Chapter 3: Lord Graham and his man - 1

ออเดรย์ดิ้นพล่านเมื่อถูกหามหัวหามท้ายเข้ามาในห้องกัปตัน จอห์นพยักหน้าเป็นสัญญาณบอกให้ลูกเรือวางชายหนุ่มที่ยังคงถูกมัดอยู่ลงบนพื้น ก่อนที่จะต้องถูกสายตาดุดันของออเดรย์จ้องมองอย่างเคียดแค้น

“จอห์น! เจ้ามันคนทรยศ!”

คนที่คิดจะทิ้งลูกเรือแล้วหนีไปคนเดียวก็เรียกว่าคนทรยศเหมือนกันนั่นล่ะ!

แต่คนถูกบริภาษไม่คิดที่จะตอบโต้ นอกจากจะเอ่ยกับผู้เป็นนายคนใหม่ตรงหน้า

“นี่ขอรับท่านลอร์ด หนุ่มรูปงามที่ท่านต้องการ”

ไม่รู้จะเรียกอีกฝ่ายว่ากัปตันหรือลอร์ดดี แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเรียกด้วยยศตำแหน่งที่สูงสุด ส่วนสรรพนามที่ใช้เรียกออเดรย์นั้น พูดไปแล้วก็กระดากปาก ออเดรย์เป็นหนุ่มรูปงามที่สุดในเรือก็จริง แต่ก็หาใช่ว่าจะน่าพิสมัยเสียหน่อย โดยเฉพาะนิสัยที่น่าชวนให้จับแขวนคออย่างนั้นน่ะ

เกรแฮมซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอาขาพาดโต๊ะพร้อมกับสวมหมวกกัปตันของออเดรย์ที่จอห์นเอามาให้เหลือบมอง เห็นร่างกายเปียกปอนของชายหนุ่มซึ่งเพิ่งจะถูกยึดเรือไปแล้วก็เชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย

“อดีตกัปตัน...” พูดเท่านั้นก็เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็ว พริบตาเดียวก็มานั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าของออเดรย์แล้ว “พออาบน้ำอาบท่าแล้วก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย”

ปลายนิ้วเย็นเยียบเชยคางของออเดรย์ขึ้น ดวงตาสีแดงโลหิตที่จับจ้องไปยังใบหน้าของออเดรย์นั้นทำให้เขาไม่สามารถเอ่ยคำใดๆ ออกมาได้

ดั่งกับมีมนตร์สะกด...

ไม่ใช่พลังอำนาจของแวมไพร์แต่อย่างใด ทว่าเป็นใบหน้าของเกรแฮมต่างหากที่ชวนให้ตะลึงงันเมื่อได้เห็นชัดๆ

เกรแฮม...ไม่ได้มีรูปลักษณ์เหมือนปีศาจร้าย แต่งดงามราวกับเทพบุตรมากกว่า

พลันความรู้สึกประหลาดก็แผ่ซ่าน ชั่ววูบหนึ่ง ออเดรย์รู้สึกว่าคุ้นเคยกับคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างประหลาดราวกับว่ารู้จักดี แต่เท่าที่จำได้ ตลอดชีวิตของเขาไม่เคยเจอผู้ชายคนนี้มาก่อนแน่จนกระทั่งมาออกคำสั่งให้แบกหีบของเขาขึ้นมาบนเรือนั่นแหละ

“หมดธุระของเจ้าแล้ว ออกไปซะ”

เมื่อเอ่ยคำนี้ขึ้นมา จอห์นที่ยืนรอฟังจนใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะอยู่ก็พลันโล่งใจขึ้นมาทันที

รอดแล้ว... รอดตายแล้ว!

ถ้าเกรแฮมถูกใจก็แสดงว่าภารกิจในขั้นแรกของเขาสำเร็จ ได้แต่ภาวนาขอให้ออเดรย์ไม่ขัดขืนอะไรมากนักจนเกรแฮมหัวเสีย

กัปตัน...ขอฝากความหวังในการรอดชีวิตของทุกคนบนเรือเอาไว้ที่ท่านด้วย

แน่นอนว่าไม่ได้หมายถึงเกรแฮม แต่หมายถึงเหยื่ออันโอชะต่างหาก ออเดรย์ได้ยินเสียงปิดประตูถึงได้สติคืนกลับมาในตอนนี้

“ข้าก็คิดอยู่แล้วว่าสุดท้ายจะต้องเป็นเจ้า เอาตัวเองมาให้ข้าได้เชยชมแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”

ออเดรย์เบิกตาโพลง

หากข้ารู้ว่าสุดท้ายความซวยจะตกมาที่ข้า ป่านนี้ข้ากระโดดหนีลงทะเลไปนานแล้ว!

พลันก็พยายามดิ้นรนขัดขืน สายตามองหาทางหนีทีไล่ แต่ถึงจะดึงดันไปก็ไม่ช่วยอะไร เพราะนอกจากจะถูกมัดเอาไว้แล้ว ยังจะถูกแวมไพร์นั่นขยับเข้ามาเสียใกล้ สูดดมกลิ่นกายของเขาจากซอกคออีกต่างหาก

“อา...กลิ่นกายมนุษย์...”

