LOGINไม่เลวร้ายบ้าบออะไรกัน!
ความคิดนั้นเป็นความคิดชั่ววูบของคนโง่เขลาที่เผลอหลงใหลไปกับรสสัมผัสทางกามารมณ์ต่างหาก ไม่ใช่ความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริงของออเดรย์สักหน่อย!
อดีตกัปตันหนุ่มแค้นใจยิ่งนัก เพราะหลังจากที่ถูกลูกเรือรวมหัวกันจับมัดส่งให้กับแวมไพร์ตนนั้นได้เชยชมแล้ว เกรแฮมก็กลืนกินเขาตลอดทั้งคืนจนกระทั่งรุ่งสาง
ทั้งที่ปากบอกว่าจะอ่อนโยนแท้ๆ แต่ก็ทำเอาเสียสะโพรกครากจนลุกจากที่นอนไม่ได้ มันอ่อนโยนอย่างไรกัน!
บาดแผลฉกรรจ์จากการต่อสู้กับกองเรือของสหราชอาณาจักรหรือโจรสลัดด้วยกันยังไม่หนักหนาเท่ากับการถูกกระแทกกระทั้นอย่างไม่หยุดหย่อนเลยแท้แต่น้อย ขยับทีหนึ่งก็โอดโอยที ขยับอีกทีก็เบ้หน้าเหยเกไปหมด
ปวดร้าวไปทั้งร่างเช่นนี้ เห็นทีเขาคงจะต้องตายก่อนที่แวมไพร์ตัณหากลับนั่นจะดูดเลือดเขาแล้วล่ะ!
แต่ก็ยังดีที่เกรแฮมไม่ได้บ้าคลั่งถึงขนาดจะให้เขาร่วมรักในตอนกลางวันด้วย เพราะทันทีที่อรุณรุ่งมาถึง แวมไพร์หนุ่มก็มีคำสั่งให้จอห์นพาบรรดาลูกเรือนำไม้สำหรับซ่อมแซมเรือเข้ามาในห้อง และสั่งให้ตอกปิดทุกร่องที่จะนำแสงผ่านมายังข้างในได้
เขาแพ้แสงแดด...
นอกจากไม้กางเขนและลิ่มไม้แล้ว ก็มีแสงอาทิตย์นี่ล่ะที่ไม่อาจจะมีชัยเหนือกว่าได้
ความเป็นอมตะและความเยาว์วัยที่แลกมาด้วยการต้องคำสาปช่างทำให้เกรแฮมหัวเสียยิ่งนัก!
แวบแรกที่รู้เช่นนั้น เหล่าโจรสลัดคิดไปในทางเดียวกันโดยไม่ต้องเปิดปากว่านี่คงจะเป็นวิธีที่ทำให้พวกเขารอดพ้นจากการถูกครอบงำ หากแต่เกรแฮมรู้ทัน เห็นพวกโจรสลัดเข้ามาด้านใน เขาที่หลบมุมอยู่ในส่วนที่มืดที่สุดของห้องก็เปล่งเสียงออกมา
“หากพวกเจ้าคิดว่าจะใช้แสงอาทิตย์สังหารข้าแล้วล่ะก็ ก่อนที่ข้าจะถูกแผดเผา ข้าจะชิงลงมือสังหารพวกเจ้าทั้งลำเรือก่อน”
ขู่มาอย่างนี้แล้วผู้ใดจะกล้าเล่นตุกติกกันเล่า รีบพากันตอกตะปูลงบนแผ่นไม้กระดาน อุดช่องไม่ให้แสงส่องผ่านกันอย่างขะมักเขม้น ...หรือบางทีอาจจะพูดได้ว่าร้อนรน เพราะทุกอย่างดำเนินการเสร็จสิ้นเพียงแค่ไม่กี่ช่วงลมหายใจเท่านั้น
ภายในห้องกัปตันมืดมิดอีกครั้ง...
