ตอนที่ 13 ปรับความเข้าใจ 1/2

ขณะที่ลินลดานั่งอยู่ในรถ สายตาของเธอมองออกไปข้างนอกก็ไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด ทุ่งนาสองข้างทางรอบตัวเธอเงียบสงบ แต่เสียงสายฝนที่ตกกระทบหลังคารถดังสนั่นหวั่นไหว ลมหวีดหวิวและฟ้าแลบเป็นบางครั้งทำให้นลินสะดุ้งด้วยความหวาดกลัว

เธอลองสตาร์ตเครื่องยนต์อีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อน้ำมันเชื้อเพลิงของรถยนต์ไม่เหลือสักหยด หญิงสาวทำได้แค่เพียงให้คนมาช่วยและยอมรับสถานการณ์อันเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นในเวลาข้างหน้า

นลินรู้สึกตื่นตระหนกและเริ่มร้องไห้ เธอเกลียดพายุฝนฟ้าคะนอง การอยู่คนเดียวในที่แห่งนี้มันทำให้เธอรู้สึกอ่อนแอและหมดหนทาง เธอกลัวมากได้แต่หวังว่าชายหนุ่มจะมาหาเธอโดยเร็ว 

“ฮือออ...ลินกลัว”

ใบหน้าเล็กเผยสีหน้าที่ดูหวาดระแวง น้ำเสียงสั่นเครือเอาแต่ร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว คนตัวเล็กต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้เพียงลำพังทำให้เธอรู้สึกวิตกกังวลจนเนื้อตัวสั่นเทา 

ชายหนุ่มซึ่งขับรถอยู่นั้นเริ่มเห็นว่าฝนตกจึงยิ่งร้อนใจเพราะรู้ว่านลินกลัวเสียงฟ้าร้องเป็นอย่างมาก เมื่อมีฝนตกลงมายิ่งทำให้เขาไปหาเธอได้ช้ายิ่งขึ้นไปอีก

“คนของเราใกล้ถึงหรือยัง ?”

ร่างสูงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด หัวคิ้วสองข้างขมวดเข้าชิดกัน 

“ใกล้ถึงแล้วครับนาย”

เมื่อได้ฟังคำตอบเขาค่อยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็ขอแค่มีใครสักคนไปอยู่ข้าง ๆ เธอแม้ว่าจะไม่ใช่เขาก็ตาม เพื่อให้นลินไม่ต้องเผชิญกับความกลัวอยู่อย่างโดดเดี่ยว  

ก๊อก ! ก๊อก !

ลินลดาสะดุ้งรุนแรงเพราะเสียงเคาะกระจกรถที่ดังอยู่ข้าง ๆ หูเธอ เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันทีเพราะคิดว่าชายหนุ่มมาถึงแล้ว ใบหน้าเล็กที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและแพขนตาเปียกชุ่มเงยหน้าหันไปมองผู้ที่มาเคาะกระจกรถ

เธอตกใจกลัวเมื่อชายคนนั้นไม่ใช่เธียร์ หญิงสาวเกือบจะสติแตกแต่โชคดีที่เขาแสดงตัวตนเสียก่อน 

“ไม่ต้องกลัวครับ ผมเป็นชุดนักสืบ รู้จักกับคุณเธียร์และได้รับคำสั่งให้ออกตามหาคุณครับ”

ชายฉกรรจ์เอ่ยกับหญิงสาว นลินจึงลดกระจกลงนิดหนึ่งเพื่อคุยกับเขา

“คุณลินลดาใช่ไหมครับ ?”

ชายคนดังกล่าวเอ่ยถามเธอ 

หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะเธอเองก็ยังไม่เชื่อใจเขาร้อยเปอร์เซ็นต์ หญิงสาวจึงพยักหน้าเบา ๆ ตอบเขาไป 

“ปลอดภัยแล้วนะครับ ตอนนี้คุณเธียร์กำลังเดินทางมา อีกสิบนาทีน่าจะถึง คุณนลินนั่งรอในรถได้เลยนะครับ ผมจอดรถไว้อยู่ข้างหลังคุณนี่เอง”

