อเวลานี้ยังไม่มีโอกาสที่จะหนีได้ เพราะหนึ่ง...พวกเขายังอยู่กลางทะเล และสอง...มันเป็นเวลากลางคืน แวมไพร์ซึ่งมีชีวิตอยู่ภายใต้เงารัตติกาลย่อมตามไปกระชากวิญญาณออกจากร่างพวกเขาได้อย่างแน่นอนถ้าคิดจะหนีเอาชีวิตรอดกันในเวลานี้ ดังนั้นคนที่ไร้ประโยชน์ที่สุดบนเรือจึงต้องถูกสังเวยเพื่อเป็นเหยื่อ
หนึ่งในนั้น...คือกะลาสีเด็กที่เพิ่งจะขึ้นเรือมาได้ไม่นาน โดยปกติแล้วจะมีหน้าที่ทำความสะอาดดาดฟ้าเรือและช่วยงานในครัว
ช่วยงานในครัว... อย่างนั้นก็เหมาะเลย ทำอาหารเป็นประจำอยู่แล้ว คงจะทำตัวเองให้ดูน่าอร่อยได้ไม่ยาก!
พลันเด็กหนุ่มคนนั้นก็ถูกส่งเข้าไปในห้องกัปตันเรือทันที ออเดรย์ออกจะหัวเสียอยู่ไม่น้อยที่เห็นแวมไพร์ตนนั้นนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงของเขา
เจ้านั่น... ทำอย่างกับว่าเป็นกัปตันเรือแบล็กคราเคนอย่างไรอย่างนั้นแหละ!
แต่อีกฝ่ายจะสนใจสิ่งใดกัน นอกจากปรายตาสำรวจมองอาหารของตนที่กำลังร้องไห้ละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่จะเบ้หน้าออกมา
“สกปรกโสโครกเช่นนั้นน่ะรึที่พวกเจ้าส่งมาเป็นอาหารของข้า”
“...”
ไร้ซึ่งเสียงตอบรับทั้งจากออเดรย์และจอห์นที่ทำหน้าที่พาตัวเด็กหนุ่มกะลาสีเข้ามาประเคนให้ถึงที่ ก่อนที่จะต้องพากันผงะจนก้าวถอยหลังไปเสียคนละหลายก้าวเมื่อจู่ๆ แวมไพร์ตนนั้นก็พุ่งพรวดขึ้นมายืนด้วยความรวดเร็วราวกับลำแสง
“ตัวเหม็นยังไม่พอ เด็กเกินไปอีก”
ว่าพลางปรายตาสำรวจใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตาของกะลาสีคนนั้น ก่อนจะโบกมือขึ้นปฏิเสธ
“ข้าไม่กิน”
ออเดรย์กับจอห์นถึงกับหันมองหน้ากันขวับ
“ดูท่าทางไม่น่าอร่อย ข้าไม่เอา”
เป็นปีศาจที่เรื่องมากอะไรถึงเพียงนี้!
“อย่างน้อยก็น่าจะจับอาบน้ำก่อนส่งมาให้ข้า”
ยังคงบ่นไม่เลิก ทำเอาออเดรย์ที่หวาดกลัวอยู่ในตอนแรกชักจะเริ่มหัวเสียแทนที่หวาดหวั่นแล้ว
“ก็แค่ดูดเลือดไม่ใช่หรือไง ทำไมจะต้องอาบน้ำเจ้าเด็กนี่ด้วย”
จอห์นอดพยักหน้าอย่างเห็นด้วยไม่ได้ จากนั้นก็ต้องพากันหน้าซีดเผือดอย่างพร้อมเพรียงเมื่อแวมไพร์หนุ่มปรายตามอง
“แล้วใครว่าข้ากระหายเลือดกัน”
“ก็เจ้าบอกว่าหิว”
“ใช่ ข้าหิว แต่หิวเพราะกระหายสิ่งอื่นมากกว่า”
“สิ่งนั้น...”
“เรือนร่างมนุษย์”
“!?”
พวกเขาไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่จะไม่เข้าใจว่าบุรุษรัตติกาลหมายถึงสิ่งใด โจรสลัดล้วนเป็นเหล่าชายฉกรรจ์ที่ทั้งกักขฬะและกลัดมัน เมื่อขึ้นชายฝั่งคราใด เมื่อนั้นซ่องและย่านโสเภณีจะเป็นสถานเริงรมย์ชั้นดีของพวกมัน
เช่นนั้นเรือนร่างมนุษย์ที่คนตรงหน้าว่าก็คงจะหมายถึง...การมีสังวาสอย่างนั้นหรือ!?
