All Chapters of รักลับคุณเธียร์: Chapter 31 - Chapter 40

บนคอนโดหรูชายหนุ่มและหญิงสาวอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะเหมือนคู่รักทั่วไป ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าใจกันดีแล้ว“ห้ามยุ่งเกี่ยวกับพี่ธาม เข้าใจไหม” ร่างสูงเอ่ยเสียงแข็งกับเธอ ในขณะที่ทั้งคู่นอนเล่นหยอกล้อกันอยู่บนเตียง “ลินรู้ค่ะ เราแค่สนิทกันเหมือนพี่น้องก็เท่านั้น”หญิงสาวตอบกลับเขาไปพร้อมกระชับกอดชายหนุ่มแน่น “พี่น้องก็ไม่ได้ !”เธียร์สั่งห้ามเธออย่างเสียงดัง “คุณเองก็เหมือนกัน พรุ่งนี้งานเสร็จต้องรีบกลับมาหาลิน ห้ามอยู่กับอีนั่นสองต่อสอง ห้ามนอนร่วมเตียงกับมัน ห้ามจูบ ห้ามหอม ห้ามแตะเนื้อต้องตัวมัน เข้าใจไหมคะ !”หญิงสาวจ้องตาเขาเขม็งพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงดุ ร่างสูงเห็นท่าทีของนลินก็ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ ในขณะที่พวกเขาทั้งคู่กำลังมีความสุขในการได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน แต่หารู้ไม่หายนะกำลังจะมาเยือนพวกเขา ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามที “เดี๋ยวลินไปเปิดเองค่ะ”หญิงสาวนึกว่าเป็นสิงหาลูกน้องของเธียร์ ที่เขาสั่งให้นำอาหารขึ้นมาส่ง แกร็ก ! “มาแล้วว...”ทันทีที่หญิงสาวเปิดประตูเธอออกไป เธอเองก็ต้องตกใจเมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่สิงหา แต่เป็นชายวัยกล

ทางด้านของเธียร์ เขากำลังคิดหนักว่าจะทำอย่างไรต่อดี และเขาก็คิดได้ว่าไม่ควรปล่อยให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้ ประจวบกับสิงหาวิ่งเข้ามาหาเขาภายในห้องพอดี “นายครับ ปลอดภัยใช่ไหมครับ”เขาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเธียร์ด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อมาถึงโรงแรมก็เห็นคนของคุณธนาเต็มไปหมดจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อทราบข่าวเขาก็รีบมาหาเธียร์ก่อนทันที “ป๊าให้คนจับตัวนลินไป ตอนนี้ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ส่งคนช่วยออกตามหานลินด้วย”คนตัวสูงเอ่ยกับสิงหาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล แววตาของเขาแสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกเป็นห่วงเธอมากเท่าไหร่ “เดี๋ยวผมจะช่วยตามหาเธอเองครับ”ชายหนุ่มตกปากรับคำเจ้านายไป เธียร์รู้สึกร้อนรนใจตอนนี้เขาไม่สามารถติดต่อเธอได้เพราะโทรศัพท์ของเขาก็อยู่ที่คอนโด ตอนที่เขาถูกจับตัวกลับบ้านเขาไม่ได้หยิบอะไรมาเลย และยิ่งตอนนี้เขาก็ไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ยิ่งทำให้เธียร์เป็นห่วงนลินมากขึ้นไปอีก ร่างสูงตัดสินใจที่จะจบเรื่องนี้ภายในวันนี้ให้ได้ เพราะถึงยังไงมันก็พังมาขนาดนี้แล้ว ก็ไปให้สุดเลยแล้วกัน ธีรติกลับเข้าไปที่งานก็เห็นว่าแขกบางส่วนก็เริ่มทยอยกลับไป

“ก็จริง ถ้าพี่รักใครสักคนพี่ก็คงไม่อยากเห็นคนที่พี่รักไปรักคนอื่นเหมือนกัน”สายตาคมจ้องมองไปที่นัยน์ตาของหญิงสาวเหมือนกับว่าเขาพยายามจะสื่ออะไรบางอย่างให้เธอได้รับรู้ ทั้งคู่นั่งพูดคุยเรื่องสัพเพเหระจนพระอาทิตย์เริ่มที่จะตกดินแล้ว แต่แล้วจู่ๆ รถยนต์คันหรูก็ขับมาจอดต่อท้ายรถของธามทำให้ทั้งคู่หันไปมอง และคนที่เปิดประตูลงมาก็คือเธียร์นั่นเอง ชายหนุ่มร่างสูงไม่พูดไม่จาใดๆ เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินตรงเข้ามากระชากคอเสื้อพี่ชายของเขาทันที“พี่คิดจะทำอะไรกันแน่วะ นี่ผู้หญิงของผมนะ”ร่างสูงขบกรามแน่นพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่าโมโหขั้นสุด ”คุณเธียร์หยุดเดี๋ยวนี้นะ !”นลินตะโกนเสียงดังพร้อมเข้าไปพยายามแยกเขาสองคนออกจากกัน“หลีกไป !”ชายหนุ่มหันมาตวาดเสียงดังใส่นลินเมื่อเห็นว่าเธอพยายามปกป้องพี่ชายของเขา จนหญิงสาวตกใจเมื่อโดนเขาตะคอกใส่“คิดจะเอามาเป็นของกูไง”ธามก้มไปกระซิบที่ข้างหูของเธียร์เบาๆ เพื่อที่จะยั่วโมโหน้องชาย เมื่อธีรติได้ยินเช่นนั้นเขาก็ไม่รอช้าที่จะปล่อยหมัดใส่หน้าพี่ชายของตัวเอง พลั่ก !ธามเซไปตามแรงของหมัด ส่วนเธียร์ก็ตามเข้าไปชกเขาต่อ นลินจึง

