Chapter 4: Make love as plan - 1

Chapter 4: Make love as plan

ไม่เลวร้ายบ้าบออะไรกัน!

ความคิดนั้นเป็นความคิดชั่ววูบของคนโง่เขลาที่เผลอหลงใหลไปกับรสสัมผัสทางกามารมณ์ต่างหาก ไม่ใช่ความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริงของออเดรย์สักหน่อย!

อดีตกัปตันหนุ่มแค้นใจยิ่งนัก เพราะหลังจากที่ถูกลูกเรือรวมหัวกันจับมัดส่งให้กับแวมไพร์ตนนั้นได้เชยชมแล้ว เกรแฮมก็กลืนกินเขาตลอดทั้งคืนจนกระทั่งรุ่งสาง

ทั้งที่ปากบอกว่าจะอ่อนโยนแท้ๆ แต่ก็ทำเอาเสียสะโพรกครากจนลุกจากที่นอนไม่ได้ มันอ่อนโยนอย่างไรกัน!

บาดแผลฉกรรจ์จากการต่อสู้กับกองเรือของสหราชอาณาจักรหรือโจรสลัดด้วยกันยังไม่หนักหนาเท่ากับการถูกกระแทกกระทั้นอย่างไม่หยุดหย่อนเลยแท้แต่น้อย ขยับทีหนึ่งก็โอดโอยที ขยับอีกทีก็เบ้หน้าเหยเกไปหมด

ปวดร้าวไปทั้งร่างเช่นนี้ เห็นทีเขาคงจะต้องตายก่อนที่แวมไพร์ตัณหากลับนั่นจะดูดเลือดเขาแล้วล่ะ!

แต่ก็ยังดีที่เกรแฮมไม่ได้บ้าคลั่งถึงขนาดจะให้เขาร่วมรักในตอนกลางวันด้วย เพราะทันทีที่อรุณรุ่งมาถึง แวมไพร์หนุ่มก็มีคำสั่งให้จอห์นพาบรรดาลูกเรือนำไม้สำหรับซ่อมแซมเรือเข้ามาในห้อง และสั่งให้ตอกปิดทุกร่องที่จะนำแสงผ่านมายังข้างในได้

เขาแพ้แสงแดด...

นอกจากไม้กางเขนและลิ่มไม้แล้ว ก็มีแสงอาทิตย์นี่ล่ะที่ไม่อาจจะมีชัยเหนือกว่าได้

ความเป็นอมตะและความเยาว์วัยที่แลกมาด้วยการต้องคำสาปช่างทำให้เกรแฮมหัวเสียยิ่งนัก!

แวบแรกที่รู้เช่นนั้น เหล่าโจรสลัดคิดไปในทางเดียวกันโดยไม่ต้องเปิดปากว่านี่คงจะเป็นวิธีที่ทำให้พวกเขารอดพ้นจากการถูกครอบงำ หากแต่เกรแฮมรู้ทัน เห็นพวกโจรสลัดเข้ามาด้านใน เขาที่หลบมุมอยู่ในส่วนที่มืดที่สุดของห้องก็เปล่งเสียงออกมา

“หากพวกเจ้าคิดว่าจะใช้แสงอาทิตย์สังหารข้าแล้วล่ะก็ ก่อนที่ข้าจะถูกแผดเผา ข้าจะชิงลงมือสังหารพวกเจ้าทั้งลำเรือก่อน”

ขู่มาอย่างนี้แล้วผู้ใดจะกล้าเล่นตุกติกกันเล่า รีบพากันตอกตะปูลงบนแผ่นไม้กระดาน อุดช่องไม่ให้แสงส่องผ่านกันอย่างขะมักเขม้น ...หรือบางทีอาจจะพูดได้ว่าร้อนรน เพราะทุกอย่างดำเนินการเสร็จสิ้นเพียงแค่ไม่กี่ช่วงลมหายใจเท่านั้น

ภายในห้องกัปตันมืดมิดอีกครั้ง...

“เจ้าจะไปพักผ่อนหย่อนใจก็ไปเถิด ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าเมื่อไรค่อยกลับเข้ามา อ้อมกอดของข้ารอการกลับมาของเจ้าเสมอ”

เกรแฮมบอกกับ ‘อดีต’ เจ้าของห้องราวกับว่าเป็นคนมีน้ำใจมากเสียเต็มประดา ดูท่าทางจะติดใจชายหนุ่มตรงหน้ามากเลยทีเดียว แต่ขณะเดียวกัน คำพูดนั้นกลับทำเอาออเดรย์ถึงกับบุ้ยปากขมุบขมิบ

“ข้าเองก็อยากจะกลับมาพร้อมกับลิ่มไม้มาตอกหัวใจเจ้า...”

