ตอนที่ 11 บทลงโทษเบาไปเช่นนั้นหรือ

 

ช้าวันถัดมา

ณ เรือนหลิวรุ่ย บรรยากาศในช่วงสายของวันแม้แสงอาทิตย์จะโพล่พ้นหน้าผาด้านหลังตำหนักแล้ว แต่บรรยากาศโดยรอบยังสดชื่นอย่างเช่นเช้าตรู่ ที่โต๊ะม้านั่งหน้าตำหนัก หนิงเฟิ่งกำลังนั่งจิบชาด้วยใบหน้าเคร่งครึมเช่นเคย มือเรียบจับที่แก้วชาใช้นิ้วชี้เคาะที่ปากถ้วยช้าเบาๆ อย่างใช้ความคิด แต่ไม่นานก็ออกแรงกำถ้วยชาในมือจนนูนเห็นเส้นเลือด

แป๊ง!

เสียงถ้วยชาในมือแตกละเอียดคามือของชายหนุ่ม น้ำชาสีทองใสๆ ผสมเข้ากับโลหิตสีแดงจนแยกไม่ออก จากนั้นร่างสูงลุกเดินไปล้างที่อ่างล้างมือใกล้ๆ อาเหยาที่รู้หน้าที่รีบถือผ้าสะอาดเข้ามาให้ผู้เป็นนาย

"กฎของสำนักกล่าวว่าเช่นไรเจ้าคงลืมไปแล้วกระมัง"

เสียงทุ้มเอ่ยขณะที่กำลังเช็ดมืออยู่ โลหิตสีแดงก็ยังคงไหลไม่หยุด แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้สนใจเหม่อนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ที่ตำหนักหลิวรุ้ยตอนนี้ไม่ได้มีแค่หนิงเฟิ่งผู้เป็นเจ้าของที่พักแห่งคนนี้คนเดียว แต่ยังมีอีกถึง 3 คน หลังจากเกิดการที่ฟางเหนียงถูกลอบทำร้ายเมื่อหลายวันก่อน หยงอี๋ที่รับปากว่าจะจักการเรื่องนี้ก็ไม่นิ่งนอนใจแต่เหตุผลที่นางบอกแกเขานั้นไม่สามารถที่จะตัดสินได้เองจริงๆ อีกทั้งหากจะลงโทษขั้นสุดโดยการไล่ออกจากสำนักก็เสียดายพรสวรรค์ที่นางมี และอีกอย่างนางก็ตั้งใจเรียนรู้และฝึกอย่างหนัก อีกไม่นานก็จะจบการศึกษาแล้ว

"ท่านเจ้าสำนัก ได้โปรดให้โอกาสข้าสักครั้งนะเจ้าคะ"

หญิงสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นเอ่ยออกมาด้วยใบหน้ารู้สึกผิด ลี่ซือคือหญิงสาวที่ลอบทำร้ายฟางเหนียงขณะที่ฝึกพลังวิญญาณ แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่านั้นเป็นคำสั่งของท่านเจ้าสำนัก และรางวัลผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดจะคงได้ฝึกกับท่านรองเจ้าสำนักเช่นเคย นางมิมีอันใดจะแก้ตัวทั้งนั้นรางวัลผู้ที่มีผลการเรียนสูงสุดตอนนี้นางก็มิอยากได้ ขอแค่เพียงได้ร่ำเรียนที่นี่จนจบเท่านั้น

"เดิมทีข้าจะส่งเจ้าให้วังหลวงเพราะมีการประกาศรับสมัครผู้ที่มีความสามารถเพื่อเป็นองครักษ์องค์รัชทายาท แต่ครานี้เห็นทีว่าที่ผ่านมาข้าคงคิดผิดไป"

หนิงเฟิ่งเอ่ยด้วยท่าทางผิดหวัง นางมาจากครอบครัวที่ยากจนแต่มีความสามารถ นี้เป็นโอกาสดีสำหรับนางที่จะพาครอบครัวไปสู่หนทางที่ดีขึ้น การกระทำของนางเป็นเรื่องที่ร้ายแรงแก่วงการพลังวิญญาณ หากให้เป็นองครักษ์ขององค์รัชทายาทวันหน้าอาจเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ และจังหวะนั้นเป็นช่วงที่ฟางเหนียงเดินเข้ามาพอดี หญิงสาวมีใบหน้าสับสนเล็กน้อย ในมือของหญิงสาวถือตะกร้าใบหนึ่งไว้แต่มองไม่เห็นว่าในนั้นมีอันใด เพราะมีผ้าขาวสะอาดปิดเอาไว้