“ห้าร้อยกว่าปีที่ไม่ได้สัมผัสไออุ่นจากเรือนร่างมนุษย์ทำให้ข้ากระหายใคร่ยิ่งนัก”
แต่บนเรือแบล็กคราเคนมีแต่บุรุษ ถ้าอย่างนั้น...
“ไปคัดเลือกพวกเจ้าสักคนมาใหม่ ไม่เอาเด็กขนาดนี้ ข้าไม่ชอบ ข้าชอบชายหนุ่มรูปงาม”
...แวมไพร์นี่จะมีสังวาสกับบุรุษด้วยกันอย่างนั้นหรือ!?
ทั้งออเดรย์และจอห์นต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก และก็เป็นเช่นนั้นล่ะ บนเรือนี้มีมนุษย์เพศหญิงอยู่สักชีวิตเสียที่ไหนกันเล่า
“ยังไม่ออกไปอีก รีบไป อย่าให้ข้าต้องรอนาน”
สิ้นเสียงก็ไม่มีผู้ใดกล้าอยู่ ออเดรย์แทบจะบินออกมาจากห้องกัปตันเป็นคนแรกด้วยซ้ำ ขณะที่จอห์นโล่งใจเป็นปลิดทิ้งเมื่อรับรู้ได้ว่าสิ่งที่แวมไพร์ตนนั้นต้องการหาใช่เลือด แต่เป็นความอภิรมย์อย่างเดียวเท่านั้น ส่วนเจ้าเด็กหนุ่มกะลาสีนั่น...ถูกส่งกลับไปยังโรงครัวเหมือนเดิม อยู่รอดปลอดภัยครบทั้งสามสิบสองประการ
แต่ก็ใช่ว่าจะวางใจได้ แวมไพร์ตนนั้นไม่ได้ต้องการดื่มเลือด แต่ต้องการที่จะจับต้องเรือนร่างอุ่นๆ ของมนุษย์ ซึ่งมนุษย์ที่จะถูกส่งไปเป็นตัวแทนของทุกชีวิตบนเรือจะต้องเป็นที่น่าพึงพอใจสำหรับเขาด้วย ไม่อย่างนั้นแล้วล่ะก็...เรือแบล็กคราเคนคงจะได้กลายเป็นเรือผีอย่างแน่นอน
“จะทำอย่างไรกันดีล่ะกัปตัน ท่านคิดหรือยังว่าจะส่งผู้ใดไป”
เห็นออเดรย์เงียบอยู่นาน เอาแต่ยืนกอดอกครุ่นคิดไม่ตก จอห์นก็เอ่ยปากถาม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลเหลือบมองยังใบหน้าของรองกัปตันเล็กน้อย ไม่มีคำตอบให้แต่อย่างใด
“กัปตัน... ท่านต้องทำอะไรสักอย่างนะ”
การเงียบงันทำให้จอห์นต้องเอ่ยปากออกมาอีก ออเดรย์ก็อยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาก็กำลังคิดหาหนทางอยู่เหมือนกัน แต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
ก็ดูสภาพลูกเรือของเขาแต่ละคนสิ สกปรกซกมก มองไปที่ไหนก็โสโครกไปทุกสัดส่วนของร่างกาย ไม่ว่าจะส่งผู้ใดไป เจ้าแวมไพร์เรื่องมากนั่นก็คงจะไม่ชอบใจทั้งนั้นล่ะ
ชายหนุ่มรูปงาม...
ชายหนุ่มหน้าตาดี...
จะไปหาที่ไหนบนเรือโจรสลัดลำนี้กันเล่า!
“กัปตัน...”
เห็นไม่ยอมพูดอะไรสักที จอห์นก็เอ่ยปากอีกครั้ง หากแต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยประโยคถัดไป ออเดรย์ก็โพล่งขึ้นมา
“เห็นทีเราจะต้องหนีกันในคืนนี้”
“หนีหรือ? หรืออย่างไร ท่านคิดว่าหนีไปแล้ว เจ้าปีศาจนั่นจะตามไม่ได้หรือไง”
เป็นอย่างที่จอห์นพูด หนีไปก็เท่านั้น อีกหลายชั่วยามกว่าที่ฟ้าจะสว่าง ขืนทำอย่างนั้นพวกเขาคงได้...
“หาเรื่องตายกันยกลำแท้ๆ”
นั่นล่ะ... แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดที่อยากจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้กลางทะเลหรอก
ไม่...ไม่ใช่ ในเมื่อตัดสินใจที่จะมาเป็นโจรสลัดแล้ว พวกเขาพร้อมใจที่จะตายอยู่บนเรือนี้แล้วเช่นกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยินดีตายเพราะถูกแวมไพร์ที่โผล่มาโดยไม่ได้รับเชิญสังหารเสียหน่อย
“แล้วพวกเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร บนเรือแบล็กคราเคนมีชายหนุ่มรูปงามเสียที่ไหนกันเล่า!”
