ตอนที่ 12 คนที่ฉันต้องการ 1/2

ลินลดาปล่อยโฮออกมาทันทีที่วางสายจากเขา เธอแค่รู้สึกเจ็บใจที่โดนหักหลังจากคนที่ให้ความสำคัญและเชื่อใจมากที่สุด ทำให้หญิงสาวย้อนกลับไปคิดว่าที่ผ่านมา ระหว่างเธอกับเขามีเรื่องไหนบ้างที่เป็นความจริง ทุกอย่างที่เธอเชื่อเขามาตลอดมันมีความจริงอยู่กี่เรื่อง

“ฮืออ... ลินรู้แล้วค่ะว่าลินไม่ได้มีความหมายอะไรกับคุณเลย ที่ผ่านมาลินหลอกตัวเองทุกอย่าง ลินไม่น่าไปหลงรักคนอย่างคุณเลย”

หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด พร้อมน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเป็นสาย มือเล็กทุบไปที่พวงมาลัยด้วยอารมณ์โกรธจนมือเกิดรอยแดงเต็มไปหมด

ธีรติรีบกดโทรศัพท์โทรหาลูกน้องคนสนิทของเขาทันที เขาเริ่มสงสัยว่านลินจะรู้เรื่องนี้เข้าเสียแล้ว

“นลินอยู่ไหน”

ชายหนุ่มเอ่ยถามสิงหาออกไปด้วยน้ำเสียงแข็ง

“คุณลินพึ่งเดินออกจากร้านมาขึ้นรถของเธอครับ แต่ยังไม่ได้ขับออกไป”

“ฉันคิดว่านลินน่าจะรู้เรื่องนี้เข้าแล้วแน่ ๆ”

เขาสัมผัสท่าทีแปลก ๆ ของเธอได้

“อะไรนะครับ”

สิงหามีสีหน้าตกใจ เขาแอบเป็นห่วงนลินรวมถึงเจ้านายของเขา เรื่องนี้คงเป็นปัญหาใหญ่ของทั้งคู่มาก ๆ เพราะเจ้านายของเขาเคยพลาดไปแล้วครั้งหนึ่ง

“คอยดูเธอไว้นะ ฉันจะรีบกลับไป”

ร่างสูงเอ่ยกับลูกน้องด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ครับนาย”

สิงหาวางสายจากชายหนุ่มไปประจวบกับนลินที่กำลังขับรถยนต์ออกไปพอดี เขาจึงรีบขับตามเธอไป

ลินลดาขับรถออกไปอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง ใบหน้าสวยยังคงเต็มไปด้วยคราบน้ำตา คนตัวเล็กขับรถเร็วจนทำให้สิงหาขับตามเธอไม่ทัน สุดท้ายชายหนุ่มก็คลาดกับเธอจนได้และไม่รู้ว่าตอนนี้นลินกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด 

“เกิดเรื่องแล้วไหมล่ะ”

ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย พร้อมชะโงกมองดูรถคันที่จอดต่อกันติดไฟแดงว่ามีรถยนต์ของนลินหรือไม่ แต่ก็ไม่พบรถของเธอ และทางที่หญิงสาวมุ่งหน้าไปไม่ใช่ทางกลับคอนโดเสียด้วยสิ เขาจึงรีบแจ้งเจ้านายของตน

หลังจากที่เธียร์เดินกลับเข้ามาในห้องอาหาร สีหน้าของเขาก็ฉายแววคิดหนักเหมือนมีเรื่องหนักอึ้งอยู่ภายในใจ จนทำให้ชายหนุ่มไม่มีอารมณ์จะรับประทานอาหารต่อ เพราะในหัวของเขาเอาแต่กังวลเรื่องนลิน

“พี่เธียร์อิ่มแล้วเหรอคะ”

หญิงสาวเอ่ยถามเขาออกมา เพราะเห็นชายหนุ่มนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา 

“พี่ไม่ค่อยหิวน่ะ ฟ้าทานต่อเถอะ”

ใบหน้ากลัดกลุ้มเผยออกไปให้คนตรงหน้าเห็น น้ำฟ้ายิ่งรู้สึกพอใจเมื่อคนทั้งคู่เริ่มทะเลาะกัน 

“ค่ะ”

หญิงสาวยังคงยื้อเวลาที่จะอยู่กับเขาต่อด้วยการนั่งกินข้าวไปเรื่อย ๆ เธออยากรู้ปฏิกิริยาของชายหนุ่มว่าเขาจะทำยังไงต่อไป

ติ๊ง ! เสียงการแจ้งเตือนดังขึ้นในโทรศัพท์เครื่องหรูของธีรติ เป็นเหตุให้คนตัวสูงรีบหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของตนเองในทันที น้ำฟ้าเองก็เหลือบตามองตามเขาไป 

‘ผมคลาดกันกับคุณลินครับ เธอขับรถเร็วมาก และตอนนี้เธอไม่ได้มุ่งหน้ากลับคอนโด’ ข้อความจากสิงหาแจ้งให้ชายหนุ่มทราบ 

