รักแลก のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

"อา เสร็จแล้วค่ะ"ทันทีที่แปะปลาสเตอร์เรียบร้อยมัสลินก็รีบรวบอุปกรณ์ทำแผลเก็บลงกล่อง ทว่ายังไม่ทันจะได้ลุกเอามันเป็นเก็บให้เรียบร้อย ชายหนุ่มก็ฉวยมือเธอไปกอบกุม"ลิน ... คือ ..."ไม่รอให้หัวใจหวั่นไหวไปมากกว่าที่เป็นอยู่ มัสลินตัดบทด้วยการบิดข้อมือออกอย่างสุภาพ"จะกลับเลยไหมคะ เดี๋ยวลินออกไปเปิดประตูให้"แม้รูปประโยคจะมาในลักษณะคำถาม หากแต่ความหมายมันไม่ต่างไปจากการไล่ทางอ้อมเลยสักนิดมิหนำซ้ำเด็กสาวยังผุดลุกขึ้น เดินไปรอที่ประตูราวกับอยากให้เขากลับเสียเต็มประดา ถ้อยคำที่วอลเลอร์เตรียมมาจึงชะงัก ติดอยู่แค่ในลำคอ"ลิน...""หรือว่ารถสตาร์ทไม่ติดคะ เวลานี้ช่างน่าจะไม่มี ให้ลินโทรหาพี่อลันให้ไหมคะ?""ไม่เป็นไร ฉัน... เดี๋ยวฉันโทรเอง"ดวงตาเบิกกว้าง เผลอทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเขายอมทำตามแต่โดยดีแม้จะมีแววตาและสีหน้าคล้ายจำใจ ทั้งที่ปกติแล้วเขามักยึดเอาความต้องการของตัวเองเป็นหลักแต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ใช่ ... มันดีแล้วจริง ๆ"งั้นตามสบายนะคะ"มัสลินยิ้มบาง ๆ เธอรู้ว่าเขาชื่นชอบความเป็นส่วนตัวจึงปลีกตัวหลบเข้าไปที่หลังครัว ตระเตรียมน้ำเย็น ๆ เพื่อต้อนรับเขาประหนึ่งแขกผู้มาเยือนและในขณ

"อา เดี๋ยวลินเอาผ้าขนหนูมาให้นะคะ ห้องน้ำอยู่ใกล้ ๆ ครัว แต่ว่าลินไม่น่ามีเสื้อผ้าที่คุณพอจะใส่ได้ เพราะงั้นคืนนี้คุณคงต้องใส่ชุดนี้นอนไปก่อน"เห็นเขาพยักหน้ารับเธอก็เบาใจ ทว่าเพิ่งนึกชมในการเปลี่ยนแปลงของเขาได้ไม่ถึงสามวินาที ปากเล็กก็อ้าเหวอ ลนลานยกสองมือขึ้นปิดใบหน้าเมื่อชายหนุ่มสะบัดเสื้อออกจากกาย "ทำอะไรของคุณเนี้ย!?"เสียงหวีดร้องดึงให้คนที่กำลังจะปลดเข็มขัดและกางเกงออกจากเอวเป็นลำดับถัดไปชะงักมือ"อาบน้ำไง""คุณก็รอผ้าขนหนูก่อนสิคะ""ปกติตอนอยู่กับเธอ ฉันก็ถอดตลอดนี่"พวงแก้มนวลพลันร้อนฉ่า อยากจะถลึงตาดุคนหื่นที่พูดโพล่งออกมาได้หน้าตาเฉย แต่ก็กลัวว่าตาจะถลนเพราะอย่างอื่นเสียก่อนจึงได้แต่เข่นเคี้ยว"ใส่กลับเข้าไปเลยค่ะ ที่นี่ไม่ใช่ห้องของคุณ""ฉันก็นึกว่าเธอจะชิน เห็นปกติก็มองได้"โอ๊ย ใครมันจะชิน! แล้วปกติเธอไปนั่งมองรูปร่างของเขาตอนไหนกันไอ้คนขี้ตู่ให้ตายสิ ที่ชม ๆ ไปเมื่อกี้ขอเก็บคืนหมดเลยได้ไหม เข้าใจแล้วว่าบางนิสัยมันก็แก้ไม่ได้จริง ๆ ฮึ้ย!และเพราะไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาอยู่ในสภาพเปลือยแค่ท่อนบน หรือล่อนจ้อนไปทั้งตัว มัสลินจึงตัดปัญหาด้วยการหมุนตัว สับเท้าหนีขึ้นข้างบนแทนกา

