ตอนที่ 15 ผมมารับเมียผมกลับ 1/2

เช้าวันรุ่งขึ้นชายหนุ่มก็เข้าไปพบผู้เป็นพ่อที่บ้านของเขาทันที

“นี่มันเรื่องอะไรกัน แกปล่อยให้ผู้หญิงของแกทำร้ายร่างกายหนูน้ำฟ้าได้ยังไง”

ธนาเอ่ยถามลูกชายด้วยน้ำเสียงแข็ง 

“....” ร่างสูงนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรผู้เป็นพ่อออกไป 

“เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นแล้วแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกให้ซะ”

ใบหน้าเคร่งขรึมจ้องหน้าผู้เป็นลูกชายที่นั่งทำหน้านิ่งเรียบอยู่ตรงหน้า 

“ทำไมป๊าถึงอยากให้ผมแต่งงานนักล่ะครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยถามผู้เป็นพ่อออกไป สีหน้าแววตาของเขาดูเศร้าหมองเป็นอย่างมาก 

“แกรู้ใช่ไหมว่าการแต่งงานครั้งนี้มันไม่ใช่แค่งานแต่งงาน มันคือสิ่งที่ฉันจะสร้างไว้ให้แกในอนาคต ทุกสิ่งที่ฉันทำทุกวันนี้ก็เพื่อพวกแกทั้งนั้น”

น้ำเสียงเข้มพูดกับลูกชายด้วยสีหน้าจริงจัง 

...แต่ป๊าจะรู้ไหมว่าผมไม่ได้ต้องการของพวกนั้นเลย ผมต้องการแค่ความเข้าใจจากคนในครอบครัว การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ มันคือการที่ผมจะเลือกผู้หญิงที่จะเข้ามาอยู่ในชีวิตของผม แต่ทำไมผมถึงไม่มีสิทธิ์เลือกเจ้าสาวของตัวเองล่ะ...

“ผมไม่แต่งครับ”

ร่างสูงยืนยันคำตอบกับผู้เป็นพ่ออีกครั้งด้วยน้ำเสียงแข็ง

“แกก็ลองดูสิ งานแต่งจะจัดขึ้นอาทิตย์หน้า ถ้าเกิดว่าแกขัดคำสั่งฉัน ฉันจะเล่นงานผู้หญิงของแกให้จมดินแน่นอน จากที่ไม่ค่อยจะมีชื่อเสียงอยู่แล้ว รับรองว่าเธอได้ดับสนิทแน่นอน”

ใบหน้าเหี้ยมโหดของเขาพูดจาข่มขู่ลูกชายออกไป 

“ป๊าจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ”

แววตาเศร้าจ้องมองไปที่ผู้เป็นพ่อแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อน 

“และอีกอย่างฝ่ายนั้นไม่ยอมแน่ ๆ หนูน้ำฟ้าทั้งโดนทำร้ายร่างกายทั้งเสื่อมเสียชื่อเสียง พ่อแม่เขาคงจะฟ้องผู้หญิงคนนั้นให้ถึงที่สุด !”

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตะโกนใส่ลูกชายออกไป 

ธีรติถูกบีบให้ยอมจำนนในทุกหนทาง ตอนนี้นลินกลายเป็นจุดอ่อนของเขา และการที่จะปล่อยให้เธอต้องไปเผชิญกับเรื่องพวกนั้นแค่เพียงลำพัง มันคงเป็นสิ่งที่แย่สำหรับเธอมาก อีกทั้งหน้าที่การงานของเธอ เธียร์รู้ว่านลินรักอาชีพนี้มากเพราะมันคือสิ่งที่เธอถนัดหากจะต้องถูกกลั่นแกล้งเพียงเพราะนลินมายุ่งเกี่ยวกับเธียร์ เขาคงจะรู้สึกแย่ที่ตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้ชีวิตนลินพัง 

“ถ้าผมแต่งทุกอย่างจะจบใช่ไหมครับ ป๊าและลุงนพจะไม่ยุ่งกับนลินใช่ไหม ?”

ชายหนุ่มกัดฟันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด 

“ใช่ แกกับผู้หญิงคนนั้นต้องเลิกยุ่งเกี่ยวกัน แล้วมาแต่งงานกับหนูน้ำฟ้าซะ”

ธนาเอ่ยกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

“หวังว่าป๊าจะรักษาคำพูดนะครับ”

เสียงสั่นเครือตอบกลับผู้เป็นพ่อออกไป ดวงตาคมเฉี่ยวมีหยาดน้ำสีใสเอ่ออยู่ข้างในดวงตา ทันทีที่เขาหันหลังให้ผู้เป็นพ่อ หยดน้ำสีใสก็ไหลอาบสองแก้มของชายหนุ่มทันที 