เขาเอ่ยกับเธอพร้อมกับชี้ไปที่รถยนต์ที่จอดต่อท้ายรถของนลิน จากนั้นเขาก็เดินกลับไปขึ้นรถเพราะฝนยังคงตก

“คุณนลินปลอดภัยดีครับ คนของเราไปถึงแล้ว”

สิงหารายงานให้เจ้านายทราบ เพื่อที่เขาจะได้เลิกทำสีหน้าเคร่งเครียดและขับรถแบบไม่คิดชีวิตเสียที 

“เธอคงจะตกใจแย่”

น้ำเสียงอ่อนเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าสลด จากเธียร์คนเดิมที่เป็นคนปากหนักแข็งกระด้าง ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะทำให้เขากลายเป็นคนอ่อนโยน เห็นอกเห็นใจผู้อื่นขึ้นมาได้ 

“แค่นายไปอยู่ตรงหน้าเธอ ผมเชื่อว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้นครับ”

สิงหาอยากพูดให้เจ้านายคลายกังวลเขาจึงเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าที่ดูสงสารและเห็นใจ 

ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วหันมามองหน้าของเขา 

“เป็นอะไรของมึงเนี่ย”

น้ำเสียงแข็งเอ่ยกับลูกน้องด้วยสีหน้าที่งุนงง ทำเอาสิงหาปรับอารมณ์ตามเจ้านายไม่ทัน 

เมื่อเธียร์ไปถึงฝนก็เริ่มจะหยุดตกแล้ว ชายหนุ่มรีบวิ่งลงจากรถแล้วไปหาเธอ ร่างสูงเคาะกระจกเรียกหญิงสาว สีหน้าของเขาดูโล่งใจที่เห็นว่านลินนั้นปลอดภัยดี ลินลดาค่อย ๆ เปิดประตูรถให้ชายหนุ่ม เธียร์จึงรีบดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมกอดของเขา

“....”

ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่โอบกอดเธอเงียบ ๆ ท่ามกลางสายฝนที่โปรยลงมาเบา ๆ แต่คนร่างหนาก็เอาตัวเองบังเธอไว้ไม่ให้หญิงสาวเปียกฝนมากเกินไป 

“กลับบ้านเรากันเถอะ”

น้ำเสียงเรียบ ๆ เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด 

ลินลดาเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาด้วยแววตาที่ดูเศร้าหมอง ขอบตาแดงก่ำเพราะพึ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา ชายหนุ่มจ้องมองแววตาของเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกสงสารนลิน เขาลูบหัวเธอเบา ๆ อย่างอบอุ่นจากนั้นก็จูงมือเธอเดินกลับมาขึ้นรถ 

“ฝากจัดการที่เหลือด้วย”

เธียร์สั่งสิงหาให้ช่วยจัดการเรื่องรถของนลิน และเขาก็ขับรถพาเธอกลับไป 

“ครับนาย” 

ระหว่างทางกลับมาจนถึงคอนโด ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย นลินเองก็นอนหลับมาตลอดทาง หญิงสาวเริ่มมีท่าทีตึง ๆ ใส่เขา แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังงอนเขาอยู่ ธีรติได้แต่เดินตามหญิงสาวไปอย่างเงียบ ๆ 

“ไปอาบน้ำก่อนไป เดี๋ยวจะไม่สบายเอา แล้วค่อยคุยกัน”

คนร่างสูงหย่อนกายนั่งลงที่โซฟาพร้อมเอ่ยกับนลิน หญิงสาวไม่พูดอะไรแต่ก็ทำตามที่เขาสั่ง เธียร์เองก็แอบใจหายที่ครั้งนี้เธอไม่อาละวาดอะไรแต่ดันเลือกที่จะหนีเขาไปแบบนั้น 

เวลาล่วงเลยไปจนดึกที่ชายหนุ่มนั่งรอเธออยู่ตรงนั้น จนหญิงสาวเดินกลับออกมาและนั่งลงตรงข้ามเขาอย่างใจเย็น 

“เรื่องน้ำฟ้า เธอคือผู้หญิงที่พ่อของผมบังคับให้ไปทานข้าวด้วย ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรที่มากไปกว่านั้นจริง ๆ”

ธีรติกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“ที่ผ่านมา...คุณโกหกลินเรื่องไหนบ้างคะ”