“เจ้าจะไปพักผ่อนหย่อนใจก็ไปเถิด ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าเมื่อไรค่อยกลับเข้ามา อ้อมกอดของข้ารอการกลับมาของเจ้าเสมอ”
เกรแฮมบอกกับ ‘อดีต’ เจ้าของห้องราวกับว่าเป็นคนมีน้ำใจมากเสียเต็มประดา ดูท่าทางจะติดใจชายหนุ่มตรงหน้ามากเลยทีเดียว แต่ขณะเดียวกัน คำพูดนั้นกลับทำเอาออเดรย์ถึงกับบุ้ยปากขมุบขมิบ
“ข้าเองก็อยากจะกลับมาพร้อมกับลิ่มไม้มาตอกหัวใจเจ้า...”
แต่ก็ไม่กล้าพูดดัง ได้รับอนุญาตก็รีบเร่งออกมาข้างนอกโดยไว ปล่อยให้เกรแฮมได้หลบซ่อนตัวจากแสงแดดอยู่ในนั้น
ออกมายังดาดฟ้าเรือแล้ว บรรดาลูกเรือของแบล็กคราเคนยังคงอยู่กันพร้อมหน้า เจ้าคนโง่เง่าที่ถูกเหวี่ยงลงทะเลและใครต่อใครเข้าใจว่าตายไปแล้ว บัดนี้ก็อยู่บนดาดฟ้าเรือเช่นกัน เพิ่งจะมารู้กันเอาในกลางดึกคืนนั้นว่าแท้จริงแล้ว เกรแฮมหาได้สังหารผู้ใด เพียงแต่ข่มขู่ให้หวาดกลัวก็เท่านั้น
ตอนนี้...ทุกชีวิตก็ยังหวาดกลัว
ขณะเดียวกันสายตาที่มองไปยังอดีตกัปตันเรือก็เปลี่ยนไป ออเดรย์ในเสื้อผ้าชุดใหม่ซึ่งติดอยู่ในหีบสมบัติที่ปล้นมาได้จากคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงเมื่อคืนนี้มองเหล่าลูกเรืออย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะตวาดแหวด้วยสุดจะกลั้น
“มองสิ่งใดกันไอ้พวกหน้าโง่!”
หยาบคายและกักขฬะ ไม่ได้เข้ากับความหรูหราของอาภรณ์บนร่างเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงต่อให้ออเดรย์จะสุภาพเพียงใด เหล่าโจรสลัดเองก็ไม่คิดว่าเขาจะเข้ากันกับชุดขุนนางเหล่านี้เช่นกัน
“อย่าหัวเสียไปเลยน่ากัปตัน ท่านทำได้ดีแล้ว”
เป็นจอห์นที่ปรามขึ้นมาก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้าย เพราะดูจากท่าทางของออเดรย์แล้ว หากมีเรื่องชวนให้หัวเสียอีกสักหน่อย มีหวังเขาคงจะปะทุราวกับภูเขาไฟระเบิดใต้น้ำเป็นแน่
“ทำได้ดี...หึ! ทำได้ดีแล้วอย่างนั้นหรือเจ้าโง่! กล้าดีอย่างไรจับข้าไปสังเวยให้กับแวมไพร์ตัณหากลับนั่น!”
ปรามไปก็ไร้ประโยชน์ แค่เห็นหน้าเจ้าคนตัวการที่คิดริเริ่มก่อกบฏก็เดือดดาลเสียแล้ว และทวีความกรุ่นโกรธมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกแทนตนด้วยสรรพนามเดิมว่า ‘กัปตัน’
กัปตันอะไรกัน โน่น! ตำแหน่งของเขาถูกเจ้าแวมไพร์กระหายรักยึดครองไปหมดแล้ว!
“อย่างน้อยกัปตันก็ช่วยชีวิตลูกเรือไว้ได้ทั้งหมดนี่นา”
“เจ้าไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี”
ออเดรย์ว่าเสียงต่ำ ชี้หน้าของจอห์นอย่างเหลืออด
ตอนนี้เขาน่ากลัวว่าแวมไพร์ตนนั้นหลายเท่านัก!