ร่างสูงเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ไปด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด ธีรติไม่รู้ว่าการตัดสินใจของเขาในวันนี้มันถูกต้องแล้วหรือไม่ แต่ชายหนุ่มเลือกที่จะทำแบบนี้ก็เพื่อปกป้องคนที่รัก แม้มันจะดูโหดร้ายสำหรับนลินแต่เขาเชื่อว่าสักวันเธอจะเข้าใจและให้อภัยเขา

ธีรติกลับจากบ้านของผู้เป็นพ่อและตั้งใจจะไปหานลินที่คอนโดเพื่อพูดคุยเรื่องนี้กับเธอ แต่เมื่อไปถึงเขาก็ไม่พบกับหญิงสาว ภายในห้องเงียบสงัด เธอจะไปไหนแต่เช้ากันนะ แต่ทว่าทำไมห้องนอนถึงไม่มีกลิ่นอายความเย็นของเครื่องปรับอากาศเลยสักนิด ชายหนุ่มจึงกดโทรศัพท์โทรหาเธอ แต่ก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้ เธอคงไม่คิดจะขับรถหนีเขาไปที่ไหนอีกนะ ชายหนุ่มนึกสงสัยในใจ 

“ฮัลโหล นายอยู่ไหน...นลินหายไปจากคอนโด คิดว่าเมื่อคืนเธอก็ไม่ได้อยู่ห้อง”

เสียงชายหนุ่มเอ่ยกับลูกน้องคนสนิทของเขาด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนรนใจ 

“เดี๋ยวผมเช็กให้สักครู่นะครับ”

ก่อนหน้านี้ที่หญิงสาวขับรถหนีไปจนเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด ชายหนุ่มจึงป้องกันไว้เผื่อว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีกเขาจึงติดเครื่องติดตามไว้ที่รถของนลิน ซึ่งก็เป็นรถที่เธียร์ซื้อให้เธอนั่นเอง 

“ฮะ ?”

ร่างสูงทำสีหน้างุนงง เมื่อได้ยินที่เขาพูด

“ก่อนหน้านี้ผมติดเครื่องติดตามไว้ที่รถของคุณนลินครับ ผมคิดว่าเธอคงจะทำให้นายเป็นห่วงอีกแน่ ผมจึงป้องกันไว้ก่อนครับ”

สิงหาเอ่ยกับเจ้านายของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบ 

“อืม...ดีมาก”

สิงหามักจะเป็นคนที่รู้ใจเธียร์และทำงานร่วมกับเขาได้อย่างดี ธีรติจึงเลือกให้เขามาอยู่ข้างกาย

“สถานที่มันดูคุ้น ๆ นะครับ ผมขอเช็กแป๊บหนึ่งครับ”

สิงหาเงียบไปชั่วขณะ 

“นายครับ...ผมรู้แล้วครับว่าเธออยู่ที่ไหน”

น้ำเสียงตื่นเต้นเอ่ยกับเธียร์ 

“ที่ไหน”

ร่างสูงเอ่ยถามออกไปอย่างร้อนรนใจเพราะอยากจะทราบคำตอบ

“ร้านของคุณธามครับ”

น้ำเสียงนิ่งเรียบเอ่ยออกมา ทำเอาคนปลายสายตกใจและมีสีหน้าสงสัย ทำไมเธอถึงไปโผล่ที่นั่นได้ 

...ร้านของพี่ธามงั้นเหรอ...

นี่เธอไปเที่ยวทั้งคืนจนป่านนี้ก็ยังไม่กลับสินะ คนตัวสูงนึกโกรธเธอขึ้นมาทันที เธียร์รีบคว้ากุญแจและเดินทางไปที่บาร์ของพี่ชายของเขา เมื่อไปถึงชายหนุ่มก็เห็นว่ารถยนต์ของนลินจอดอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย 

ธีรติไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปในร้านและมองไปเห็นพวกเขาทั้งคู่นั่งอยู่ด้วยกันพอดี นลินที่กำลังนั่งกินข้าว เงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มที่กำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเธอ ธามเองเมื่อเห็นน้องชายเขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจสักเท่าไหร่ เพราะเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเธียร์อาจจะมาตามตัวหญิงสาว

มือหนากระชากแขนนลินให้ลุกจากเก้าอี้ แต่ธามเองก็จับแขนเธอไว้เช่นเดียวกัน 

“โอ๊ย”

นลินส่งเสียงร้องออกมาเมื่อโดนฉุดกระชากอย่างแรงจากคนร่างหนา 

“ปล่อย !”

เธียร์มองไปที่มือของพี่ชายที่ยื่นมาจับมือนลินไว้ ชายหนุ่มขบฟันแน่นพร้อมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สีหน้าแววตาของเขาจ้องหน้าพี่ชายอย่างเอาเรื่อง 

“ค่อย ๆ คุยกันสิทำไมต้องใช้ความรุนแรงกับผู้หญิงด้วย”