ออเดรย์เหลืออด ระเบิดเสียงออกมา ทุกชีวิตปิดปากสนิท มีเพียงเสียงลมทะเลลอยดังหวีดหวิวมาให้ได้ยินเท่านั้น ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“หากพวกเจ้าไม่หนี ข้าหนีไปคนเดียวก็ได้”
คำพูดนั้นสร้างความไม่พอใจให้กับเหล่าคนฟังทันที จนจอห์นต้องโพล่งขึ้น
“ท่านจะหนีไปไม่ได้นะกัปตัน มันเป็นความผิดของท่าน ท่านต้องรับผิดชอบ!”
ออเดรย์ชักสีหน้า มองอีกฝ่ายเขม็ง
“กล้าดีอย่างไรมาหาว่าเป็นความผิดของข้า!”
“แล้วผู้ใดกันเล่าที่สั่งให้ยกหีบนั่นขึ้นเรือ ข้าบอกท่านแล้วว่าไม่ต้องเอาไป เป็นท่านไม่ใช่หรือที่ดึงดันว่าจะให้เอามาน่ะ!”
ถึงตรงนี้ ออเดรย์ก็เถียงไม่ออก ขณะที่บรรดาลูกเรือต่างพากันครางตอบรับอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของรองกัปตันเซ็งแซ่
“ความผิดของท่าน... ความผิดของกัปตันเพียงผู้เดียว”
“ใช่ๆ ท่านต้องรับผิดชอบ”
“ข้าไม่อยากมาตายเพราะแวมไพร์งี่เง่านั่นหรอกนะ ทำอะไรสักอย่างสิกัปตัน”
เสียงเหล่านั้นทำเอาออเดรย์ปวดศีรษะหนึบขึ้นมา และดูท่าจะไม่หยุดเสียด้วยเมื่อมันดังขึ้นเรื่อยๆ
“เงียบ!”
ปัง!
ออเดรย์หมดความอดทน ชักเอาปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวมาเหนี่ยวไกขึ้นฟ้า เสียงรอบข้างเงียบลง เขาเก็บปืนกลับเข้าที่เดิมพลางขยับหมวกปีกที่สวมอยู่บนศีรษะให้เข้าที่
“ใครใคร่จะพลีกายให้ปีศาจตนนั้นเชยชมก็เรื่องของพวกเจ้า แต่ข้าไม่อยู่แล้ว!”
เป็นที่แน่ชัดว่ากัปตันเรือโจรสลัดแบล็กคราเคนหมายจะสละเรือ
สละเพียงเรือไม่ว่า จะทิ้งลูกเรือเอาดื้อๆ ด้วย ทำเอาบรรดาลูกเรือถึงกับหน้าเสียที่เห็นผู้นำของตนทอดทิ้งเอาดื้อๆ
แต่...ไม่มีสัจจะในหมู่กองโจรสลัด หากออเดรย์ไม่ทำเช่นนี้ มีหรือที่เขาจะอยู่มาได้จนถึงปัจจุบัน ยามมีผลประโยชน์ร่วมกันย่อมแน่ว่าต้องเกาะกลุ่ม แต่ยามไร้ซึ่งผลประโยชน์แล้ว ชีวิตของตนก็ต้องมาเป็นหนึ่ง
เป็นโจรสลัดที่ไร้ซึ่งเกียรติเสียจริง...
แต่ก็อย่างว่า หากเขาไม่เป็นคนอย่างนี้ แล้วจะได้ฉายาว่าเป็นจอมวายร้ายแห่งท้องทะเลที่แม้แต่โจรสลัดด้วยกันยังเหม็นขี้หน้าได้อย่างไร
ตอนนี้เหล่าลูกเรือเข้าใจชัดแจ้งเลยทีเดียวว่าเหตุใดโจรสลัดอื่นถึงได้เกลียดชังออเดรย์นัก ขณะที่ออเดรย์ไม่สนใจสิ่งใด ออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว
“เอาเรือเล็กลงเร็วเข้า!”
ไม่มีผู้ใดขยับ แม้แต่จอห์นเองที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับกัปตันผู้นี้มาเนิ่นนานและคุ้นชินกับอุปนิสัยนี้ก็ยังระอาใจ โดยปกติแล้วถ้าศัตรูเป็นมนุษย์ด้วยกัน เขาก็คงจะเออออไปตามด้วยแล้ว แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์ และดูแล้วทางรอดก็ไม่น่าจะมากมายสักเท่าไรนัก ดังนั้นเขาจึงไม่ขยับจนออเดรย์ต้องหันมาออกคำสั่งอีกครั้ง
“มัวมองสิ่งใดอยู่ เร็วเข้า! เอาเรือเล็กลง!”