หากแต่จอห์นก็แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เข้ามาตบบ่าของผู้เป็นทั้งนายและสหายดังปุๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู
“เอาน่ากัปตัน อย่างที่ข้าบอก อย่างน้อยท่านก็ช่วยชีวิตของทุกคนบนเรือแบล็กคราเคนเอาไว้ อีกอย่าง ผลลัพธ์มันก็ออกมาดีไม่ใช่หรือ? เจ้าแวมไพร์นั่นดูท่าทางจะพอใจท่านน่าดู เท่านี้พวกเราก็ดูจะมีหนทาง”
“หนทางอะไร”
“หนทางหนี”
จอห์นยิ้มย่องขึ้นมา อันที่จริงออเดรย์ก็พอจะรู้ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องมาเป็นเหยื่อล่อนี่นา
ดูท่าจะถอนตัวไม่ทันแล้วด้วย เพราะจอห์นวางแผนหลังจากนี้ไว้เสร็จสรรพ
“ในเมื่อมันหลงใหลท่าน ท่านก็ควรจะใช้เรือนร่างของตนให้เป็นประโยชน์ หลอกล่อมันให้นำเรือเข้าฝั่งซะ อ้างว่าจะไปปล้นหรือสิ่งใดก็ได้ จากนั้นค่อยล่อลวงมันลงจากเรือ แล้วเอาลิ่มไม้ตอกหัวใจมัน ทุกอย่างจะได้จบ”
ฟังดูแล้วไม่น่ายาก แต่ก็ทำให้ออเดรย์ต้องขมวดคิ้วยู่จนใบหน้ายุ่งเหยิงอยู่เหมือนกัน
ใช่เรือนร่างของเขาให้เป็นประโยชน์ อย่าบอกนะว่าจะให้เขา...
“เจ้าจะให้ข้าไปยั่วยวนมันรึ?”
ใช่เลย!
จอห์นพยักหน้าหงึกหงัก
“ไม่มีทาง! หากเจ้าอยากจะยั่วยวนมันนักก็ทำเองสิ!”
“แต่เรื่องนี้มีเพียงท่านที่ทำได้นะกัปตัน”
“ไม่ต้องมายุข้า”
“ท่านไม่อยากได้ชื่อว่านอกจากจะเป็นกัปตันเรือโจรสลัดที่ร้ายกาจที่สุดในน่านน้ำนี้แล้ว ยังจะเป็นกัปตันที่เก่งกาจ แม้แต่ปีศาจอย่างแวมไพร์ก็กำราบมาแล้วอย่างนั้นรึ?”
“...”
“ข้าล่ะอยากจะได้ยินคนเรียกขานกัปตันของข้าอย่างนั้นยิ่งนัก นึกสภาพตอนที่ไม่มีผู้ที่แม้แต่กล้าจะเอ่ยชื่อของท่านเพราะหวาดกลัวดูสิ หากเป็นเช่นนั้นพวกกองเรือหลวงคงได้หัวเสียเป็นแน่”
“...”
เผลอจะหลงเคลิ้มไปกับสิ่งที่จอห์นพูดอยู่บ้างแล้ว ขณะที่จอห์นรู้ดีว่าชายหนุ่มเป็นพวกหลงใหลในชื่อเสียงอำนาจ เขาอยากจะประกาศก้องให้โลกรู้จะตายว่าเขาเด็กเหลือขอที่ถูกรังแกจนไร้ซึ่งหนทางจนต้องผันตัวมาเป็นโจรสลัดในวันนั้นร้ายกาจเพียงใด เพราะการที่เขาเป็นเช่นที่จอห์นพูดได้ มันจะเป็นการตอบโต้กับทางการได้ดีที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา
“ว่าอย่างไรล่ะกัปตัน ท่านจะร่วมแผนกับข้าไหม”
“...”
