All Chapters of รักลับคุณเธียร์: Chapter 21 - Chapter 30

รถยนต์คันหรูทะเบียนรถป้ายประมูลขับมาจอดบริเวณลานจอดรถที่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งซี่งเธียร์จองเอาไว้เพื่อพาน้ำฟ้ามารับประทานอาหาร เมื่อรถจอดสนิทแต่หญิงสาวยังคงนั่งนิ่ง ชายหนุ่มจึงมองเธอด้วยหางตาพร้อมเอ่ยถามออกไป“ถึงแล้วครับ ไม่ลงเหรอครับ ?”ร่างสูงกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเฉยชาบาดจิต พร้อมสีหน้านิ่งเรียบแสนจะเย็นชาต่างจากคนเมื่อ 30 นาทีก่อนน้ำฟ้าที่กำลังนั่งรอให้ชายหนุ่มเดินลงไปเปิดประตูให้ก็รู้สึกหน้าเสียขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มพูด “เอ่อ... เปล่าค่ะ”น้ำฟ้าหยิบกระเป๋าและเปิดประตูลงจากรถเองพร้อมเดินตามหลังชายหนุ่มเข้าไปในร้าน เธียร์พาเธอเข้าไปทานในห้องอาหารส่วนตัวเพื่อที่จะพูดคุยกับเธอได้สะดวกยิ่งขึ้น “อยากทานอะไรสั่งได้เลยนะ”ชายหนุ่มเอ่ยกับเธอพร้อมยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความที่สิงหาส่งมาหาเขา เธียร์เองก็แอบกังวลอยู่นิด ๆ ที่ต้องทำแบบนี้ลับหลังนลิน “พี่เธียร์ทานอันนี้ไหมคะ ?”หญิงสาวเอ่ยถามความเห็นจากชายหนุ่ม สีหน้าแววตาเธอดูประหม่าเล็กน้อย “ฟ้าสั่งเลยครับ พี่ทานได้หมด”ชายหนุ่มตอบส่ง ๆ ออกไปโดยไม่ได้สนใจเธอสักเท่าไหร่ หญิงสาวจึงก้มหน้าสั่งอาหารไป ภายในใจก็แอบรู้สึ

ลินลดาปล่อยโฮออกมาทันทีที่วางสายจากเขา เธอแค่รู้สึกเจ็บใจที่โดนหักหลังจากคนที่ให้ความสำคัญและเชื่อใจมากที่สุด ทำให้หญิงสาวย้อนกลับไปคิดว่าที่ผ่านมา ระหว่างเธอกับเขามีเรื่องไหนบ้างที่เป็นความจริง ทุกอย่างที่เธอเชื่อเขามาตลอดมันมีความจริงอยู่กี่เรื่อง“ฮืออ... ลินรู้แล้วค่ะว่าลินไม่ได้มีความหมายอะไรกับคุณเลย ที่ผ่านมาลินหลอกตัวเองทุกอย่าง ลินไม่น่าไปหลงรักคนอย่างคุณเลย”หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด พร้อมน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเป็นสาย มือเล็กทุบไปที่พวงมาลัยด้วยอารมณ์โกรธจนมือเกิดรอยแดงเต็มไปหมดธีรติรีบกดโทรศัพท์โทรหาลูกน้องคนสนิทของเขาทันที เขาเริ่มสงสัยว่านลินจะรู้เรื่องนี้เข้าเสียแล้ว“นลินอยู่ไหน”ชายหนุ่มเอ่ยถามสิงหาออกไปด้วยน้ำเสียงแข็ง“คุณลินพึ่งเดินออกจากร้านมาขึ้นรถของเธอครับ แต่ยังไม่ได้ขับออกไป”“ฉันคิดว่านลินน่าจะรู้เรื่องนี้เข้าแล้วแน่ ๆ”เขาสัมผัสท่าทีแปลก ๆ ของเธอได้“อะไรนะครับ”สิงหามีสีหน้าตกใจ เขาแอบเป็นห่วงนลินรวมถึงเจ้านายของเขา เรื่องนี้คงเป็นปัญหาใหญ่ของทั้งคู่มาก ๆ เพราะเจ้านายของเขาเคยพลาดไปแล้วครั้งหนึ่ง“คอยดูเธอไว้นะ ฉันจะรีบกลับไป”ร่างสูงเอ่ยกับลูกน้องด้วย

