ตอนที่ 11 ความเป็นจริงมีกี่อย่าง 2/2

“แล้วผู้หญิงคนนั้นเธอดีกว่าฟ้าตรงไหนเหรอคะ ฟ้าสามารถซัปพอร์ตช่วยเหลือหน้าที่การงานพี่ได้ทุกทาง แล้วเธอล่ะคะ ?”

คนตัวเล็กเอ่ยถามออกไปอย่างเอาแต่ใจ สีหน้าของเธอดูไม่พอใจเขาขึ้นมาทันที 

“เพราะเธอคือคนที่พี่รักยังไงล่ะ”

ประโยคนี้ทำเอาน้ำฟ้าหน้าเหวอทันที เพราะเท่าที่เธอไปสืบเรื่องของนลินมาดูเหมือนว่าทั้งคู่แค่มีความสัมพันธ์ลับ ๆ กันก็แค่นั้น แต่มาตอนนี้ดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้าจะตกหลุมรักเธอเข้าแล้วถึงได้กล้าพูดคำนั้นออกมา 

“....”

หยาดพิรุณมีสีหน้าแววตาที่ดูเศร้าขึ้นมาทันทีหลังได้ยินประโยคดังกล่าว ดวงตากลมเคล้าคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส เธอเกลียดความรู้สึกเวลาที่เธอต้องพ่ายแพ้ผู้หญิงคนนั้นอยู่เรื่อยมา  

“พี่ไม่ได้ต้องการภรรยาเพื่อมาซัปพอร์ตหน้าที่การงานของพี่ พี่ต้องการแค่คนที่พี่รักก็เท่านั้น”

ชายหนุ่มพูดออกไปตามความรู้สึกของตน สีหน้าแววตาของเขาดูเย็นชาราวกับคนที่ไร้ความรู้สึก 

“ฟ้าเองก็รักพี่เธียร์นะคะ รักมานานแล้วด้วย”

หยาดพิรุณเอ่ยออกไปด้วยเสียงสั่นเครือ อย่างที่ทราบกันดีว่าพ่อพวกเขาทั้งสองคนเป็นเพื่อนกัน ทั้งคู่จึงรู้จักกันมานานมากแล้ว เมื่อชายหนุ่มได้ยินในสิ่งที่เธอพูดเขาก็แอบตกใจ ไม่คิดว่าเธอจะกล้าสารภาพกับเขาออกมาตรง ๆ เช่นนี้

สายตาที่เขามองเธอต่างจากเวลาที่เขามองนลิน เวลาที่เธียร์มองไปยังลินลดาสายตาของเขาล้วนมีแต่ความรู้สึกที่เอ็นดูและอยากทะนุถนอม อยากเห็นเธอมีความสุข ยิ้มได้ หัวเราะได้ และอยากเห็นเธออยู่ในสายตาตลอดเวลา

ต่างจากเวลาที่เขามองน้ำฟ้า มันว่างเปล่าเหมือนเวลาที่เขามองคนอื่น ๆ ทั่วไป เขาเอ็นดูเธอเสมือนน้องสาวแค่เพียงคนหนึ่ง

“อย่าทำให้พี่รู้สึกแย่กับฟ้าไปมากกว่านี้เลยนะ พี่คิดกับเราแค่น้องสาวจริง ๆ ไม่มีความรู้สึกอย่างอื่นเลย”

น้ำเสียงนิ่งเรียบกล่าวออกไปโดยไม่สนใจว่าคนที่ฟังจะรู้สึกแย่แค่ไหน

หญิงสาวก้มหน้าลงทันทีเพราะเธอไม่สามารถสบตาเขาต่อไปได้ หยดน้ำของเธอหยดลงที่กระโปรงสีขาวสว่าง

ติ๊ง ! ติ๊ง ! ติ๊ง !

