รักแลก のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

"นอนกัน""ดะ...เดี๋ยวค่ะ เดี๋ยว! คุณจะนอนด้วย?"เพราะถึงเตียงขนาดสามฟุตครึ่งจะเพียงพอสำหรับสองคน แต่ก็ไม่แปลว่ามันจะสะดวกสบายไหนจะขนาดตัว ไหนจะช่วงปลายขาของเขาที่เลยขอบเตียงไปแบบนั้น ไม่เมื่อยเหรอแต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่นึกสนใจ มือกดให้เธอแนบพวงแก้มลงบนแผงอก ขณะที่อีกมือก็ตบเข้าที่แผ่นหลังเบา ๆ เป็นจังหวะ"ง่วงไม่ใช่เหรอ?""ฮึ ทำเปลี่ยนเรื่อง มีแผนอะไรปะคะ?""อย่ารู้ทันสิ"วอลเลอร์กระเซ้า ก่อนจะหลุดร้องโอดโอยเมื่อถูกคนในอ้อมแขนหยิกสีข้างเข้าให้เต็มแรง"นอนของลินก็คือนอนเฉย ๆ นะคะ""กอดด้วยได้ไหม?"แหม! แล้วที่ทำอยู่นี่ไม่ใช่กอดหรือยังไง!ว่าแล้วก็แถมความแสบ ๆ คัน ๆ ให้ที่สีข้างคนเนียนเก่งไปอีกสองที เรียกทั้งเสียงประท้วงและรอยยิ้มให้ผุดขึ้นที่มุมปากหนาหยัก"นี่ แล้วจูบล่ะ ได้ไหม?"โอ๊ย ถามอะไรของเขาเนี้ย! อยู่ดี ๆ ก็เกิดอยากเป็นคนมีมารยาทขึ้นมาหรือยังไง ปกติทำก็ไม่เคยขอสักคำ!วอลเลอร์หัวเราะร่วน ยิ่งเห็นเด็กสาวพยายามขึงตาดุดันทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำ เขาก็ยิ่งอยากกลั่นแกล้งให้เธอเขินหนักขึ้น"ใช้ลิ้นด้วยได้ไหม?""นะ นี่! พอเลย เลิกถามเลิกก่อกวน ลินจะนอนแล้ว"มัสลินปั้นหน้าดุแล้วตัดบทด้วยก

"คะ..คุณ อื้อ"ปากเล็กอ้าค้าง ลนลานเบือนหน้าหนีทันทีที่ได้สติ กระนั้นภาพลำกายแข็งแรงที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด ส่วนปลายฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำสีใสไหลยืดหยดก็ติดตาจนสลัดอย่างไรก็ไม่หลุดไปเสียแล้ว"ลินครับ ฮืมม ขอปากลินบ้างได้ไหม?""อา ลิน ลินทำไม่เป็น""ไม่ยากหรอก นะ ช่วยฉันหน่อย"ริมฝีปากบางเดี๋ยวเม้มเดี๋ยวคลาย ใจหนึ่งมัสลินก็อยากจะถามเขาเหลือเกินว่าทำไมไม่ทำท่าปกติอย่างที่เคย ๆทว่าอีกใจก็เต็มไปตื่นเต้น อยากรู้อยากลอง อยากเห็นเขามีความสุขอย่างที่เธอได้รับเมื่อครู่เอาน่า ใคร ๆ ก็ต้องมีครั้งแรก มันคงไม่เกินความสามารถเธอเท่าไหร่หรอกปลุกความกล้าในจิตใตแล้วสองมือก็ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นกอบกุม กระชับอุ้งมือให้แนบสนิทไปกับท่อนลำร้อนระอุแล้วขยับรูดอย่างที่เขาเคยสอนความพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคร้ามทันทีที่ได้รับสัมผัสอ่อนนุ่ม แม้เด็กสาวจะยอมมอบให้เพียงฝ่ามือ ไม่ใช่โพรงปากอุ่น ๆ ที่เฝ้าฝันก็ตาม"เด็กดี~"วอลเลอร์เอ่ยชมเสียงพร่า มือหนาวางทาบลงบนศีรษะทุยพลางลูบเบา ๆ แววตาทอประกายรักใคร่หลงใหลออกมาอย่างปิดไม่มิดแม้ใจจริงเขาจะอยากจับคนใจร้ายมาก่นกระแทกแรง ๆ ให้สมกับที่เธอทอดทิ้งให้เขาต้องกินไม่ได้นอนไม