ยังคงไม่มีผู้ใดขยับอีก มีแต่สายตาที่จับจ้องไปยังกัปตันเรือนิ่งพร้อมกับความเห็นที่เหล่าลูกเรือดูคล้ายว่าจะเห็นพ้องตรงกันทั้งที่ไม่ได้เปิดปากพูดกันสักคำ
ชายหนุ่มรูปงามบนเรือแบล็กคราเคน...
ถึงจะซกมกสกปรกไปหน่อย แต่ดูท่าแล้ว ออเดรย์ก็เข้าเค้าในคำกล่าวนี้
ดวงหน้าคร้ามคมอ่อนเยาว์ที่มีคราบไคลกระดำกระด่าง หากชำระล้างหมดจด ก็ไม่ยากเลยที่จะทำให้หญิงสาวน้อยใหญ่บนชายฝั่งหลงใหล เส้นผมสีดำสนิทเป็นมันเงา ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล รูปร่างสันทัด ผิวเนื้อบ่มแดดดูสุขภาพดี...ล้วนแล้วเหมาะสมที่สุดสำหรับการเป็นชายหนุ่มรูปงามบนเรือนี้แล้ว!
จะมีก็แต่ออเดรย์เท่านั้นที่ยังไม่รู้ชะตากรรม ในเมื่อไม่มีใครทำตามคำสั่ง เขาก็ไม่สนใจ กุลีกุจอสาวรอกเพื่อหย่อนเรือเล็กลงสู่ผืนน้ำเบื้องล่าง ขณะที่จอห์นเหลือบมองบรรดาลูกเรือรอบข้าง ก่อนจะพยักหน้าให้สัญญาณกันเพื่อรับทราบโดยถ้วนหน้าว่าอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า พวกเขาจะต้องจับเหยื่ออันโอชะของแวมไพร์ตนนั้นไปประเคนให้แล้ว
“กัปตันออเดรย์”
และจอห์นก็เปิดปากพูดขึ้นในคราวนี้ พอคนถูกเรียกหันไปมองก็ต้องผงะเมื่อเห็นว่าลูกเรือทั้งลำต่างพร้อมใจหันปลายกระบอกปืนและดาบมาทางเขาเป็นจุดเดียว
“พวกเจ้า...”
จิตใต้สำนึกบ่งบอกทันทีว่าเรือของเขากำลังจะถูกปล้น ขณะที่จอห์นว่าออกมา
“ข้าติดตามท่านมานาน รับใช้ท่านมาก็หลายปี แต่คราวนี้ข้าคงจะต้องขอขัดคำสั่ง ต่อจากนี้...เรือแบล็กคราเคนไม่ใช่ของท่านอีกต่อไปแล้ว”
โจรสลัดปล้นโจรสลัดบนเรือลำเดียวกันนี่มันเป็นเรื่องบ้าชัดๆ เจ้าพวกกบฏสัปปะรังเคเอ๊ย!
พวกกบฏ! พวกกบฏ! พวกกบฏ!
ในใจของออเดรย์พร่ำก่นด่าลูกเรือของตัวเองด้วยคำนี้เป็นร้อยครั้งพันครั้ง ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เคยถูกลูกเรือก่อกบฏ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเคยถูกปล้นเรือแล้วยกตำแหน่งกัปตันให้กับเจ้าแวมไพร์ตนนั้นไปซึ่งๆ หน้าอย่างนี้
จริงๆ แล้วรองกัปตันอย่างจอห์นที่เป็นตัวริเริ่มก่อกบฏจะต้องขึ้นมาเป็นกัปตันแทนไม่ใช่หรือไง!?
แต่ก็ต้องเข้าใจจอห์น ทางนั้นก็ไม่อยากให้มีเรื่องยุ่งยาก หากเขาเป็นกัปตันแทนออเดรย์แล้วแวมไพร์นั่นไม่พอใจอะไรขึ้นมา ภาระหน้าที่ไม่ตกมาอยู่ที่เขาคนเดียวหรืออย่างไร ดังนั้นทางที่ดีก็ยกตำแหน่งนี้ให้กับแวมไพร์นั่นไปเลยดีกว่า เวลามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาตราหน้าโทษได้ว่าเป็นความผิดของกัปตันอย่างเขา
ทว่าอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับการจับออเดรย์ที่ถูกมัดอย่างแน่นหนาไปชำระล้างร่างกาย น้ำจืดที่มีอยู่บนเรือถูกเทออกจากถังไม้โอ๊คลงในอ่าง ก่อนที่อดีตกัปตันเรือจะถูกเปลื้องผ้าแล้วโยนลงไปแช่ แน่นอนว่าคำบริภาษของชายหนุ่มดังก้องไปทั่วทั้งเรือ
แต่แล้วอย่างไรล่ะ?