"ฟางเหนียงเจ้ามาได้เวลาพอดี เจ้าช่วยเอ่ยกับเจ้าสำนักให้ข้าหน่อยได้หรือไม่"

ลี่ซือที่เห็นฟางเหนียงเดินเข้ามารีบเข้าไปหาหญิงสาวในทันที ฟางเหนียงมีท่าทีตกใจจนถอยหลังออกไปเล็กน้อย

"นี่มันเรื่องอันใดกัน ข้าเกี่ยวอันใดด้วย"

หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมมองทุกคนที่อยู่ที่นี่ พลางคิดในใจว่าตนเองอาจมาผิดจังหวะเป็นแน่

"นางเป็นคนที่ลอบทำร้ายเจ้าขณะที่ฝึกกับข้าเมื่อหลายวันก่อน"

เป็นหยงอี๋ที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้น ดวงตางามมองไปทางลี่ซือในทันทีด้วยความโกรธ

"เป็นเจ้า..."

"เป็นข้าเอง ข้าขออภัยแม่นางฟางเหนียงด้วย ข้าทำไปเพราะความเข้าใจผิด ข้ายอมรับผิดทุกอย่างแต่โดยดีเจ้าจะให้ข้าทำอันใดก็ได้ข้ายอมทุกอย่าง"

"คำขอโทษเพียงไม่กี่คำของเจ้าไม่พอให้กับความเจ็บปวดของข้าหรอกนะ เจ้ารู้หรือไม่ว่ารอยบาดแผลเป็นที่หลังของข้ามันใหญ่ขนาดไหน เจ้าเป็นผู้หญิงเช่นเดียวกับข้าคงรู้ใช่หรือไม่ต่อให้เจ็บปวดเท่าใด ก็ไม่เจ็บปวดเท่ามีแผลเป็นขนาดใหญ่บนร่างกาย นั้นทำให้ข้าไม่สามารถออกเรือนได้เชี่ยวนะ"

ฟางเหนียงร่ายยาวใส่ผู้ที่ทำให้นางบาดเจ็บเมื่อหลายวันก่อนด้วยความโมโห

"ข้าขออภัยจริงๆ ข้าทำไปเพราะความคิดไม่รอบคอบ ข้าขออภัยแม่นางฟางเหนียง ข้าขออภัยแม่นางฟางเหนียง"

ลี่ซือเอ่ยพลางโขกศรีษะที่พื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะผู้หญิงทุกคนรู้ดีว่าหากหญิงสาวมีรอยแผลเป็นถึงแม้จะสูงส่งเพียงใด หน้าตางดงามเพียงใดก็ไม่ต่างจากหญิงสาวธรรมดาสามัญชน เพราะที่นี่ให้ความสำคัญกับผิวกายเป็นที่สุด และยิ่งฟางเหนียงเป็นคุณหนูในห้องหอของสำนักเพลิงวิหคแห่งนี้ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีคงเป็นเรื่องใหญ่เป็นแน่

"จะ...เจ้าหยุดก่อน ข้าบอกให้หยุดเช่นไรเล่า"

ฟางเหนียงถึงกลับต้องขึ้นเสียงเพื่อให้ลี่ซือหยุด เมื่อเห็นว่าที่หน้าผากของนางแดงก่ำ และเป็นอย่างที่คาดเมื่อฟางเหนียงขึ้นเสียงบรรยากาศโดยรอบเงียบขึ้นในทันทีจนแทบได้ยินเสียงหายใจ เมื่อสักครู่หญิงสาวเผลอลืมตัวขึ้นเสียงจนลืมไปว่าที่ยังมีเจ้าสำนักและรองเจ้าสำนักอยู่ด้วย ฟางเหนียงค่อยๆ หันไปทางหนิงเฟิ่งที่ยืนทำหน้าดุจ้องมาทางตนด้วยท่าทีโมโหเล็กน้อย

"อุ้ย! ขออภัยเจ้าค่ะเมื่อสักครู่ข้าลืมตัว"

ฟางเหนียงเอ่ยขึ้นพลางเกาศรีษะแก้เขิน หนิงเฟิ่งที่เห็นเช่นนั้นจึงส่ายหน้าเล็กน้อยและเดินไปที่โต๊ะม้านั่งด้วยท่าทีสบายๆ "พิลึกคนเมื่อสักครู่ยังทำหน้าดุอยู่ด้วย เพียงเสี้ยววินาทีกลับเปลี่ยนเป็นท่าทีสบายๆ สะงั้น" หญิงสาวเอ่ยในใจขณะที่มองไปที่หนิงเฟิ่ง