อาจเพราะตื่นเช้าจนติดเป็นนิสัยไปแล้วทำให้เช้านี้คนตัวเล็กรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งนาฬิกาปลุกใด ๆคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่นำเงินไปไถ่เอาบ้านหลังนี้กลับคืนมามุมปากยกตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อการต้อนรับเช้าวันใหม่ของช่วงนี้คือเสียงไพเราะของเหล่านกตัวน้อย แทนที่จะเป็นเสียงดนตรีจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์นอนหลับตา ดื่มด่ำกับความสุนทรีย์ยามเช้าอยู่นานราวหนึ่งนาทีมัสลินก็ยอมปรือตาขึ้น ฉับพลันร่างกายชาวาบไปทั้งร่าง หัวใจเกิดเต้นผิดจังหวะเมื่อสิ่งแรกที่พบคือปลายจมูกและใบหน้าคมคร้ามของคนที่นอนตะแคง!เขาขึ้นมาได้ยังไง ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วที่สำคัญ ... ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกตัวเลย!เจ้าของเตียงที่บัดนี้ถูกผู้บุกรุกยึดพื้นที่ไปกว่าครึ่งกะพริบตาปริบ ๆ ลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ ใจหนึ่งก็คิดจะขยับกายถอยหนีหมอนมีชีวิตที่สละท่อนแขนให้เธอหนุนนอนมาทั้งคืนอีกใจก็ประหวั่นว่าการขยับเพียงนิดอาจปลุกให้คนตรงหน้าตื่นขึ้น ซึ่งแบบนั้นเธอคงประกอบหน้าไม่ถูกน่าดู เพราะนอกจากศีรษะที่ทับบนแขนของเขาแล้ว เธอยังกอดก่ายราวกับกลัวว่าเขาจะหนีหายไปไหนอีกต่างหากฮืออ ก็นึกสงสัยอยู่แล้วเชียวว่าทำไมตุ๊กตาในความฝันถึงได้

ใช้เวลาเพียงไม่นานวอลเลอร์ในชุดเดิมที่ได้รับการซักแห้งเรียบร้อยแล้วก็เดินตรงไปหาเจ้าของคำขอที่นั่งคอยท่าอยู่ในสวนหน้าบ้าน"เชิญค่ะ"เขากดศีรษะรับพลางหย่อนสะโพกลงนั่งม้าหินอ่อนซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้ามองตรง ท่าทีเตรียมพร้อมรับกับการพูดคุยหากแต่หัวใจแกร่งเต้นเร็วแรงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อยในตอนสบเข้ากับสายตาล้ำลึกของคนตรงหน้า ลึก ๆ ในใจรู้สึกประหม่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนประไพเหลือบตาไปมองความเคลื่อนไหวของผ้าม่านในบ้านแวบหนึ่งก่อนจะเบนสายตามามองชายหนุ่ม ความไม่พอใจยังคงกรุ่นในอกไม่จางเพราะต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นชาวต่างชาติ ถึงอย่างไรก็ควรเข้าตามตรอกออกตามประตูให้ถูกต้องสิ ไม่ใช่ย่องเข้าห้องลูกสาวเธอครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้กระนั้นพอนึกถึงสีหน้าและแววตาของทั้งคู่ ซ้ำอีกฝ่ายยังดั้นดันมาตามหาจนเจอทั้งที่คุณวิลเลียมให้คำมั่นว่าจะช่วยปกปิดที่อยู่จนถึงที่สุด เธอจะยอมเพิ่มคะแนนด้านความพยายามให้อีกหนึ่งคะแนนก็แล้วกันประไพขยับสองมือมาวางประสานบนหน้าตัก หยัดหลังขึ้นนั่งตัวตรง ทอดสายตามองใบหน้าคมคร้ามของคู่สนทนาตรง ๆ แล้วตัดสินใจเปิดประเด็นอย่างตรงไปตรงมา"ในฐานะแม่ของลิน ดิฉันจะขอถามตรง ๆ เลยนะคะ

"ขอร้อง ยะ..อย่า อย่าทิ้งฉันไป"เสียงทุ้มเจือด้วยกระแสเว้าวอน ทั้งเมื่อมาพร้อมท่วงท่าคุกเข่า ใบหน้าหมองเศร้าแหงนขึ้นส่งสายตาขอความเห็นใจ กำแพงที่มัสลินพยายามประคับประคองมาตลอดหลายวันก็พังทลายลงอย่างราบคาบ"วะ..วอลเลอร์~"แววตาอ่อนลงของเด็กสาวส่งให้ความหวังที่เคยริบหรี่พลันเอ่อล้นขึ้นมาเต็มหัวใจ วอลเลอร์ยกมือขึ้นวางทาบบนหลังมือเรียว อ้อนวอนเสียงอ่อน"กลับไปด้วยกันนะลิน กลับไปกับฉัน"ริมฝีปากบางเม้มแน่น กลั้นเสียงสะอื้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกมากมายที่เจืออยู่ในน้ำเสียงและสายตา ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกผิด ความรู้สึกไม่มั่นคง ความรู้สึกสับสน แต่ที่มากที่สุดเห็นจะเป็นความรู้สึกคิดถึงยามนี้เขาช่างไม่ต่างไปจากเด็กชายตัวน้อย ดวงตาสีฟ้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนโหยหา แทบไม่หลงเหลือมาดของชายผู้เคยดุดันและแสนเอาแต่ใจแล้วแบบนี้เธอจะใจร้ายต่อไปอย่างไรไหวมัสลินยอบตัวลงคุกเข่า สองมือประคองใบหน้าคมคร้าม ทอดสายตามองพลางใช้ปลายนิ้วปาดเอาหยาดน้ำที่ไหลซึมออกจากหางตาออกให้เขาอย่างเบามือ"คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ?""แน่ใจ ฉันแน่ใจ""ทั้งที่ลินเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ไม่มีอะไรควรคู่คุณสักอย่างน่ะเหรอ