แต่ก็ไม่กล้าพูดดัง ได้รับอนุญาตก็รีบเร่งออกมาข้างนอกโดยไว ปล่อยให้เกรแฮมได้หลบซ่อนตัวจากแสงแดดอยู่ในนั้น

ออกมายังดาดฟ้าเรือแล้ว บรรดาลูกเรือของแบล็กคราเคนยังคงอยู่กันพร้อมหน้า เจ้าคนโง่เง่าที่ถูกเหวี่ยงลงทะเลและใครต่อใครเข้าใจว่าตายไปแล้ว บัดนี้ก็อยู่บนดาดฟ้าเรือเช่นกัน เพิ่งจะมารู้กันเอาในกลางดึกคืนนั้นว่าแท้จริงแล้ว เกรแฮมหาได้สังหารผู้ใด เพียงแต่ข่มขู่ให้หวาดกลัวก็เท่านั้น

ตอนนี้...ทุกชีวิตก็ยังหวาดกลัว

ขณะเดียวกันสายตาที่มองไปยังอดีตกัปตันเรือก็เปลี่ยนไป ออเดรย์ในเสื้อผ้าชุดใหม่ซึ่งติดอยู่ในหีบสมบัติที่ปล้นมาได้จากคฤหาสน์ของท่านข้าหลวงเมื่อคืนนี้มองเหล่าลูกเรืออย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะตวาดแหวด้วยสุดจะกลั้น

“มองสิ่งใดกันไอ้พวกหน้าโง่!”

หยาบคายและกักขฬะ ไม่ได้เข้ากับความหรูหราของอาภรณ์บนร่างเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงต่อให้ออเดรย์จะสุภาพเพียงใด เหล่าโจรสลัดเองก็ไม่คิดว่าเขาจะเข้ากันกับชุดขุนนางเหล่านี้เช่นกัน

“อย่าหัวเสียไปเลยน่ากัปตัน ท่านทำได้ดีแล้ว”

เป็นจอห์นที่ปรามขึ้นมาก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้าย เพราะดูจากท่าทางของออเดรย์แล้ว หากมีเรื่องชวนให้หัวเสียอีกสักหน่อย มีหวังเขาคงจะปะทุราวกับภูเขาไฟระเบิดใต้น้ำเป็นแน่

“ทำได้ดี...หึ! ทำได้ดีแล้วอย่างนั้นหรือเจ้าโง่! กล้าดีอย่างไรจับข้าไปสังเวยให้กับแวมไพร์ตัณหากลับนั่น!”

ปรามไปก็ไร้ประโยชน์ แค่เห็นหน้าเจ้าคนตัวการที่คิดริเริ่มก่อกบฏก็เดือดดาลเสียแล้ว และทวีความกรุ่นโกรธมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกแทนตนด้วยสรรพนามเดิมว่า ‘กัปตัน’

กัปตันอะไรกัน โน่น! ตำแหน่งของเขาถูกเจ้าแวมไพร์กระหายรักยึดครองไปหมดแล้ว!

“อย่างน้อยกัปตันก็ช่วยชีวิตลูกเรือไว้ได้ทั้งหมดนี่นา”

“เจ้าไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี”

ออเดรย์ว่าเสียงต่ำ ชี้หน้าของจอห์นอย่างเหลืออด

ตอนนี้เขาน่ากลัวว่าแวมไพร์ตนนั้นหลายเท่านัก!

หากแต่จอห์นก็แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เข้ามาตบบ่าของผู้เป็นทั้งนายและสหายดังปุๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู

“เอาน่ากัปตัน อย่างที่ข้าบอก อย่างน้อยท่านก็ช่วยชีวิตของทุกคนบนเรือแบล็กคราเคนเอาไว้ อีกอย่าง ผลลัพธ์มันก็ออกมาดีไม่ใช่หรือ? เจ้าแวมไพร์นั่นดูท่าทางจะพอใจท่านน่าดู เท่านี้พวกเราก็ดูจะมีหนทาง”

“หนทางอะไร”

“หนทางหนี”

จอห์นยิ้มย่องขึ้นมา อันที่จริงออเดรย์ก็พอจะรู้ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องมาเป็นเหยื่อล่อนี่นา

ดูท่าจะถอนตัวไม่ทันแล้วด้วย เพราะจอห์นวางแผนหลังจากนี้ไว้เสร็จสรรพ

“ในเมื่อมันหลงใหลท่าน ท่านก็ควรจะใช้เรือนร่างของตนให้เป็นประโยชน์ หลอกล่อมันให้นำเรือเข้าฝั่งซะ อ้างว่าจะไปปล้นหรือสิ่งใดก็ได้ จากนั้นค่อยล่อลวงมันลงจากเรือ แล้วเอาลิ่มไม้ตอกหัวใจมัน ทุกอย่างจะได้จบ”

ฟังดูแล้วไม่น่ายาก แต่ก็ทำให้ออเดรย์ต้องขมวดคิ้วยู่จนใบหน้ายุ่งเหยิงอยู่เหมือนกัน

ใช่เรือนร่างของเขาให้เป็นประโยชน์ อย่าบอกนะว่าจะให้เขา...