"เจ้ามาก็ดี นางคือผู้ที่ลอบทำร้ายเจ้า เช่นนั้นแล้วแต่เจ้าแล้วกันว่าจะลงโทษนางเช่นไร"

หนิงเฟิ่งเอ่ยขึ้นพลางรินชาให้ตนเอง โดยที่ไม่ได้หันมามองหญิงสาว

"ขะ…ข้าหรือเจ้าคะ"

ฟางเหนียงเอ่ยด้วยสีหน้ามึนงงและชี้มาที่ตัวเองอย่างไม่แน่ใจ

"ใช่ "

ถึงแม้จะได้รับคำยืนยันมาจากหนิงเฟิ่ง แต่หญิงสาวก็ยังไม่แน่ใจจึงหันไปหาหยงอี๋ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเจ้าสำนัก หยงอี๋พยักหน้าให้หญิงสาวเพื่อยืนยันคำตอบโดยที่ไม่ได้เอ่ยอันใด

"เอิ้ม~~~เช่นนั้นก็ลงโทษตามกฎสำนักก็แล้วกัน ถึงอย่างไรนางก็ทำไปด้วยความเข้าใจผิดมิใช่หรือ"

หญิงสาวเอ่ยจบทุกคนก็ยังคงเงียบอยู่ "เอ๊ยหรือว่าบทลงโทษกฎสำนักมันเบาเกินไปเช่นนั้นหรือ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นในใจอย่างใช้ความคิด

"แอ๊ะ แฮ่ม! เช่นนั้นให้นางทำความสะอาดหอตำราเพิ่มอีกสัก 1 เดือนเป็นเช่นไร"

เป็นอีกครั้งที่นางเอ่ยจบแล้วแต่ทุกคนก็ยังเงียบอยู่ หญิงสาวจึงรู้สึกว่าต้องมีอันใดไม่ชอบมาพากลเป็นแน่ จึงค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ ที่ข้างๆ อาเหยา

"บทลงโทษเบาไปเช่นนั้นหรือ"

เสียงเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่เดินไปหยุดที่ข้างอาเหยา

"เจ้ามิรู้หรือ หากลงโทษตามกฎสำนักคือไล่ออกจากสำนักทันที และห้ามเข้ามาในบริเวณสำนักอีก"

อาเหยาเอ่ยจบ ฟางเหนียงถึงกับใช้มือปิดปากด้วยความตกใจ แบบนี้มันร้ายแรงเกินไปฟางเหนียงหันไปทางลี่ซือเริ่มมีน้ำตาคลอและหมดหวังทันที "ข้านี่อยากจะเขกหัวตัวเองจริงๆ เจ้าสำนักให้ข้าตัดสินเพราะไม่อยากให้การลงโทษรุนแรงแต่ข้ากลับ…เฮ้อสงสัยข้าจะต้องลงโทษตัวเองให้คัดกฎสำนักสัก 1 จบแล้วสิ" ฟางเหนียงเอ่ยกับตนเองในใจพลางเคาะไปที่หัวตัวเอาเบาๆ อย่างลงโทษตัวเอง

"เช่นนั้นเอาตามที่นางเอ่ย"

"ดะ…เดี่ยว ข้าพูดเล่นเจ้าคะ ที่จริงข้าเอ่ยเพราะอยากให้นางตกใจที่ทำข้าบาดเจ็บมาหลายวัน เช่นนั้นๆๆ ให้นางทำความสะอาดหอตำราและกวาดพื้นทางเข้าหอเรียน 1 เดือน แล้วกันเจ้าค่ะ"

"ได้ เอาตามนี้"

"ขอบคุณท่านเจ้าสำนัก ขอบคุณแม่นางหยงอี๋"

ลี่ซือที่ได้ยินเช่นนั้นรีบคารวะ และเอ่ยขอบคุณยกใหญ่

"ข้ามีธุระต้องไปพบเซี่ยวลู่ถิงที่ด้านล่างเขา ขอตัวก่อนขอรับ"

เมื่อเห็นว่าธุระเรียบร้อย หยงอี๋ก็เอ่ยลาและออกไปในทันที

"ที่เหลือกลับไปให้หมด"

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นหลังจากหยงอี๋เดินออกไปไกลแล้ว