“ไม่ต้องคิดถึงชีวิตลูกเรือก็ได้ถ้าท่านยังขุ่นเคืองอยู่ ถือเสียว่าทำเพื่อตัวท่านเอง”
ยิ่งถูกกล่อม ออเดรย์ก็ยิ่งเผลอเคลิบเคลิ้ม อันที่จริงเขาก็พอที่จะคิดถึงชีวิตของลูกเรือตนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะทำให้เขาต้องมาเสียสละตัวเองเพื่อปกป้อง ทว่าพอมาได้ยินอย่างนี้แล้ว มันก็น่าลองเสี่ยงอยู่สักนิด
“หากข้าได้เรือกลับคืนมา กบฏเช่นพวกเจ้าจะต้องถูกลงโทษ”
ได้ยินดังนั้น จอห์นก็ยิ้มร่า
“น้อมรับการลงทัณฑ์เลยกัปตัน ท่านทำให้สำเร็จเถอะ”
เพราะถ้าทำตามแผนได้สำเร็จ แวมไพร์ถูกกำจัดไปแล้ว ออเดรย์จะลงโทษเขาอย่างไร เขาก็ยินดี เพราะเอาเข้าจริง อีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำโทษอะไรหรอกนอกจากก่นด่าบริภาษไปตามประสาคนหนุ่มอารมณ์ร้อน
“แผนการจะเริ่มคืนนี้”
พอออเดรย์ว่าอย่างนั้น รองกัปตันก็เข้ามากุลีกอจอปรนนิบัติพัดวี
“เช่นนั้นท่านก็ต้องบำรุงให้มากๆ เฮ้ย! เจ้าไปเอาเนื้อแห้งกับไวน์มาเร็วเข้า!”
พลันก็ร้องตะโกนบอกกับกะลาสีคนหนึ่ง ขณะที่ออเดรย์ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปทั้งที่ในใจคุกรุ่นอยู่ไม่น้อย
ยั่วยวน...
คืนนี้ข้าจะทำให้เจ้าติดกับดักข้าให้จงได้ ลอร์ดเกรแฮม!
Epilogueปีศาจ... ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นปีศาจ!ต่อให้ออเดรย์เป็นฝ่ายออกปากก็เถอะว่าให้ทำได้จนกว่าจะพอใจ แต่เกรแฮมก็ต้องพึงระลึกไว้สักหน่อยว่าเขาเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ปีศาจที่จะทนต่อการร่วมรักทั้งวันทั้งคืนได้!นอกจากจะสะโพกไปทาง ขาไปทาง เดินไม่ตรง เป๋ไปเป๋มาราวกับคนพิกลพิการแล้ว ออเดรย์ยังใบหน้าซีดเผือดประหนึ่งว่าถูกสูบโลหิตไปจนหมดตัวอีก ท่าทางนั้นทำเอาบรรดาลูกเรือต่างเป็นกังวลนักหากกัปตันเรือเป็นอะไรขึ้นมา แล้วผู้ใดเล่าที่จะเป็นชายบำเรอให้กับปีศาจตนนั้น!?เอาเป็นว่าไม่ได้ห่วงออเดรย์เลยสักนิด ห่วงก็เพียงแต่ชีวิตของตนเองเท่านั้นแหละกระนั้นออเดรย์ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแค่อ่อนล้าเฉยๆ หากได้พักอย่างเต็มตื่นก็คงจะกลับมาเป็นปกติ ซึ่งเรื่องนั้นก็หาได้สำคัญเท่ากับการที่แผนที่เหล่าโจรสลัดแบล็กคราเคนได้วางแผนเอาไว้เอาเรือไปเทียบชายฝั่งให้ได้ แล้วหลังจากนั้นก็หาทางกำจัดเกรแฮมซะ!แต่...ดูเหมือนว่าแผนการจะล้มเหลว เรื่องที่ออเดรย์ดูไร้เรี่ยวแรงเพราะถูกร่วมรักจนแทบรากเลือดนั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งนั้นก็คือท่าทางของอดีตกัปตันดูเหมือนจะไม่อยากขึ้นฝั่งเสียแล้ว...“แล้วตกลงท่านจะออกคำสั่งไหมกัปตัน”