ไม่ว่าอย่างไร คืนนี้เขาก็จะต้องเป็นเครื่องสังเวยให้กับแวมไพร์ตนนั้น
แวมไพร์ที่มีชื่อว่า ‘ลอร์ดเกรแฮม’
เพิ่งจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามกันก็เมื่อชั่วยามก่อนหน้าจากการสอบถามของจอห์นด้วยเขาเพิ่งตระหนักได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่ออีกฝ่ายเลย พร้อมกับรับรู้ข้อมูลใหม่มาอีกว่าอันที่จริงแล้วเดิมทีลอร์ดเกรแฮมเป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังนั้น เรียกได้ว่าเป็นต้นตระกูลของท่านข้าหลวงแห่งพอร์ตรอยัลเลยก็ว่าได้ แต่ด้วยความผิดพลาดบางประการจึงทำให้เขาต้องถูกจองจำอยู่ในหีบใบนั้นเป็นต้นมา
ความผิดพลาด...จากการหลงใหลในรูปร่างหน้าตาอันเยาว์วัยของตัวเอง
เพราะไม่อยากจะแก่ไปตามวัย ถึงได้กระทำพิธีกับหญิงสาวที่อ้างตนว่าเป็นแม่มดจนเขากลายร่างเป็นแวมไพร์อย่างที่เห็น และหลังจากนั้นเขาก็หายสาบสูญไปโดยคนในตระกูลอ้างกันว่าเขาจมหายไปกับเรือที่ถูกโจรสลัดปล้นกลางทะเล ทั้งที่จริงแล้ว...เขานอนอยู่ในหีบที่พันธนาการด้วยแม่กุญแจและโซ่ลงน้ำมนตร์อาคมของคริสตจักรมาโดยตลอด
ถูกจองจำอยู่อย่างนั้น...จนถึงวันนี้ก็ห้าร้อยปีกว่าแล้ว
ทว่านั่นก็หาใช่รายละเอียดที่สลักสำคัญ จอห์นพอจะเดาได้ว่าเมื่อครั้งที่เกรแฮมมีชีวิตอยู่ เขาคงจะเป็นหนุ่มเจ้าสำราญน่าดู ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่ร้องหา ‘ชายหนุ่ม’ มากระทำเรื่องอย่างว่าทันทีที่ตื่นมาจากหลับใหลอย่างนั้นหรอก
ชายหนุ่มดวงซวยอย่างออเดรย์ถูกขัดฉีฉวีวรรณเสร็จสิ้นแล้ว เมื่อปราศจากคราบไคล ผิวเนื้อบ่มแดดก็ทำให้ออเดรย์ชวนมองอยู่ไม่น้อย รูปหน้าเขาได้สมมาตร เหมาะสำหรับการเป็นหนุ่มรูปงามประจำเรือแบล็กคราเคนอย่างเหมาะเจาะ
แล้วจะรอชักช้ากันอยู่ไย รีบพาไปมอบให้กับกัปตันเรือสิ!
“ข้าจะฆ่าพวกเจ้า! หากรอดไปได้ ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้สิ้น!”