"ขอรับ/เจ้าค่ะ"

ทุกคนเอ่ยจบก็ทำท่าคารวะและเดินออกไป

"เดี่ยว ฟางเหนียงอยู่ก่อน"

"เจ้าค่ะ"

หญิงสาวรับคำแต่โดยดี ส่วนคนที่เหลือก็พากันออกไปแต่โดยเร็ว ฟางเหนียงยืนอยู่ห่างจากชายหนุ่มพอสมควรด้วยความระมัดระวัง

"เจ้ามาที่นี่มีอันใด"

"อ้อ! ข้านำขนมมาให้ท่านเพื่อตอบแทนที่ท่านช่วยรักษาบาดแผลข้าเมื่อวาน"

"หึ บาดแผลที่เจ้าบอกเป็นรอบแผลเป็นน่าเกลียดเมื่อสักครู่นั้นหรือ"

ชายหนุ่มเอ่ยประชดหญิงสาว เพราะเมื่อคืนที่รักษาให้นางที่แผ่นหลังไม่เหลือรอยแผลเป็นแม้แต่นิด พอนึกถึงแผ่นหลังภาพที่เขาเห็นเมื่อคืนก็ฉายขึ้นมา จนเกิดเม็ดเหงื่อหน้าผาก

"ท่านเจ้าสำนักเป็นอันใดหรือเจ้าคะ เหตุใดจู่ๆ ใบหน้าท่านถึงดูมิดีเช่นนั้น"

หญิงสาวเอ่ยพลางเดินเข้ามาใกล้ๆ แต่ก็ถูกชายหนุ่มเอนกายหลบเช่นเคย ฟางเหนียงลี่ตามองเขาก่อนที่จะนึกได้ว่าเมื่อวานเขาเห็นแผ่นหลังของข้า หรือว่าเขา…ว๊าย~~~ลามกจริงๆ แต่ก่อนที่ตนจะถอยห่างออกไปเช่นเคย ดวงตากลับมองไปเห็นบาดแผลที่ฝ่ามือของชายหนุ่มเสียก่อน

"เลือด! ท่านได้รับบาดเจ็บหรือเจ้าคะ"

"อย่ามาเแตะ"

ตุบ!

เสียงร่างเล็กกระแทกที่พื้นอย่างแรงเมื่อร่างโตสบัดมือที่หญิงสาวเข้ามาจับเพื่อดูบาดแผลเมื่อสักครู่

"ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือเจ้าคะ"

"หึ เจ้าก็ยังมิเปลี่ยนแต่ก่อนเป็นเช่นไรตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าฟื้นแล้วจะเปลี่ยนไป"

"เช่นไรเจ้าคะ เมื่อก่อนข้าเป็นเช่นไรหรือเจ้าคะ เงียบทำไมเจ้าคะ"

"ฟางเหนียง!"

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีโมโห

"ขออภัยเจ้าค่ะ"

ฟางเหนียงเอ่ยจบก็เดินออกไปโดยที่ไม่รอรับคำอนุญาต และไม่หันหลังมามองคนตัวโตเลยแม่แต่น้อย หนิงเฟิ่งนั่งลงด้วยท่าทีหงุดหงิด หมู่นี้เขามักอารมณ์เสียบ่อยซึ่งอาจเกิดมาจากสัตว์วิญญาณของเขาส่วนหนึ่ง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะตัวเขาเองอีกด้วย มือหนาเอื้อมไปเปิดผ้าขาวสะอาดในตะกร้า ในนั้นมีขนมกุ้ยฮวาอยู่ 6 ชิ้นที่ถูกตกแต่งมาอย่างดีหน้าท่าน ดวงตาคมมองเลยไปและหยิบเอากระดาษขึ้นมา ก่อนที่จะเปิดอ่านมันด้านใน 'ขอบคุณเจ้าสำนักที่ช่วยรักษาให้ข้า บุญคุณย่อมทดแทนจะได้ไม่มีอันใดติดค้าง เช่นนั้นข้าใช้ขนมนี้ทดแทนแล้วกันนะเจ้าคะ ฟางเหนียง'

หนิงเฟิ่งเก็บกระดาษของนางเข้าแขนเสื้อ ก่อนที่จะหยิบขนมกุ้ยฮวาที่นางนำมาให้กัดเข้าไปคำหนึ่ง พลางมองสายน้ำตกที่ไหลลงมาไม่หยุดด้วยความคิดที่หลากหลาย