ไม่ได้รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ จากเกรแฮมเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ทำให้ออเดรย์นิ่งงันราวกับปูนปั้นได้ ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ละเลียดดมกลิ่นจากซอกคอเขาอย่างเพลิดเพลินอีกครู่ใหญ่

กลิ่นของมนุษย์... เป็นกลิ่นที่เกรแฮมโหยหาเสียเหลือเกิน เขาแทบจำไม่ได้แล้วว่าความอบอุ่นของร่างกายมนุษย์เป็นอย่างไร แต่วันนี้ล่ะ... เขาจะซึมซับมันให้สมกับการรอคอยมากว่าหลายร้อยปี ต่อให้ผู้ชายตรงหน้าคนนี้จะไม่ได้เนื้อตัวสะอาดสะอ้านอย่างที่ควรจะเป็นสักเท่าไรก็เถอะ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้สัมผัสรสเสน่หาที่เขาโปรดปรานเลยแม้แต่กระผีกเดียว

ริมฝีปากเย็นเฉียบแตะลงมาเบาๆ ที่ผิวเนื้อยังซอกคอ ออเดรย์คืนสติกลับมาในตอนนี้ ก่อนที่จะต้องพรึงเพริดหนักเมื่อเห็นว่าเชือกที่มัดตัวเขาอยู่ถูกกระชากออกด้วยมือข้างเดียวของเกรแฮมจนขาดสะบั้นเป็นเสี่ยง

เขาต่อกรกับแวมไพร์ตนนี้ไม่ได้แน่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องหนี!

ดวงตาสีฟ้ามองไปรอบข้างอย่างหลุกหลิก คิดไม่ตกว่าจะหนีให้พ้นจากห้องกัปตันเรือนี้ได้อย่างไร ขณะเดียวกันก็ไม่คิดมาก่อนเลยว่าสักวันจะต้องมาหวาดกลัวห้องที่ตัวเองใช้นอนมานมนานอย่างนี้

ทว่าไม่ทันที่จะคิดออกว่าจะหนีอย่างไร เขาก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อลำตัวท่อนบนอันเปล่าเปลือยของเขาถูกฝ่ามือเย็นๆ ลากลูบ

“ผิวเนื้อไม่ได้เรียบเนียนเอาเสียเลย”

ไม่ได้เรียบเนียนแล้วไปหนักศีรษะเจ้าหรือไรกันเล่า!

ออเดรย์ก่นด่าในใจ แต่ก็เป็นเช่นนั้น เนื้อตัวของออเดรย์ไม่ได้เรียบเนียน หากแต่เต็มไปด้วยร่องรอยแผลเป็นจากการถูกเฆี่ยนและทำร้าย กระนั้นเกรแฮมก็มองผ่านไปได้ด้วยเขาสนใจแต่เพียงตุ่มไตเล็กๆ สีน้ำตาลอ่อนบนแผ่นอกของชายหนุ่มมากกว่า

“แต่ก็ทำให้ข้าอยากจะลิ้มลองนัก”

ลิ้มลองสิ่งใด ออเดรย์รู้ได้ มองตามสายตาของเกรแฮมที่ทอดมองมาบนร่างกายเขาแล้ว อดีตกัปตันหนุ่มก็หนาวสั่นขึ้นมาทั้งร่างอย่างไม่มีเหตุผล

ไม่ต้องมามองข้าอย่างนั้น!

เห็นท่าจะไม่ดีแล้วหากมัวแต่นั่งเฉยอยู่เช่นนี้ ออเดรย์รีบดันตัวลุกขึ้น ไหนๆ ก็ถูกปลดพันธนาการแล้ว เขาคงจะหนีได้ไม่ยาก ก่อนจะวิ่งไปยังประตู มือกระชากบานประตูไม้อย่างแรง

เคร้ง!

ฉิบ! ข้างนอกใส่แม่กุญแจ!

เป็นอย่างนั้นไม่ผิดแน่ พวกลูกเรือของเขาคงจะคาดเดากันมาแล้วว่าอดีตกัปตันคงจะต้องทำอย่างนั้น ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยและไม่ให้ออเดรย์หลบหนีได้จึงตัดสินใจใส่แม่กุญแจลงกลอนอย่างแน่นหนา ถึงจะรู้สึกผิดกับออเดรย์อยู่ไม่น้อย แต่ก็อย่างว่า...เพื่อความปลอดภัย ท่องไว้ว่าเพื่อความปลอดภัย

“เจ้าหนีไปไหนไม่รอดหรอก เรือนี้เป็นของข้าแล้ว”

เห็นท่าทางดิ้นรนหนีของเหยื่ออย่างนั้น เกรแฮมก็ว่าด้วยน้ำเสียงขบขัน ดวงตาของเขาแพรวพราวไปด้วยความหรรษา ขณะที่ออเดรย์หันมาเผชิญหน้าราวกับสุนัขจนตรอก

“ถ้าเจ้าแตะต้องกายข้าแม้แต่น้อย รับรองเลยว่าเจ้าได้ตายรอบสองแน่”