วูบหนึ่งออเดรย์ก็ไม่รู้สึกว่าสิ่งที่เกรแฮมทำกับเขามันจะเป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย ทุกการกระทำและทุกการสัมผัสของอีกฝ่ายเป็นไปด้วยความนิ่มนวลด้วยซ้ำ ทะนุถนอมเขาราวกับว่าเป็นแก้วเจียระไนที่เปราะบาง มิหนำซ้ำยังจะเป็นไปอย่างอ่อนโยน กอดตระกองราวกับว่าเขา...เป็นคนรักออเดรย์สลัดความคิดนั้นออกไป เขาไม่อยากจะคิดเข้าข้างตนเองนักหรอกว่าแท้จริงแล้วตนคือคนรักเมื่อห้าร้อยปีก่อนของเกรแฮม แต่เพราะความรู้สึกผูกพันประหลาดที่ผ่านแวบเข้ามาในจิตใจตั้งแต่เมื่อครั้งได้ร่วมอภิรมย์ครั้งแรกมันก็ทำให้เขาอดคิดขึ้นมาไม่ได้“ว่าแต่เจ้าถามข้าทำไมหรือ?”ได้สติกลับมาอีกครั้งเมื่อเกรแฮมเอ่ยปากถาม“ข้าก็แค่สงสัย”“อ่าฮะ”“แล้วก็อยากจะถามเจ้าอีกเรื่อง”“ถามว่า?”“สิ่งนี้...” ออเดรย์ชูจี้ที่ร้อยกับสร้อยในมือขึ้น “ใช่จี้ชิ้นเดียวกับที่เจ้ามอบให้คนรักของเจ้าหรือไม่?”รัศมีเปล่งประกายจากไม้กางเขนบนจี้นั้นมากระทบดวงตาของเกรแฮมอีกครา เขารีบยกมือขึ้นป้อง ถึงจะมองแค่ปราดเดียว เขาก็จำได้ทันทีว่ามันคือสิ่งเดียวกัน“เจ้าคิดว่ามันเหมือนกับรอยแผลเป็นบนฝ่ามือของข้าไหมล่ะ”ก็ไม่ได้บอกไปตามตรงอยู่ดี แต่ก็ทำให้ออเดรย์จ้องมองไปที่ฝ่ามือขอ
Chapter 6: Way back to loveคนรักของเกรแฮมชื่ออะไร?มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลของเขาหรือไม่?หน้าตาเป็นอย่างไร?และคำถามอีกมากมายผุดพรายขึ้นมาในหัวของออเดรย์ไม่หยุดหย่อน เขาขบคิดไม่ตกในเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว สายตาทอดมองจี้ในมือพลางครุ่นคิดหรือเขากับเกรแฮมจะมีอะไรเกี่ยวข้องกัน?แต่...มันก็ตั้งห้าร้อยกว่าปีมาแล้วนะ เขาเองก็ไม่เคยรู้จักกับเกรแฮมมาก่อนด้วย ถ้าไม่มีไอ้บ้าคนไหนมาร้องบอกว่าเจอหีบในห้องใต้ดินของคฤหาสน์นั่น เขาก็คงไม่อุตริให้แบกหีบขึ้นเรือจนได้มาเจอกับอีกฝ่ายอย่างนี้หรอกทว่ามันก็น่าฉงน...หรือโชคชะตากำลังจะเล่นตลกอะไร?“มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้เล่ากัปตัน”เสียงของจอห์นดังขึ้น เรียกให้ชายหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่บนกราบเรือหันไปมอง“มีอะไร”“ข้าจะมาบอกว่าอีกไม่กี่วันเราก็จะถึงฝั่งแล้ว ต้นหนกำหนดเส้นทางเรียบร้อย กำลังรอคำสั่งจากท่าน”ออเดรย์นิ่งไปครู่เข้าฝั่ง...จากนั้นก็จะหาหนทางกำจัดเกรแฮม นี่เป็นแผนการที่พวกเขาวางเอาไว้ แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว เขากลับลังเลที่จะกระทำอย่างนั้นมันเป็นเรื่องที่สมควรกระทำจริงๆ หรือ?ที่ลังเลก็เพราะส่วนหนึ่งนั้น เกรแฮมก็ไม่ได้ทำร้ายผู้ใดบนเร