จู่ ๆ ก็มีข้อความจากคนแปลกหน้าส่งรูปภาพมาให้นลินผ่านช่องทางไลน์ เธอกดเข้าไปดูด้วยความแปลกใจ พบว่าเป็นรูปภาพของชายหนุ่มและหญิงสาวที่ลงจากรถพร้อมเดินเข้าไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งด้วยกัน

เมื่อหญิงสาวเห็นรูปดังกล่าวนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปในทันที เพราะเธอรู้จักกับสองคนในภาพ มือเล็กกำโทรศัพท์แน่นด้วยความรู้สึกโกรธขั้นสุด เธอขบกรามจนเห็นสันกรามเด่นชัด หญิงสาวลุกขึ้นพรวดแล้วหยิบกระเป๋าเตรียมเดินออกจากร้านทำเล็บ 

“เฮ้ยมึง ! จะไปไหนวะ ยังไม่ได้ทำเลย”

เพื่อนสาวของเธอที่กำลังนั่งทำเล็บอยู่ในขณะนั้นเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความตกใจและงุนงงในท่าทีของลินลดา 

“มีธุระสำคัญ ขอตัวก่อนนะ”

น้ำเสียงแข็งเอ่ยกับเพื่อนออกไปด้วยสีหน้าที่ดูมีเรื่องในใจ แล้วนลินก็เดินออกจากร้านไปทันที 

“เอ้า ! อะไรของมันวะ”

มิ้งเอ่ยออกไปด้วยความไม่เข้าใจพร้อมหันไปมองหน้าพี่นิกกี้เจ้าของร้าน 

หญิงสาวขึ้นมานั่งสงบสติอารมณ์บนรถยนต์ส่วนตัวของเธอ มือเล็กกดโทรศัพท์เตรียมโทรออกหาชายหนุ่ม หญิงสาวแอบชั่งใจอยู่ชั่วขณะ แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจที่จะโทรหาเขาในทันที 

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของชายหนุ่มที่วางอยู่บนโต๊ะ น้ำฟ้าแอบเหลือบตามองเห็นเป็นชื่อของนลินเธอก็ลอบยกยิ้มมุมปาก เธียร์เห็นว่าเป็นนลินที่โทรเข้ามา เขาแอบตกใจและลนลานอยู่นิดหน่อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไปคุยข้างนอก 

“หึ ทำงานไวเหมือนกันนะเนี่ย”

มุมปากข้างหนึ่งแสยะยิ้มยกขึ้น สีหน้าแววตาเธอเปลี่ยนแปรไปจากตอนที่อยู่ต่อหน้าชายหนุ่ม มือเล็กปาดน้ำตาที่อาบเต็มสองแก้มออกจนหมด

ชายหนุ่มร่างสูงกดรับสาย ด้วยสีหน้าเป็นกังวล 

“ฮัลโหล”

ชายหนุ่มเอ่ยทักทันทีที่รับสาย 

“....”

หญิงสาวเงียบไปสักพัก 

“ฮัลโหลนลิน ได้ยินฉันมั้ย”

เขาเอ่ยถามออกไปอีกครั้ง 

“ค่ะ”

ลินลดาตอบเขามาประโยคสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดูเย็นชาจนน่าแปลกใจ 

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ?”

ร่างสูงเอ่ยถามเธอออกไป ภายในใจเขาก็ภาวนาอย่าให้เธอรู้เรื่องนี้เลย 

“คุณอยู่ไหนเหรอคะ ลินหิวข้าวค่ะ”

นลินพยายามที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติแต่ทว่าคำถามที่เธอถามเขาออกไป มันทำให้เธอรู้สึกกลัวคำตอบเป็นอย่างมาก จนเธอเก็บอาการเหล่านั้นไว้ไม่อยู่ หญิงสาวจึงเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงสั่น 

“ผมออกมาคุยงานกับทีมบริหารน่ะ บอกแล้วไงถ้าหิวให้ทานก่อนเลยวันนี้ผมอาจจะต้องกลับดึก”

ร่างสูงเอ่ยออกไป

ดวงตาเล็กฉายแววตาเศร้าหมองเมื่อเธอได้ยินคำโกหกจากปากของเขา ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติเป็นอย่างมาก ถ้าเธอไม่รู้ความจริงมาก่อนก็คงจะหลงเชื่อคำโกหกของเขาเหมือนที่แล้วมา ใบหน้าเนียนสวยเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้สึกจุกอยู่ที่คอ จนพูดอะไรไม่ออก

“โอเคค่ะ”

หญิงสาวตอบออกไปเสียงสั่นพร้อมรีบเอามืออุดปากตัวเองไว้ไม่ให้ชายหนุ่มได้ยินเสียงสะอื้น 

“ไว้เจอกันนะ”

ชายหนุ่มพูดประโยคสุดท้ายยังไม่ทันได้จบหญิงสาวก็กดวางสายเขาไปเสียแล้ว