ถึงแม้ว่าเธียร์จะโกรธพี่ชายสักแค่ไหน แต่ตรีธาราก็เป็นคนที่เขาเชื่อใจและเคารพมาตลอด ดังนั้นคำพูดของธามมีผลกับเขาเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มจึงรีบบึ่งรถกลับคอนโดเพื่อไปขอโทษนลินระหว่างทางก็แอบแวะซื้อของโปรดไปให้เธอด้วย แต่เมื่อกลับมาถึงภายในห้องดันว่างเปล่าไร้เงาของนลิน มีเพียงเศษแก้วของแจกันที่แตกกระจัดกระจายอยู่เกลื่อนพื้น ถุงอาหารที่อยู่ในมือหล่นตุบลงบนพื้น ขายาวรีบก้าวเดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอน ประตูห้องน้ำ รวมถึงห้องแต่งตัวแต่ก็ยังไม่พบตัวหญิงสาว สายตาของเขาเหลือบไปเห็นตู้เสื้อผ้ากระจกที่โล่งไปเกือบทั้งราวเธียร์รีบเดินเข้าไปดูด้วยสีหน้าตกใจ ชายหนุ่มมองไปที่โต๊ะเครื่องสำอางก็ดูโล่งเหลือแค่เพียงของใช้ของเขา เธียร์ยกโทรศัพท์โทรหาเธอก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้ เขามองไปที่กระจก เห็นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ แปะอยู่ที่กระจกใสเขาจึงหยิบมาอ่านดู ทันทีที่จบประโยคใบหน้าของชายหนุ่มก็แสดงสีหน้าเศร้าออกมา เขารู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นกับเธอ ตอนนี้เขาอยากจะขอโทษนลิน แต่มันดันสายเกินไปแล้วสินะเมื่อเขาตัดสินเธอเพียงแค่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นลินลดากลับมาถึงบ้านในเวลาดึก บ้านของเธอทำสวนผลไม้ส่งออก เธอเป็นแค่ลูกชาวสวนธ

ตุ้บ ! “โอ๊ยย !”ร่างสูงสะดุ้งตื่นแล้วมองคนตรงหน้า “ตีผมทำไมเนี่ย ?” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่งัวเงียกำลังเมาขี้ตาในยามเช้าตรู่“คุณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ออกไปเลยนะ !”เจ้าของใบหน้าเล็กเหวี่ยงเขาออกไป “ถามได้ ก็มานอนกอดเมียสิ”พูดจบเขาก็ดึงเธอเข้ามากอดอย่างหน้ามึนพร้อมขโมยหอมแก้มหญิงสาว “ปล่อยลินนะ ปล่อย..อุ๊บ !”ร่างเล็กกำลังจะผลักเขาออกแต่จู่ ๆ ก็คลื่นไส้ขึ้นมา หญิงสาวรีบใช้มือปิดปากตัวเองไว้ เธียร์เห็นแบบนั้นก็มีสีหน้าตกใจและรีบปล่อยนลิน หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป ผ่านไปสักพักลินลดาก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวแลดูเหมือนจะไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง ชายหนุ่มจึงรีบวิ่งเข้าไปประคองเธอ แต่ก็ได้รับสายตาที่มองแรงใส่เขา นลินมีอาการวิงเวียนศีรษะเธอจึงกลับไปนั่งอยู่บนเตียงเช่นเดิม ชายหนุ่มก็เดินตามลงมานั่งข้าง ๆ เธอ “คุยกันหน่อยได้ไหมลิน”ชายหนุ่มหันไปมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาจริงจัง “...” “ทำไมถึงต้องหนีผม ทำไมต้องทำให้เป็นห่วงด้วย คุณโกรธผมเรื่องไหนกันแน่ ถ้าเรื่องน้ำฟ้าทุกอย่างมันจบแล้ว งานแต่งงานเป็นโมฆะ ส่วนเรื่องพี่ธามผมขอโทษที่เข้าใจผิดและไม่เช