หากแต่เกรแฮมไม่สน เขาเพียงยิ้มขบขัน“ออเดรย์ยอดรัก” จากนั้นก็ยกมือขึ้นประคองใบหน้าคร้ามอีกครา “ไปพักผ่อน ข้าเองก็จะพักบ้าง แสงแดดทำให้ข้าเหนื่อยล้า ไว้ราตรีนี้ค่อยเจอกัน”ท่าทางของเกรแฮมดูเหนื่อยล้าจริงๆ ถึงจะมีชีวิตที่เป็นอมตะ แต่เขาก็ต้องแลกมากับคำสาปที่ต้องติดตัวเขาไปชั่วนิรันดร์ออเดรย์ดันตัวขึ้นลุกจากเตียง หากแต่มือของอีกฝ่ายยังคงประคองใบหน้าและลูบลากลงมาตามผิวตัวไม่เลิก เขาจึงเป็นฝ่ายจับข้อมือของเกรแฮมเอาไว้แล้วดึงออก“ไล่ให้ข้าไปพัก เจ้าก็หยุดลูบตัวข้าสักที”“บางทีข้าก็คิดถึงไออุ่นจากกายเจ้า”“เจ้ามันสมองหมู ในหัวมีแต่เรื่องลามก”อดไม่ได้ที่จะบริภาษ พลันทำท่าจะสะบัดมือของอีกฝ่ายทิ้ง ทว่าสายตาก็ดันเหลือบไปเห็นร่องรอยบางอย่างบนฝ่ามือข้างนั้นเสียก่อน รูปทรงมันเหมือนกับไม้กางเขนที่มีประกายแสงโดยรอบเป็นทรงกลมมันเป็นรอยแผลเป็นที่...ดูคุ้นตาเหลือเกิน“นี่อะไร”แล้วก็ต้องออกปากถามอย่างสงสัย เกรแฮมเหลือบมองก่อนจะร้องอ๋อออกมาเบาๆ“แผลเป็น”ออเดรย์ชักสีหน้า “ข้ารู้ว่ามันคือแผลเป็น แต่มันเกิดขึ้นกับเจ้าได้อย่างไร อันนี้ต่างหากที่ข้าอยากรู้”เกรแฮมรู้แล้วว่าอีกฝ่ายอยากรู้เรื่องนี้ เขาก็แค่
Chapter 5: Returnมันก็น่าโมโหอยู่หรอกที่เกรแฮมเล่นลิ้นอย่างนั้น แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้าของแวมไพร์หนุ่มตนนั้นแล้ว ออเดรย์ก็พลันรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอย่างประหลาดจึงได้แต่เงียบงัน ไม่โต้ตอบใดๆ“อย่างที่เจ้ารู้ว่าข้าเป็นแวมไพร์เพราะพิธีกรรมของแม่มด” เกรแฮมเริ่มเปิดปากเล่า “เมื่อครั้งนั้นข้าเป็นลอร์ด ข้าหลวงแห่งพอร์ตรอยัล ต้นตระกูลข้าหลวงของคฤหาสน์ที่เจ้าไปปล้น เจ้าคงรู้ใช่ไหมว่าการเป็นลอร์ดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”“แล้ว?”“ข้าเป็นบุตรชายคนเดียว จึงได้รับศักดินาต่อจากบิดา แต่เมื่อครั้งนั้นข้าออกจะชอบเรื่องเริงรมย์มากไปสักหน่อย บิดาข้าจึงหมั้นหมายบุตรสาวของดยุคตระกูลหนึ่งไว้ให้ ทายสิว่าข้าบอกกับบิดาว่าอะไร”“...เจ้าปฏิเสธที่จะหมั้นหมายกับนาง”“ถูกต้อง” เกรแฮมยกยิ้ม “แล้วพอจะเดาเหตุผลได้ไหม”“เจ้ามีคนรักอยู่แล้ว”เกรแฮมถึงกับหัวเราะ “เจ้าช่างรู้ดี”“ปัญหาของพวกชนชั้นสูงเช่นเจ้าจะมีอะไรมากมายไปกว่าเรื่องพรรค์นี้กันเล่า แล้วข้าก็เดาด้วยว่าคนรักของเจ้าก็คือคนรับใช้ในคฤหาสน์นั่นล่ะ”เกรแฮมพยักหน้า สิ่งที่ออเดรย์พูดไม่ใช่เรื่องผิดไปเลยแม้แต่น้อย“เขาเป็นคนเลี้ยงม้า”“เขา?”“เป็นผู