Epilogueปีศาจ... ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นปีศาจ!ต่อให้ออเดรย์เป็นฝ่ายออกปากก็เถอะว่าให้ทำได้จนกว่าจะพอใจ แต่เกรแฮมก็ต้องพึงระลึกไว้สักหน่อยว่าเขาเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ปีศาจที่จะทนต่อการร่วมรักทั้งวันทั้งคืนได้!นอกจากจะสะโพกไปทาง ขาไปทาง เดินไม่ตรง เป๋ไปเป๋มาราวกับคนพิกลพิการแล้ว ออเดรย์ยังใบหน้าซีดเผือดประหนึ่งว่าถูกสูบโลหิตไปจนหมดตัวอีก ท่าทางนั้นทำเอาบรรดาลูกเรือต่างเป็นกังวลนักหากกัปตันเรือเป็นอะไรขึ้นมา แล้วผู้ใดเล่าที่จะเป็นชายบำเรอให้กับปีศาจตนนั้น!?เอาเป็นว่าไม่ได้ห่วงออเดรย์เลยสักนิด ห่วงก็เพียงแต่ชีวิตของตนเองเท่านั้นแหละกระนั้นออเดรย์ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแค่อ่อนล้าเฉยๆ หากได้พักอย่างเต็มตื่นก็คงจะกลับมาเป็นปกติ ซึ่งเรื่องนั้นก็หาได้สำคัญเท่ากับการที่แผนที่เหล่าโจรสลัดแบล็กคราเคนได้วางแผนเอาไว้เอาเรือไปเทียบชายฝั่งให้ได้ แล้วหลังจากนั้นก็หาทางกำจัดเกรแฮมซะ!แต่...ดูเหมือนว่าแผนการจะล้มเหลว เรื่องที่ออเดรย์ดูไร้เรี่ยวแรงเพราะถูกร่วมรักจนแทบรากเลือดนั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งนั้นก็คือท่าทางของอดีตกัปตันดูเหมือนจะไม่อยากขึ้นฝั่งเสียแล้ว...“แล้วตกลงท่านจะออกคำสั่งไหมกัปตัน”
วูบหนึ่งออเดรย์ก็ไม่รู้สึกว่าสิ่งที่เกรแฮมทำกับเขามันจะเป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย ทุกการกระทำและทุกการสัมผัสของอีกฝ่ายเป็นไปด้วยความนิ่มนวลด้วยซ้ำ ทะนุถนอมเขาราวกับว่าเป็นแก้วเจียระไนที่เปราะบาง มิหนำซ้ำยังจะเป็นไปอย่างอ่อนโยน กอดตระกองราวกับว่าเขา...เป็นคนรักออเดรย์สลัดความคิดนั้นออกไป เขาไม่อยากจะคิดเข้าข้างตนเองนักหรอกว่าแท้จริงแล้วตนคือคนรักเมื่อห้าร้อยปีก่อนของเกรแฮม แต่เพราะความรู้สึกผูกพันประหลาดที่ผ่านแวบเข้ามาในจิตใจตั้งแต่เมื่อครั้งได้ร่วมอภิรมย์ครั้งแรกมันก็ทำให้เขาอดคิดขึ้นมาไม่ได้“ว่าแต่เจ้าถามข้าทำไมหรือ?”ได้สติกลับมาอีกครั้งเมื่อเกรแฮมเอ่ยปากถาม“ข้าก็แค่สงสัย”“อ่าฮะ”“แล้วก็อยากจะถามเจ้าอีกเรื่อง”“ถามว่า?”“สิ่งนี้...” ออเดรย์ชูจี้ที่ร้อยกับสร้อยในมือขึ้น “ใช่จี้ชิ้นเดียวกับที่เจ้ามอบให้คนรักของเจ้าหรือไม่?”รัศมีเปล่งประกายจากไม้กางเขนบนจี้นั้นมากระทบดวงตาของเกรแฮมอีกครา เขารีบยกมือขึ้นป้อง ถึงจะมองแค่ปราดเดียว เขาก็จำได้ทันทีว่ามันคือสิ่งเดียวกัน“เจ้าคิดว่ามันเหมือนกับรอยแผลเป็นบนฝ่ามือของข้าไหมล่ะ”ก็ไม่ได้บอกไปตามตรงอยู่ดี แต่ก็ทำให้ออเดรย์จ้องมองไปที่ฝ่ามือขอ
Chapter 6: Way back to loveคนรักของเกรแฮมชื่ออะไร?มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลของเขาหรือไม่?หน้าตาเป็นอย่างไร?และคำถามอีกมากมายผุดพรายขึ้นมาในหัวของออเดรย์ไม่หยุดหย่อน เขาขบคิดไม่ตกในเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว สายตาทอดมองจี้ในมือพลางครุ่นคิดหรือเขากับเกรแฮมจะมีอะไรเกี่ยวข้องกัน?แต่...มันก็ตั้งห้าร้อยกว่าปีมาแล้วนะ เขาเองก็ไม่เคยรู้จักกับเกรแฮมมาก่อนด้วย ถ้าไม่มีไอ้บ้าคนไหนมาร้องบอกว่าเจอหีบในห้องใต้ดินของคฤหาสน์นั่น เขาก็คงไม่อุตริให้แบกหีบขึ้นเรือจนได้มาเจอกับอีกฝ่ายอย่างนี้หรอกทว่ามันก็น่าฉงน...