ตอนที่ 13 เจ้าอาบน้ำบางหรือไม่

ภายในรถม้า

บรรยากาศภายในรถม้าถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบหลังรถม้าออกเคลื่อนตัวจนเวลาผ่านไปเกือบ 1เค่อแล้ว ไม่มีใครเอ่ยปากก่อนได้ยินเพียงเสียงหายใจและเสียงของล้อรถม้าที่กระทบกับหินครั้งแล้วครั้งเล่า ดวงตางามเหลือบไปทางคนตัวโตที่แสดงหน้าเย็นชาเช่นเดิมอย่างเป็นประจำ ปากบางเม้มเข้าหากันอย่างรวบรวมความกล้า เพื่อที่จะเป็นฝ่ายเริ่มการสนทนานี้ก่อน

"ท่านเจ้าสำนักเหตุใดท่านถึงเงียบไป หากข้าทำเรื่องอันใดที่ผิดต่อกฎสำหรับท่านก็บอกข้ามาเถอะ ข้าจะจำไว้และจะไม่ทำมันอีก"

หญิงสาวเอ่ยออกมาในที่สุด นางเลือกเปิดบทสนทนาอย่างประนีประนอมก่อนถึงแม้จะรู้ว่าสิ่งที่ตนเองทำนั้นไม่ได้ผิดก็ตาม

"คนเช่นเจ้ารู้ตัวด้วยหรือว่าตัวเองนั้นทำผิด มิใช่กลับผิดเป็นถูกเสียทุกอย่าง"

เป็นเสียงเข้มที่เอ่ยออกมา และมองมาทางหญิงสาวอย่างคาดโทษ

"แต่ข้าจำได้มิใช่หรือเจ้าคะ ว่ากฎของสำนักมิได้ห้ามไม่ให้ไปทานอาหารร่วมกับผู้ใด"

"เถียงคำมิตกฟาก"

"เอ๊ะ! ท่าน..."

ก่อนที่หญิงสาวจะได้พูดอะไรต่อ ก็เจอสายพิฆาตมองมาเสียก่อนที่นางเผลอขึ้นเสียง

"อุ้ย! ขออภัยเจ้าค่ะข้าลืมตัวไปหน่อย ก็มันจริงนิเจ้าคะกฎของสำนักข้าจำมันได้ทุกข้อแต่ไม่เห็นว่าข้อไหนที่ข้าทำผิดไปเลยสักนิด"

"แล้วเจ้าใช่ศิษย์ของสำนักทั่วไปหรือไม่ เป็นสตรีเหตุใดถึงไปทานอาหารร่วมกับชายแปลกหน้าที่พึ่งพบกันเพียงครั้งแรก"

ชายหนุ่มเอ่ยเข้าประเด็นในที่สุด ทำให้หญิงสาวเข้าใจในทันที ข้ามิใช่ศิษย์ทั่วไปแต่เป็นถึงคุณหนูของสำนักอีกด้วย เขาคงห่วงหน้าตาสินะ นึกว่าเป็นห่วงที่อาจเจอคนไม่ดีหรือถูกหลอก

ใน

"แต่ถึงเช่นไรหากมิได้รู้จักกันคราแรก แล้วจะเรียกว่ารู้จักกันได้เช่นไร คนเรามันต้องมีครั้งแรกนะเจ้าคะ"

'เอ๊ะ! คำพูดมันดูแปลกๆนะข้ากำลังพูดอันใดอยู่เนี้ย' ประโยคหลังหญิงสาวเอ่ยกับตัวเองในใจ

"เจ้าก็คือเจ้าวันยังค่ำ"

"คำนี้อีกแล้วนะเจ้าค่ะ เมื่อหลายวันก่อนท่านก็เอ่ยคำนี้กับข้า ข้ามันเป็นเช่นไรกันเจ้าคะ เมื่อก่อนข้าอาจจะชมชอบท่านถึงขั้นทำเรื่องไม่ดี ขออภัยสำหรับเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่นี้ไปข้าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นอีก ท่านไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าคะท่านในตอนนี้ไม่ใช่สเปค เอ้ย! ไม่ใช่ชายที่ข้าหมายปองอีกแล้วสบายใจได้ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมข้าจะตกแต่งออกไปกับชายที่ท่านเลือกให้ด้วยความสบายใจ แต่ถ้าท่านจะกรุณาขอให้ข้าเป็นผู้เลือกชายที่ข้าจะอยู่กับเขาไปชั่วชีวิตด้วยตัวข้าเอง ซึ่งแน่นอนชายผู้นั้นไม่ใช่ท่านแน่นอน"

