Chapter 1: Treasure - 1

Chapter 1: Treasure

ทิวาอันตรธาน ราตรีกาลมาเยือน เหล่าโจรสลัดที่แฝงกายซุ่มรอจังหวะในการเข้าโจมตีชายฝั่งของพอร์ตรอยัลเตรียมพร้อมรอรับคำสั่งจากผู้เป็นกัปตัน ออเดรย์ยังคงนิ่ง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจับจ้องไปยังอาคารหลังหนึ่งเบื้องหน้า

มันเป็นคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงแห่งพอร์ตรอยัล...

ท่านข้าหลวงที่ขูดรีดภาษีประชาชน คนซึ่งเป็นชนวนเหตุแห่งความอัปยศในชีวิตของเขา

คืนนี้เขาจะเข้าปล้นที่นี่!

รอจังหวะจนกระทั่งเห็นว่าพวกทหารยามที่ประจำการอยู่ละแวกนั้นเริ่มง่วงเหงาหาวนอน พลันกัปตันหนุ่มก็โบกมือให้สัญญาณ เหล่าโจรสลัดค่อยๆ หย่อนตัวจากเรือเล็กลงไปในน้ำ เดินย่ำเข้าชายฝั่งก่อนที่ทุกสิ่งจะกลายเป็นหายนะเมื่อพวกมันเริ่มปล้นฆ่าอย่างเลือดเย็น

“โจรสลัด! โจรสลัดบุกปล้น!”

เสียงของทหารยามนายหนึ่งตะโกนก้อง ก่อนที่จะถูกปลิดชีพราวกับใบไม้แห้งถูกเด็ดขั้วร่วงหล่น กองโจรสลัดของออเดรย์พุ่งทะยานไปข้างหน้า ปล้นฆ่าไม่ละเว้น มือข้างหนึ่งสังหารเหล่าทหารของรัฐ มืออีกข้างเผาสิ่งก่อสร้างละแวกนั้นจนวอดวาย เหล่าทหารข้าหลวงรีบขอกำลังเสริมไปอย่างรวดเร็ว แต่ดูแล้วคงจะไม่ทันการ เพราะการที่โจรสลัดแบล็กคราเคนบุกปล้นนั้น... ไม่ได้ยกพลมาแค่เรือลำเดียว แต่มาเป็นกองเรือ

อย่างที่บอก กัปตันออเดรย์ แบลร์ เป็นโจรสลัดที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวร้ายประจำน่านน้ำนี้ มีหรือที่เขาจะปล้นชิงเรืออื่นมาเพียงอย่างเดียว แน่นอนว่าชัยชนะที่ได้ครอบครองอยู่เหนือโจรสลัดอื่น เขาก็ไม่มีทางที่จะไม่ใช้งานจากอำนาจที่ได้ครอบครองนั้น

พลพรรคโจรสลัดของเขาที่ยกกันขึ้นฝั่งมาปล้นในวันนี้...มาเป็นกองเรือ

ออเดรย์ก้าวขึ้นชายฝั่งของพอร์ตรอยัลด้วยความกระหยิ่มใจ ฝ่าเท้าที่เหยียบย้ำบนไปบนผืนแผ่นดินเกิดนั้นทำให้การกลับมาของเขาในวันนี้สำราญใจเป็นอย่างยิ่ง

“ไปที่คฤหาสน์ข้าหลวง ปล้นมาให้หมด เอากลับขึ้นเรือเท่าที่จะมากได้”

เสียงทุ้มร้องบอก พลันกะลาสีก็ร้องสั่งการกัน ปล่อยให้กัปตันเดินตามไปยังคฤหาสน์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็จำทำให้พวกข้าหลวงสิ้นเนื้อประดาตัวกันในวันนี้!

ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ถึงยังที่หมาย บรรดาโจรสลัดที่ขับไล่พร้อมร้องขู่เหล่าสาวใช้ที่ไม่เกี่ยวข้องให้ออกไปจากคฤหาสน์รีบร้อนกวาดทรัพย์สินลงในหีบและกระสอบเท่าที่จะหาได้ในละแวกนั้น ออเดรย์ไม่สนใจนักหรอกว่าของพวกนั้นจะมีมูลค่าเท่าไร เพราะต่อให้เอาไป ขึ้นเรือไปกลางทะเลเมื่อไร เขาก็จะสั่งให้ลูกน้องเอาแจกจ่ายกัน ส่วนที่เหลือเกินความจำเป็นก็ให้ทิ้งลงทะเลอยู่ดี เขาก็แค่อยากจะสั่งสอนให้เจ้าพวกหมูสกปรกพวกนี้ได้รู้ซึ้งว่าสินทรัพย์ที่มาจากการขูดรีดประชาชนไม่ใช่ทรัพย์ที่พวกมันพึงจะมี

ออเดรย์เดินไปหยุดอยู่กลางห้องโถง ความวุ่นวายยังก่อตัวขึ้นไม่หยุด เสียงเอะอะมะเทิ่งดังตามมา แต่เขาก็หาได้ใส่ใจนอกจากจะมองไปยังภาพเขียนขนาดใหญ่ที่ถูกแขวนอยู่กลางบ้าน

เขาจำได้ดีว่าภาพนั้น... เป็นภาพของ...

เอ๊ะ ไม่ใช่ของข้าหลวงชราคนที่เคยขูดรีดครอบครัวเขานี่?

เรียวคิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันโดยพลัน เขาจำได้ดีว่าข้าหลวงคนนั้น ในยามนี้มีศีรษะล้านโล่ง ต้องสวมวิกผมลอนสีขาวปกปิด รูปร่างอ้วนท้วมแลดูเหมือนหมูตะกละ ไม่ใช่บุรุษที่มีรูปโฉมงดงามดั่งในรูป ต่อให้ยังหนุ่มแน่น เขาก็มั่นใจว่าคนที่อยู่ในรูปนั้นคือคนละคนกันกับลอร์ดละโมบผู้นั้น

ออเดรย์ยืนมองรูปอย่างพินิจ บุรุษผู้นั้นสวมอาภรณ์เยี่ยงชนชั้นสูง ผมยาวสลวยหยักศกเป็นลอนนั้นมีสีบลอนด์สว่างราวกับเส้นไหม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลใสสกาวนั้นเป็นสีเดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน แต่สิ่งใดก็ไม่ดึงดูดใจได้เท่ากับเครื่องหน้าสมมาตรประดุจดั่งรูปปั้นเทวทูตที่พบเห็นได้ตามโบสถ์

ผู้ชายคนนี้มีรูปโฉมงดงามมากจริงๆ...

“กัปตันขอรับ! พวกข้าไปเจอหีบนี้ที่ห้องใต้ดินมา ให้เอาขึ้นเรือไปด้วยไหม!?”

เสียงของลูกเรือคนหนึ่งที่ร้องถาม เรียกความสนใจของออเดรย์ให้ละสายตาจากรูปวาดนั้นไปมอง ก่อนที่หีบนั้นจะถูกวางลงบนพื้นไม้ดังปัง พลันรองกัปตันอย่างจอห์นก็ว่าเสียงเขียว

“ไอ้พวกสมองหมู! หีบใหญ่ขนาดนั้นจะเอาขึ้นเรือไปได้อย่างไรเล่า!”

แล้วก็เงื้อมือทำท่าจะทุบเจ้าคนที่ร้องถามจนกะลาสีพวกนั้นต้องพากันหดศีรษะหลบเป็นพัลวัน ทว่าก่อนที่จะได้ถูกทุบ เสียงของออเดรย์ก็ดังขึ้นมาก่อน

“หีบอะไร”

ประหนึ่งเสียงสวรรค์ ความสนใจของจอห์นถูกดึงกลับมาที่กัปตันเรือแล้ว

“ไม่รู้ขอรับ พวกข้าเห็นมันถูกเก็บไว้ในห้องใต้ดินอย่างมิดชิดก็เลยคิดว่ามันน่าจะเป็นหีบสมบัติ ถึงได้แบกขึ้นมาด้วย”

“ลองเปิดดูซิ”

ออเดรย์ว่า เท่านั้นกะลาสีก็คว้าขวานมา ทำท่าจะสับลงไปบนแม่กุญแจที่ล็อกฝาหีบอยู่

ไม่สิ... ไม่ใช่แค่จะต้องสับเพียงแม่กุญแจให้ขาด ยังมีโซ่เส้นโตที่พันธนาการทั้งหีบราวกับว่าเกรงผู้ใดจะเปิดมันได้ง่ายๆ อีกด้วย

หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำการใด เพียงแค่เงื้อขวานเท่านั้น เสียงดังตูมก็ทำให้โจรสลัดที่สาละวนกับการขนสมบัติในคฤหาสน์นี้ต้องชะงักงัน หยุดเคลื่อนไหวกันไปทั้งบาง

“เสียงปืนใหญ่”

จอห์นครางออกมา เท่านั้นก็เป็นอันรู้กันแล้วว่ารัฐบาลอังกฤษส่งกองเรือทหารเข้ามาให้การช่วยเรือประชาชนที่พอร์ตรอยัลแล้ว

“กัปตัน ต้องรีบกลับขึ้นเรือแล้ว”

จากนั้นก็ร้องบอกให้กัปตันหนุ่มรับทราบ ออเดรย์ไม่ปฏิเสธ ออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

“กลับขึ้นเรือ!”

เท่านี้บรรดาโจรสลัดก็พากันเฮโลขนข้าวของอย่างรวดเร็ว เหล่ากะลาสีที่พากันแบกหีบมารีบร้องถามสวนขึ้น

“แล้วหีบนี่...”

“เอาขึ้นไปด้วย”

“หา?” เป็นเสียงของจอห์นที่ดังออกมาให้ได้ยิน “หีบมันใหญ่เกินกว่าจะเอาขึ้นเรือนะกัปตัน ใหญ่ขนาดนี้เสียเวลาขนด้วย ข้าว่าทิ้งมันไว้ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวจะหนีไม่ทันการ”

พวกกะลาสีที่ขนหีบนั้นมาพากันพยักหน้าเห็นด้วย ต่อให้พวกมันจะเป็นคนขนหีบนี้ขึ้นมาจากห้องใต้ดิน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากจะขนไปที่เรือในขณะที่พวกทหารดาหน้าเข้ามาเตรียมจับพวกมันไปจองจำเพื่อรอการแขวนคอหรอก

ทว่าออเดรย์กลับไม่คิดเช่นนั้น หีบใบใหญ่นั่นถูกพันธนาการเป็นอย่างดี แสดงว่าจะต้องมีความสำคัญต่อข้าหลวงตระกูลนี้ และในเมื่อมันมีความสำคัญ ดังนั้นเขาจะเอาไป

“ขนไป”

“แต่ว่ามัน...”

“ข้าบอกให้ขนไป”

เพียงประโยคสั้นๆ ที่ย้ำขึ้นมาอีกครั้งก็ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าที่จะปฏิเสธแล้ว จอห์นถอนหายใจ เป็นเช่นนี้ก็คงจะต้องปล่อยเลยตามเลย

“ขนไปที่เรือ ไปเร็ว!”