เมื่อเธียร์ได้เห็นข้อความดังกล่าวเขาก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาทันที เธอจะไปไหนของเธอกันนะ ชายหนุ่มเริ่มที่จะไม่อยู่กับร่องกับรอย

‘ส่งคนช่วยออกตามหาเธอ ตามตัวให้พบว่าเธออยู่ที่ไหน’ เขาส่งข้อความกลับไปหาลูกน้องอย่างสิงหา

‘ได้ครับนาย ผมจะแจ้งให้ทราบอีกทีครับ’

หยาดพิรุณนั่งมองชายตรงหน้าซึ่งมีท่าทีร้อนใจ เธอรู้ทันทีว่าชายหนุ่มกำลังคิดถึงใครแต่เธอไม่ยอมให้เขาสมหวังหรอก เธอลงทุนทำทุกอย่างเพื่อที่จะยื้อเวลาให้เขาอยู่ด้วยนานที่สุด 

“พี่มีธุระสำคัญที่ต้องไปจัดการ ขอโทษด้วยนะ”

ร่างสูงตัดสินใจเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบแต่สีหน้าแววตาของเขาบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังคิดหนักและเก็บอารมณ์เอาไว้อยู่

ชายหนุ่มดันเก้าอี้ถอยหลังพร้อมลุกขึ้น หยาดพิรุณเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นตามเขาพร้อมเอื้อมมือจะไปจับแขนชายหนุ่มไว้ เป็นเหตุทำให้ขาของหญิงสาวไปชนโต๊ะอาหารจนแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะหล่นลงพื้นแตกเป็นเสี่ยง ๆ 

เพล้งง !

“โอ๊ย !”

คนตัวเล็กร้องออกมาเสียงดัง เมื่อเศษแก้วนั้นกระเด็นใส่ขาและเท้าของเธอ ส่งผลให้เศษแก้วนั้นบาดขาจนเลือดไหลออกมาทันที 

“เฮ้ย”

ชายหนุ่มเห็นว่าแก้วจะตก แต่เขาก็จับเอาไว้ไม่ทัน เมื่อมองไปที่ขาของเธอก็เห็นเลือดไหลออกมาเสียแล้ว 

“มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะคุณลูกค้า”

พนักงานสาวรีบวิ่งเข้ามาในห้องอาหารด้วยหน้าตาตื่น

“ผมขอผ้าผืนเล็ก ๆ ทีครับ ระวังเศษแก้วด้วยนะครับ”

ชายหนุ่มหันไปเอ่ยกับพนักงาน ครู่หนึ่งเธอก็นำผ้าขนหนูผืนเล็ก ๆ มาให้เขา 

เธียร์เดินเข้าไปนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าหญิงสาวและใช้ผ้าพันห้ามเลือดเอาไว้ พนักงานต่างก็รีบเข้ามาช่วยเก็บเศษแก้ว 

“เดินไหวไหม เดี๋ยวพี่พาไปทำแผลที่โรงพยาบาล”

ชายหนุ่มเอ่ยถามเธอออกไป เขาเองก็ไม่ใจดำถึงขนาดทิ้งเธอไปทั้ง ๆ ที่เธอบาดเจ็บอยู่เช่นนี้หรอกนะ 

สุดท้ายแล้วธีรติก็พาหญิงสาวมาทำแผลอยู่ที่โรงพยาบาล ระหว่างรอเขาก็พยายามติดต่อลินลดา แต่ว่าเธอปิดเครื่องไปแล้ว ตอนนี้เธียร์เริ่มที่จะหัวเสียเพราะไม่มีอะไรได้ดั่งใจเขาสักอย่าง ลูกน้องเขาเองก็ตามหานลินไม่เจอ อีกทั้งไม่สามารถติดต่อได้ เขาทั้งกลัวและเป็นห่วง เห็นสิงหาบอกว่าเธอขับรถด้วยความเร็วเป็นอย่างมาก ปกตินลินก็ไม่ค่อยจะได้ขับรถ ยิ่งอยู่กับเขาแล้วเธอยิ่งไม่ได้ขับเอาเสียเลย เขาเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะเกิดอุบัติเหตุ ตอนนี้คนใจร้อนอย่างเขาทำได้แค่รอฟังข่าวจากลูกน้อง

หยาดพิรุณเดินขากะเผลกออกมา ชายหนุ่มก็รีบเดินเข้าไปช่วยพยุง

“ขอบคุณพี่เธียร์มากเลยนะคะ”

หญิงสาวหันไปกล่าวขอบคุณเขาเมื่อเห็นว่าเขาทำดีกับเธอมาก หยาดพิรุณยิ่งคิดไปไกลว่าชายหนุ่มเองก็มีใจให้เธออยู่เล็กน้อย 

“ถ้าเสร็จแล้วเรากลับกันเถอะ”