ที่ออเดรย์ผูกใจเจ็บไม่ใช่แค่เรื่องถูกแวมไพร์ตนนั้นล่วงเกิน แต่เขาเจ็บใจที่ตนเองเผลอหลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสของเกรแฮมต่างหาก อย่างที่รู้กันว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เกรแฮมนั้นเป็นนักรัก อีกทั้งยังเป็นเทพบุตรจากสวรรค์ลงมาเดินดินด้วยรูปร่างหน้าตาของเขางดงามเกินกว่าที่บุรุษใดจะพึงมี แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นปัจจัยที่ทำให้ออเดรย์เผลอไผลจนยอมพลีกายให้อีกฝ่ายโดยง่ายเสียหน่อย!ต้องมีเวทมนตร์...เจ้าแวมไพร์นั่นต้องมีเวทมนตร์อย่างแน่นอน!ออเดรย์พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่างนั้น หากแต่ในความเป็นจริงก็ต้องยอมรับว่าที่เผลอไผลไปคงเป็นเพราะลีลารักของเกรแฮมมากกว่า ไหนจะรูปร่างหน้าตาที่แลดูจะยั่วยวนทั้งชายและหญิงให้ติดกับโดยง่ายนั่นเองเขาตกหลุมกับดักที่เกรแฮมทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหากเล่า!แต่คืนนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเผลอไผลเคลิบเคลิ้มไปกับใบหน้าหล่อเหลาและสัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านเย็นเยียบของเกรแฮมอีกแล้ว ในเมื่อตัดสินใจเช่นนั้น ออเดรย์จึงเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อนทันที“เกิดสิ่งใดขึ้นอย่างนั้นรึ เจ้าถึงได้ร้อนรนอยากจะเอาใจข้านัก”เสียงแหบห้าวของเกรแฮมดังขึ้นระคนกระเส่า สายตาทอดมองไปยัง
การปล้นชายฝั่งของพอร์ตรอยัลและคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงในราตรีนี้สำเร็จลุล่วงเป็นอย่างดี ทรัพย์สมบัติมากมายที่ถูกปล้นชิงมา ออเดรย์สั่งให้แจกจ่ายแบ่งปันกันไปถ้วนหน้า เสียงสรรเสริญยกยอกัปตันเรือดังขึ้นก้องทั่วทั้งทะเลไม่หยุดหย่อน ขณะที่งานเลี้ยงฉลองชัยชนะกำลังดำเนินไป ออเดรย์กลับไม่ได้พึงใจที่สร้างความเด
Chapter 1: Treasureทิวาอันตรธาน ราตรีกาลมาเยือน เหล่าโจรสลัดที่แฝงกายซุ่มรอจังหวะในการเข้าโจมตีชายฝั่งของพอร์ตรอยัลเตรียมพร้อมรอรับคำสั่งจากผู้เป็นกัปตัน ออเดรย์ยังคงนิ่ง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจับจ้องไปยังอาคารหลังหนึ่งเบื้องหน้ามันเป็นคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงแห่งพอร์ตรอยัล...ท่านข้าหลวงที่ขูดรีดภาษีประ
กล่าวกันว่าสำหรับพวกโจรสลัดแล้ว พวกมันเชื่อว่าเรือคือบ้าน มหาสมุทรคือมาดร หากแต่ชายฝั่งคือขุมทรัพย์ จึงไม่แปลกหากเหล่าโจรสลัดผู้กระหายในสมบัติเงินตราจะออกล่าขุมทรัพย์ไปทั่วน่านน้ำของทะเลแคริบเบียน ทั้งปล้นชิง ทั้งไล่ฆ่า อาจหาญปล้นไม่เว้นแม้แต่กองเรือของทางรัฐ ทำเอาผืนทะเลอันกว้างใหญ่แปรสภาพเป็นดินแ
เกรแฮมเลิกคิ้วสูงกับคำขู่นั้น“ข้าต้องกลัวหรือไม่?”ออเดรย์พูดไม่ออกไม่...ไม่จำเป็นต้องกลัว เพราะมนุษย์อย่างเขาไม่สามารถที่จะต่อกรกับแวมไพร์ได้ ถ้าทำได้ เขาคงไม่ตกที่นั่งลำบากอย่างนี้หรอก“ถ้าไม่จำเป็นต้องกลัว เห็นทีข้าก็คงจะไม่เกรงใจ”สิ้นเสียงก็พุ่งเข้ามาหาอดีตกัปตันเรือทันที ออเดรย์สะดุ้งเฮือกจ