“เจ้าจะให้ข้าไปยั่วยวนมันรึ?”

ใช่เลย!

จอห์นพยักหน้าหงึกหงัก

“ไม่มีทาง! หากเจ้าอยากจะยั่วยวนมันนักก็ทำเองสิ!”

“แต่เรื่องนี้มีเพียงท่านที่ทำได้นะกัปตัน”

“ไม่ต้องมายุข้า”

“ท่านไม่อยากได้ชื่อว่านอกจากจะเป็นกัปตันเรือโจรสลัดที่ร้ายกาจที่สุดในน่านน้ำนี้แล้ว ยังจะเป็นกัปตันที่เก่งกาจ แม้แต่ปีศาจอย่างแวมไพร์ก็กำราบมาแล้วอย่างนั้นรึ?”

“...”

“ข้าล่ะอยากจะได้ยินคนเรียกขานกัปตันของข้าอย่างนั้นยิ่งนัก นึกสภาพตอนที่ไม่มีผู้ที่แม้แต่กล้าจะเอ่ยชื่อของท่านเพราะหวาดกลัวดูสิ หากเป็นเช่นนั้นพวกกองเรือหลวงคงได้หัวเสียเป็นแน่”

“...”

เผลอจะหลงเคลิ้มไปกับสิ่งที่จอห์นพูดอยู่บ้างแล้ว ขณะที่จอห์นรู้ดีว่าชายหนุ่มเป็นพวกหลงใหลในชื่อเสียงอำนาจ เขาอยากจะประกาศก้องให้โลกรู้จะตายว่าเขาเด็กเหลือขอที่ถูกรังแกจนไร้ซึ่งหนทางจนต้องผันตัวมาเป็นโจรสลัดในวันนั้นร้ายกาจเพียงใด เพราะการที่เขาเป็นเช่นที่จอห์นพูดได้ มันจะเป็นการตอบโต้กับทางการได้ดีที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา

“ว่าอย่างไรล่ะกัปตัน ท่านจะร่วมแผนกับข้าไหม”

“...”

“ไม่ต้องคิดถึงชีวิตลูกเรือก็ได้ถ้าท่านยังขุ่นเคืองอยู่ ถือเสียว่าทำเพื่อตัวท่านเอง”

ยิ่งถูกกล่อม ออเดรย์ก็ยิ่งเผลอเคลิบเคลิ้ม อันที่จริงเขาก็พอที่จะคิดถึงชีวิตของลูกเรือตนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะทำให้เขาต้องมาเสียสละตัวเองเพื่อปกป้อง ทว่าพอมาได้ยินอย่างนี้แล้ว มันก็น่าลองเสี่ยงอยู่สักนิด

“หากข้าได้เรือกลับคืนมา กบฏเช่นพวกเจ้าจะต้องถูกลงโทษ”

ได้ยินดังนั้น จอห์นก็ยิ้มร่า

“น้อมรับการลงทัณฑ์เลยกัปตัน ท่านทำให้สำเร็จเถอะ”

เพราะถ้าทำตามแผนได้สำเร็จ แวมไพร์ถูกกำจัดไปแล้ว ออเดรย์จะลงโทษเขาอย่างไร เขาก็ยินดี เพราะเอาเข้าจริง อีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำโทษอะไรหรอกนอกจากก่นด่าบริภาษไปตามประสาคนหนุ่มอารมณ์ร้อน

“แผนการจะเริ่มคืนนี้”

พอออเดรย์ว่าอย่างนั้น รองกัปตันก็เข้ามากุลีกอจอปรนนิบัติพัดวี

“เช่นนั้นท่านก็ต้องบำรุงให้มากๆ เฮ้ย! เจ้าไปเอาเนื้อแห้งกับไวน์มาเร็วเข้า!”

พลันก็ร้องตะโกนบอกกับกะลาสีคนหนึ่ง ขณะที่ออเดรย์ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปทั้งที่ในใจคุกรุ่นอยู่ไม่น้อย

ยั่วยวน...

คืนนี้ข้าจะทำให้เจ้าติดกับดักข้าให้จงได้ ลอร์ดเกรแฮม!