หรือโชคชะตากำลังจะเล่นตลกอะไร?“มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้เล่ากัปตัน”เสียงของจอห์นดังขึ้น เรียกให้ชายหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่บนกราบเรือหันไปมอง“มีอะไร”“ข้าจะมาบอกว่าอีกไม่กี่วันเราก็จะถึงฝั่งแล้ว ต้นหนกำหนดเส้นทางเรียบร้อย กำลังรอคำสั่งจากท่าน”ออเดรย์นิ่งไปครู่เข้าฝั่ง...จากนั้นก็จะหาหนทางกำจัดเกรแฮม นี่เป็นแผนการที่พวกเขาวางเอาไว้ แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว เขากลับลังเลที่จะกระทำอย่างนั้นมันเป็นเรื่องที่สมควรกระทำจริงๆ หรือ?ที่ลังเลก็เพราะส่วนหนึ่งนั้น เกรแฮมก็ไม่ได้ทำร้ายผู้ใดบนเร
หากแต่เกรแฮมไม่สน เขาเพียงยิ้มขบขัน“ออเดรย์ยอดรัก” จากนั้นก็ยกมือขึ้นประคองใบหน้าคร้ามอีกครา “ไปพักผ่อน ข้าเองก็จะพักบ้าง แสงแดดทำให้ข้าเหนื่อยล้า ไว้ราตรีนี้ค่อยเจอกัน”ท่าทางของเกรแฮมดูเหนื่อยล้าจริงๆ ถึงจะมีชีวิตที่เป็นอมตะ แต่เขาก็ต้องแลกมากับคำสาปที่ต้องติดตัวเขาไปชั่วนิรันดร์ออเดรย์ดันตัวขึ้นลุกจากเตียง หากแต่มือของอีกฝ่ายยังคงประคองใบหน้าและลูบลากลงมาตามผิวตัวไม่เลิก เขาจึงเป็นฝ่ายจับข้อมือของเกรแฮมเอาไว้แล้วดึงออก“ไล่ให้ข้าไปพัก เจ้าก็หยุดลูบตัวข้าสักที”“บางทีข้าก็คิดถึงไออุ่นจากกายเจ้า”“เจ้ามันสมองหมู ในหัวมีแต่เรื่องลามก”อดไม่ได้ที่จะบริภาษ พลันทำท่าจะสะบัดมือของอีกฝ่ายทิ้ง ทว่าสายตาก็ดันเหลือบไปเห็นร่องรอยบางอย่างบนฝ่ามือข้างนั้นเสียก่อน รูปทรงมันเหมือนกับไม้กางเขนที่มีประกายแสงโดยรอบเป็นทรงกลมมันเป็นรอยแผลเป็นที่...ดูคุ้นตาเหลือเกิน“นี่อะไร”แล้วก็ต้องออกปากถามอย่างสงสัย เกรแฮมเหลือบมองก่อนจะร้องอ๋อออกมาเบาๆ“แผลเป็น”ออเดรย์ชักสีหน้า “ข้ารู้ว่ามันคือแผลเป็น แต่มันเกิดขึ้นกับเจ้าได้อย่างไร อันนี้ต่างหากที่ข้าอยากรู้”เกรแฮมรู้แล้วว่าอีกฝ่ายอยากรู้เรื่องนี้ เขาก็แค่
Chapter 5: Returnมันก็น่าโมโหอยู่หรอกที่เกรแฮมเล่นลิ้นอย่างนั้น แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้าของแวมไพร์หนุ่มตนนั้นแล้ว ออเดรย์ก็พลันรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอย่างประหลาดจึงได้แต่เงียบงัน ไม่โต้ตอบใดๆ“อย่างที่เจ้ารู้ว่าข้าเป็นแวมไพร์เพราะพิธีกรรมของแม่มด” เกรแฮมเริ่มเปิดปากเล่า “เมื่อครั้งนั้นข้าเป็นลอร์ด ข้าหลวงแห่งพอร์ตรอยัล ต้นตระกูลข้าหลวงของคฤหาสน์ที่เจ้าไปปล้น เจ้าคงรู้ใช่ไหมว่าการเป็นลอร์ดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”“แล้ว?”“ข้าเป็นบุตรชายคนเดียว จึงได้รับศักดินาต่อจากบิดา แต่เมื่อครั้งนั้นข้าออกจะชอบเรื่องเริงรมย์มากไปสักหน่อย บิดาข้าจึงหมั้นหมายบุตรสาวของดยุคตระกูลหนึ่งไว้ให้ ทายสิว่าข้าบอกกับบิดาว่าอะไร”“...เจ้าปฏิเสธที่จะหมั้นหมายกับนาง”“ถูกต้อง” เกรแฮมยกยิ้ม “แล้วพอจะเดาเหตุผลได้ไหม”“เจ้ามีคนรักอยู่แล้ว”เกรแฮมถึงกับหัวเราะ “เจ้าช่างรู้ดี”“ปัญหาของพวกชนชั้นสูงเช่นเจ้าจะมีอะไรมากมายไปกว่าเรื่องพรรค์นี้กันเล่า แล้วข้าก็เดาด้วยว่าคนรักของเจ้าก็คือคนรับใช้ในคฤหาสน์นั่นล่ะ”เกรแฮมพยักหน้า สิ่งที่ออเดรย์พูดไม่ใช่เรื่องผิดไปเลยแม้แต่น้อย“เขาเป็นคนเลี้ยงม้า”“เขา?”“เป็นผู