ขณะที่ลินลดานั่งอยู่ในรถ สายตาของเธอมองออกไปข้างนอกก็ไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด ทุ่งนาสองข้างทางรอบตัวเธอเงียบสงบ แต่เสียงสายฝนที่ตกกระทบหลังคารถดังสนั่นหวั่นไหว ลมหวีดหวิวและฟ้าแลบเป็นบางครั้งทำให้นลินสะดุ้งด้วยความหวาดกลัวเธอลองสตาร์ตเครื่องยนต์อีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อน้ำมันเชื้อเพลิงของรถยนต์ไม่เหลือสักหยด หญิงสาวทำได้แค่เพียงให้คนมาช่วยและยอมรับสถานการณ์อันเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นในเวลาข้างหน้านลินรู้สึกตื่นตระหนกและเริ่มร้องไห้ เธอเกลียดพายุฝนฟ้าคะนอง การอยู่คนเดียวในที่แห่งนี้มันทำให้เธอรู้สึกอ่อนแอและหมดหนทาง เธอกลัวมากได้แต่หวังว่าชายหนุ่มจะมาหาเธอโดยเร็ว “ฮือออ...ลินกลัว”ใบหน้าเล็กเผยสีหน้าที่ดูหวาดระแวง น้ำเสียงสั่นเครือเอาแต่ร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว คนตัวเล็กต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้เพียงลำพังทำให้เธอรู้สึกวิตกกังวลจนเนื้อตัวสั่นเทา ชายหนุ่มซึ่งขับรถอยู่นั้นเริ่มเห็นว่าฝนตกจึงยิ่งร้อนใจเพราะรู้ว่านลินกลัวเสียงฟ้าร้องเป็นอย่างมาก เมื่อมีฝนตกลงมายิ่งทำให้เขาไปหาเธอได้ช้ายิ่งขึ้นไปอีก“คนของเราใกล้ถึงหรือยัง ?”ร่างสูงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด หัวคิ้วสองข้า

“หน้าด้าน !”สุดท้ายลินลดาก็ทนไม่ไหว เธอเอ่ยเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง “แกว่าให้ใคร”หยาดพิรุณหันขวับกลับมาจ้องเธอทันที “ว่ามึงไง นังหน้าด้าน !”นลินเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวโกรธ ใบหน้าเล็กจ้องจะเอาเรื่องอีกฝ่าย ดวงตากลมจ้องเขม็งไปที่เธอ พนักงานและลูกค้าที่อยู่โดยรอบเริ่มหันมามอง หยาดพิรุณมองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่ก เธออายที่กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน “พูดจาหยาบคาย ที่บ้านคงไม่เคยสั่งเคยสอนสินะ”หยาดพิรุณพูดจาดูถูกเหยียดหยามนลิน ซึ่งทำให้หญิงสาวโกรธยิ่งขึ้นไปอีก ชายหนุ่มสังเกตเห็นสีหน้าของนลิน ดูท่าแล้วคงจะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ “แล้วพ่อแม่มึงสั่งสอนมายังไงเหรอถึงได้มายุ่งกับผัวคนอื่น ถ้าไม่ใช้คำว่าหน้าด้าน กูต้องใช้คำว่าอะไรกับมึงดี”ลินลดาตะโกนใส่เธอเสียงดังลั่นร้านจนคนแถวนั้นเริ่มจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปเหตุการณ์เอาไว้ หยาดพิรุณเองก็รู้สึกอายที่เธอโดนด่าต่อหน้าคนอื่นเช่นนี้ หญิงสาวหายใจหอบแรงด้วยความรู้สึกโกรธ “นลินพอแล้ว อายคนอื่นเขา”ร่างสูงสะบัดแขนออกจากน้ำฟ้าแล้วเดินเข้ามาจับแขนเธอแล้วกระซิบเบา ๆ “ขออภัยนะคะคุณลูกค้า เชิญออกไปจากร้านด้วยค่ะ ตอนนี้คุณกำลังรบกวนลูกค้าท่านอื่น

เช้าวันรุ่งขึ้นชายหนุ่มก็เข้าไปพบผู้เป็นพ่อที่บ้านของเขาทันที “นี่มันเรื่องอะไรกัน แกปล่อยให้ผู้หญิงของแกทำร้ายร่างกายหนูน้ำฟ้าได้ยังไง”ธนาเอ่ยถามลูกชายด้วยน้ำเสียงแข็ง “....” ร่างสูงนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรผู้เป็นพ่อออกไป “เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นแล้วแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกให้ซะ”ใบหน้าเคร่งขรึมจ้องหน้าผู้เป็นลูกชายที่นั่งทำหน้านิ่งเรียบอยู่ตรงหน้า “ทำไมป๊าถึงอยากให้ผมแต่งงานนักล่ะครับ”ชายหนุ่มเอ่ยถามผู้เป็นพ่อออกไป สีหน้าแววตาของเขาดูเศร้าหมองเป็นอย่างมาก “แกรู้ใช่ไหมว่าการแต่งงานครั้งนี้มันไม่ใช่แค่งานแต่งงาน มันคือสิ่งที่ฉันจะสร้างไว้ให้แกในอนาคต ทุกสิ่งที่ฉันทำทุกวันนี้ก็เพื่อพวกแกทั้งนั้น”น้ำเสียงเข้มพูดกับลูกชายด้วยสีหน้าจริงจัง ...แต่ป๊าจะรู้ไหมว่าผมไม่ได้ต้องการของพวกนั้นเลย ผมต้องการแค่ความเข้าใจจากคนในครอบครัว การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ มันคือการที่ผมจะเลือกผู้หญิงที่จะเข้ามาอยู่ในชีวิตของผม แต่ทำไมผมถึงไม่มีสิทธิ์เลือกเจ้าสาวของตัวเองล่ะ...“ผมไม่แต่งครับ”ร่างสูงยืนยันคำตอบกับผู้เป็นพ่ออีกครั้งด้วยน้ำเสียงแข็ง“แกก็ลองดูสิ งานแต่งจะจัดขึ้นอาทิตย์หน้า ถ้าเกิดว่