หญิงสาวเอ่ยออกมาเสียยืดยาวและเป็นจังหวะที่รถม้าจอดพอดี ฟางเหนียงลุกขึ้นเตรียมที่จะออกจากรถม้าก่อน แต่ขณะที่กำลังจะเปิดผ้าม่านก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ก่อนที่จะหันมาทางชายหนุ่มที่ยังคงนั่งเงียบอยู่กับที่

"อ้อ อีกอย่างที่ท่านบอกว่าสตรีมิควรอยู่กับชายสองต่อสอง เช่นนั้นก็ฝากบอกแม่นางเหลียนฮวาด้วยนะเจ้าคะ เห็นท่านสองคนสนิทกันข้าเป็นสตรีเช่นกันก็เป็นห่วงนาง เป็นชายรู้หน้ามิรู้ใจ"

ฟางเหนียงเอ่ยจบก็เดินลงจากรถม้าไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่ยังคงนั่งอยู่กับที่ หญิงสาวหลอกด่าเขาเมื่อสักครู่เหตุใดเขาถึงจะมิรู้ แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดคำพูดของนางก่อนหน้านี้ที่บอกว่าจะไม่ยุ่งกับเขาอีก และจะแต่งออกไปทำให้เขารู้สึกอารมย์ไม่ดี ทั้งที่เป็นสิ่งที่เขาต้องการและรอมันมาตลอด

.

วันถัดมา ณ ตำหนักหลิวรุ่ย

บริเวณลานไม้กว้างทางด้านขวาของตัวตำหนัก บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความเครียดแค้น แต่เป็นเครีนดแค้นที่เรียกได้ว่าไม่สามารถทำอันใดได้มากกกว่า ดวงตางามกำลังจ้องมองหนิงเฟิ่งด้วยความสะบักสะบอม ใบหน้าของนางเลอะคาบดินเล็กน้อยจากการถูกโจมตี 'หน่อยแหน่ะ! ไหนท่านบอกว่าจะแค่ทดสอบพื้นฐานที่ข้ามีเท่านั้น แต่ที่ท่านทำอยู่นี่เรียกว่ารังแกข้าอยู่นะ

"ใครรังแกเจ้ากัน"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ทันทีที่หญิงสาวได้ยินถึงกับทำตาโตเท่าไข่หาน และยกมือทั้งสองข้างป้องปากในทันทีด้วยความตกใจ

"ทะ ทะท่านได้ยินสิ่งที่ข้าคิดด้วยหรือเจ้าคะ"

"สิ่งที่เจ้าคิดอันใดกัน"

หนิงเฟิ่งเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความมึนงง 'เมื่อสักครู่นางเป็นผู้พูดออกมาเองไม่ใช่เหรอ เหตุใดถึงได้เอ่ยกับข้าเช่นนี้กัน' หนิงเฟิ่งเอ่ยกับตนเองในใจและจ้องมองหญิงสาวด้วยความสงสัย แต่ปฎิกริยาของหญิงสาวกลับทำให้เขาต้องตกใจอีกครั้งคือ นางอ้าปากและยิ่งเบิกตากว้างกว่าเดิมพร้อมเดินมาทางเขา

"มะ เมื่อสักครู่ท่านได้พูดว่า ข้าพูดออกมาเองแท้ๆ แล้วเหตุใดถึงได้ถามท่านเช่นนั้นใช่หรือไม่"

"ข้ายังมิท่านได้พูด..."

แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยจบเขาก็คิดได้ขึ้นมาท่านที หรือว่าเขาและนางจะได้ยินความคิดของกันและกัน

"ใช่หรือไม่เจ้าคะ"

ฟางเหนียงเอ่ยกลับชายหนุ่มด้วยความตื่นเต้น

"เหลวไหล"

หนิงเฟิ่งเอ่ยจบก็เก็บพลังวิญญาณของตนเอง และเดินไปพักที่โต๊ะม้านั่งก่อนที่จะรินชาและเตรียมยกดื่มอย่างให้ใจเย็น ก่อนที่ถ้วยชาจะจรดที่ริมฝีปาก ด้วงตาคมจ้องมองไปทางหญิงสาวที่กำลังเก็บพลังวิญญาณ 'มานั่งดื่มชาที่ตรงข้ามข้า' ชายหนุ่มเอ่ยกับตนเองในใจและมองไปทางหญิงสาวอีกครั้ง เขาอยากจะทดสอบว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาและนางเมื่อสักครู่มันคืออะไร เมื่อเขาเอ่ยในใจเป็นจังหวะที่นางเก็บพลังวิญญาณเสร็จพอดี หญิงสาวเดินมาหยุดที่หน้าของเขา แต่ชายหนุ่มยังคงจ้องหน้าหญิงสาวเมื่อกำลังรอคำตอบและดูปฎิกริยาของนางอยู่

"ท่านเจ้าสำนักมีอันใดหรือเจ้าคะ"

ฟางเหนียงเอ่ยถามด้วยความงงงวย เพราะเห็นชายหนุ่มเอาแต่จ้องมองนางแต่ไม่เอ่ยอันใดสักที

"เจ้าอาบน้ำบางหรือไม่"

ชายหนุ่มเอ่ยตอบหญิงสาวอย่างเปลี่ยนเรื่อง พลางยกชาขึ้นดื่ม

"นี่ท่าน!"

หญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกลับหน้ายับด้วยความโมโห พลางก้มดมกลิ่นตัวเองอย่างสำรวจแต่กลับพบว่าก็ไม่ได้มีกลิ่นเหม็นอันใดนิ เพียงแค่เลอะคราบดินจากการฝึกเมื่อสักครู่เท่านั้น

"ข้าขอดื่มชานะเจ้าคะ ข้ากระหายน้ำมิไหวแล้วเจ้าคะ"

เอ่ยจบหญิงสาวก็รินชาใส่ถ้วยอีกใบที่คว่ำอยู่โดยที่ยังไม่ได้ทันที่จะได้รับอนุญาต และยกขึ้นดื่มอย่างรวดเร็วด้วยความกระหายและเหนื่อยล้า หนิงเฟิ่งมองปฏิกิริยาของหญิงสาวอย่างใช้ความคิด เมื่อสักครู่นางขอเขาก่อนเช่นนั้นแปลว่านางไม่ได้ยินสิ่งที่ข้าเอ่ยกับนางในใจ เช่นนั้นแล้วเหตุใดเมื่อตอนฝึกเมื่อสักครู่นางถึงได้ยินเสียงที่ข้าเอ่ยในใจ แต่ครานี้กลับไม่ได้ยินเสียแล้วเล่า แปลก!

"พลังของเจ้าต่ำเกินไป ต้องฝึกควบคุมพลังก่อน จำที่ข้าพาทำเมื่อก่อนประลองได้หรือไหม"

"จำได้เจ้าค่ะ"

"ดี เช่นนั้นสามวันนี้ เจ้าฝึกจนกว่าจะชำนาญ"

เอ่ยจบชายหนุ่มก็ล้วงเข้าไปในแขนเสื้อของตน หยิบตำราเล่นหนึ่งออกมาและวางมันที่ด้านหน้าของหญิงสาว มือบางเอื้อมไปหยิบขึ้นมาพลิกดูอย่างสนใจ แต่ก็ค่อนข้างเบามือเพราะดูจากสีของตำรา คาดว่าคงอยู่มานานนับร้อยปีเป็นแน่ ไม่ก็อาจจะถูกใช้งานมาอย่างหนัก เพราะมันทั้งเก่าและบางหน้าเริ่มมีรอยยับอย่างมาก

"พลังภายในเป็นศูนย์"

"ใช่"

"ท่านเอ่ยว่า 3 วัน เช่นนั้นหรือ สามวันนี้ท่านจะไม่อยู่หรือเจ้าคะ"

หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัยพลางสายตาหันไปเห็นที่นิ้วยาวของเขา ที่นิ้วชี้สวมแหวนหยกสีครามเอาไว้ที่ด้านขวา มีเจ้าของแล้วแท้ๆ แต่ยังสวมแหวนไว้ที่นิ้วชี้คงเป็นพวกหลอกหญิงงามไปทั่วสินะ 'จะบอกเขาเรื่องอาจารย์มู่ดีไหมนะ' หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ เมื่อนึกได้ว่าเมื่อหลายวันก่อนตนเองได้แอบไปยินอะไรมา สีหน้าของนางลังเลเล็กน้อยขณะที่มองหน้าชายหนุ่ม

"มีอันใด"

หนิงเฟิ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของนางแปลกๆ แต่ทำท่าเหมือนไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมาตรงๆ

"เออ...คือว่า...เรื่องนี้ข้าก็มิรู้ว่าจะเอ่ยบอกท่านเช่นไร เพราะข้าเองก็ไม่รู้อันใดมาก"

"มีอันใดที่ข้าควรรู้เช่นนั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ ข้าอยากให้ท่าระ...."

"ท่านเจ้าสำนักจดหมายจาก..."

ฟางเหนียงยังเอ่ยไม่ทันจบก็ถูกเสียงหนึ่งขัดขึ้นเสียก่อน เป็นเสียงของอาเหยาที่รีบวิ่งมาด้วยความรีบร้อน แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าสำนักมิได้อยู่เพียงผู้เดียวก็รีบเงียบปากในทันที หนิงเฟิ่งเหลือบมองจดหมายที่ผู้ช่วยของเขาถือมาด้วย มีสัญลักษณ์ที่ด้านบนถูกประทับด้วยตราของวังหลวงก็พยักหน้าให้ชายหนุ่มทันที

"เอาหล่ะวันนี้เจ้ากลับไปก่อน ข้ามีธุระที่ต้องจัดการ"

ชายหนุ่มเอ่ยจบก็ลุกขึ้นเดินเข้าตำหนักของตนเองทันที ส่วนอาเหยาเองก็รีบตามผู้เป็นนายเข้าไป โดยที่ไม่ได้หันมาสนใจหญิงสาวอีกเพราะมีเรื่องสำคัญเร่งด่วนเกินกว่าที่จะสนใจเรื่องที่นางจะเอ่ยบอก ฟางเหนียงได้แต่อ้าปากค้างเพราะเรื่องที่นางจะบอกเขาเองก็สำคัญเช่นกัน 'ชั่งเขาเถอะความสามารถเช่นเขา คงไม่มีผู้ใดลอบทำร้ายได้หรอก' เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็ลุกและเดินไปที่หอตำราเช่นทุกวัน ระหว่างทางหญิงสาวรู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวนางไม่ปกติ บรรยากาศในสำนักดูครึ้มๆไม่ชอบมาพากลคล้ายจะเกิดเรื่องไม่ได้ขึ้น แต่ความคิดนั้นก็ต้องถูกผลักออกไปจากความคิด และคิดว่าตนเองอาจจะคิดมากเกินไป นางกำชับตำราที่หนิงเฟิ่งในมือแน่น ก่อนที่จะเข้าไปในหอตำรา

ภายในตำหนัก

"ทำเช่นไรดีขอรับเจ้าสำนัก ท่านรองเจ้าสำนักก็ต้องไปทำธุระแทนท่านเรื่องการแข่งขัน ตอนนี้ท่านเองก็ต้องเข้าวังหลวง หากเกิดเหตุการณ์คนร้ายลักลอบเข้ามาอีกจะทำเช่นไร"

อาเหยาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง หนิงเฟิ่งมีสีหน้าหนักอึ้ง เพราะทุกอย่างมีเรื่องให้เขาต้องคิดมากไปหมดช่วงนี้ 

"เพิ่มกำลังดูแลสำนักและคนคุมกันเพิ่มเป็น 2 เท่า ข้าจะออกเดินทางคืนนี้ทันที"

"ขอรับ"