ที่ออเดรย์ผูกใจเจ็บไม่ใช่แค่เรื่องถูกแวมไพร์ตนนั้นล่วงเกิน แต่เขาเจ็บใจที่ตนเองเผลอหลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสของเกรแฮมต่างหาก อย่างที่รู้กันว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เกรแฮมนั้นเป็นนักรัก อีกทั้งยังเป็นเทพบุตรจากสวรรค์ลงมาเดินดินด้วยรูปร่างหน้าตาของเขางดงามเกินกว่าที่บุรุษใดจะพึงมี แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นปัจจัยที่ทำให้ออเดรย์เผลอไผลจนยอมพลีกายให้อีกฝ่ายโดยง่ายเสียหน่อย!ต้องมีเวทมนตร์...เจ้าแวมไพร์นั่นต้องมีเวทมนตร์อย่างแน่นอน!ออเดรย์พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่างนั้น หากแต่ในความเป็นจริงก็ต้องยอมรับว่าที่เผลอไผลไปคงเป็นเพราะลีลารักของเกรแฮมมากกว่า ไหนจะรูปร่างหน้าตาที่แลดูจะยั่วยวนทั้งชายและหญิงให้ติดกับโดยง่ายนั่นเองเขาตกหลุมกับดักที่เกรแฮมทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหากเล่า!แต่คืนนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเผลอไผลเคลิบเคลิ้มไปกับใบหน้าหล่อเหลาและสัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านเย็นเยียบของเกรแฮมอีกแล้ว ในเมื่อตัดสินใจเช่นนั้น ออเดรย์จึงเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อนทันที“เกิดสิ่งใดขึ้นอย่างนั้นรึ เจ้าถึงได้ร้อนรนอยากจะเอาใจข้านัก”เสียงแหบห้าวของเกรแฮมดังขึ้นระคนกระเส่า สายตาทอดมองไปยัง
ออเดรย์ดิ้นพล่านเมื่อถูกหามหัวหามท้ายเข้ามาในห้องกัปตัน จอห์นพยักหน้าเป็นสัญญาณบอกให้ลูกเรือวางชายหนุ่มที่ยังคงถูกมัดอยู่ลงบนพื้น ก่อนที่จะต้องถูกสายตาดุดันของออเดรย์จ้องมองอย่างเคียดแค้น“จอห์น! เจ้ามันคนทรยศ!”คนที่คิดจะทิ้งลูกเรือแล้วหนีไปคนเดียวก็เรียกว่าคนทรยศเหมือนกันนั่นล่ะ!แต่คนถูกบริภาษไม
Chapter 2: Pirates of Black Kraken shipหัวสมองของออเดรย์ยังประมวลผลอยู่ เขายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับสถานการณ์ตอนนี้ ที่รู้อย่างแน่นอนคือลูกเรือของเขาหลายคนกลายเป็นร่างไร้วิญญาณและถูกโยนลงทะเลไปแล้ว แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่ตอนนี้เขาจะต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้นมือทั้งสองข้างจับข้อมือเย
การปล้นชายฝั่งของพอร์ตรอยัลและคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงในราตรีนี้สำเร็จลุล่วงเป็นอย่างดี ทรัพย์สมบัติมากมายที่ถูกปล้นชิงมา ออเดรย์สั่งให้แจกจ่ายแบ่งปันกันไปถ้วนหน้า เสียงสรรเสริญยกยอกัปตันเรือดังขึ้นก้องทั่วทั้งทะเลไม่หยุดหย่อน ขณะที่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะกำลังดำเนินไป ออเดรย์กลับไม่ได้พึงใจที่สร้างความเด
Chapter 1: Treasureทิวาอันตรธาน ราตรีกาลมาเยือน เหล่าโจรสลัดที่แฝงกายซุ่มรอจังหวะในการเข้าโจมตีชายฝั่งของพอร์ตรอยัลเตรียมพร้อมรอรับคำสั่งจากผู้เป็นกัปตัน ออเดรย์ยังคงนิ่ง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจับจ้องไปยังอาคารหลังหนึ่งเบื้องหน้ามันเป็นคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงแห่งพอร์ตรอยัล...ท่านข้าหลวงที่ขูดรีดภาษีประ