ใช้เวลาร่วมเกือบห้าชั่วโมงการเดินทางก็สิ้นสุดลง มือหนาลูบเรือนผมเงางามแล้วโน้มใบหน้าลงจรดปลายจมูกบนพวงแก้มนุ่ม ไม่กี่ทีคนในอ้อมแขนก็เริ่มขยับตัวตื่น"หือ ถึงแล้วเหรอคะ?"เสียงหวานพึมพำถาม ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ ๆ ครู่หนึ่งก็กวาดมองไปรอบตัว เมื่อพบว่าบัดนี้รถยนต์ได้แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์ที่เคยอาศัยอยู่นานนับเดือน เธอจึงดันกายขึ้นจากแผงอกกว้างครั้นพอสายตาสะดุดเข้ากับความตุงแน่นที่ท่อนล่างของชายหนุ่มที่นอนเอกเขนก แววตายังคงกรุ่นด้วยแรงปรารถนาไม่จาง พวงแก้มนวลก็เห่อร้อนแดงก่ำคนบ้า หื่นไม่รู้จักเวล่ำเวลา!ขนาดสถานที่ไม่เอื้ออำนวยให้ทำอะไรก็ยังไม่วายกอดรัดนัวเนีย แล้วเธอก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่พอถูกปลุกเร้าด้วยสัมผัสและคำพูดหวานหูจะไม่รู้สึกรู้สาโดนเร้าหนักเข้าสุดท้ายจึงเผลอหลงเคลิ้ม ปล่อยให้เขารุกรานร่างกายท่อนบนอยู่หลายครั้งหลายหน ดีที่รถยนต์มีผนังกั้นให้ความเป็นส่วนตัว ไม่อย่างนั้นเธอคงได้แทรกแผ่นดินหนีส่ายหน้าให้กับความใจง่ายของตนแล้วละล่ำละลักจัดทรงเสื้อผ้าและผมเผ้าให้เข้าที่เข้าทาง จากนั้นจึงหันไปช่วยติดกระดุมเสื้อเชิ้ตและปาดเอาคราบเลือดที่ติดตามมุมปากออกให้คนหื่นไม่เลือกพลัน

ริมฝีปากบางเม้มแน่น สัมผัสอุ่น ๆ จากปลายนิ้วสากที่จรดลงบนมุมปากแล้วปาดเอาคราบครีมออกให้ยังคงวูบวาบติดตรึงแต่ดูเหมือนตัวต้นเหตุที่ทำให้หัวใจเธอทำงานหนักจะยังไม่รู้ตัว เพราะเมื่อจัดการเช็ดปากให้เธอเสร็จแล้วไม่วายประคองแก้วนมจืดขึ้นประชิดริมฝีปาก จากนั้นก็พยักพเยิดบอกให้เธอดื่มมันโดยไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำทั้งหมดทั้งมวลนั้นทำเอาหลายชีวิตในห้องโถงถึงกับหลุดทำหน้าตกใจ และคนที่ออกอาการกว่าใครเพื่อนเห็นจะเป็นชายผู้เป็นคนประมุขของบ้านวิลเลียมนิ่งอึ้ง มองภาพตรงหน้าราวกับเห็นของแปลกอยู่นานหลายวินาที นับเป็นครั้งแรกทีเดียวที่เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนในตัวของบุตรชายตอนแรกก็นึกว่ามันจะแข็งทื่อเป็นตอไม้ ดูแลใครไม่เป็น แต่เห็นแบบนี้แล้วก็ค่อยสบายใจหน่อยว่ามันจะไม่โง่ซ้ำซากจนทำให้เมียหนีหายไปอีกเป็นหนที่สอง"บราโว่!"ขณะที่ทุกคนในห้องโถงกำลังตกตะลึงอยู่นั้น ฉับพลันเสียงตะโกนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบดึงให้ทุกคนสะดุ้งได้สติครั้นเมื่อหันไปมองจึงพบว่าเป็นลูกชายคนรองของตระกูลยืนปรบมือระรัว ทำหน้าทึ่งจัด ขณะที่ด้านหลังมีกลุ่มคนอีกสี่ชีวิต นที ติณณภพ บดินทร์และกรกันต์ ซึ่งตอนนี้แต่ละคนก็มีสีหน้าไม่ต่างก

วอลเลอร์ก้าวฉับ ๆ อาศัยร่างกายที่สูงใหญ่กว่าถลันเข้ามายืนขวางหน้าประตูห้อง แววตาขุ่นขวางกดมองเพื่อนชายเขม็ง"กูบอกแล้วไงว่าขอหมอผู้หญิง""กูถึงบอกให้พาน้องลินไปหากูที่โรงพยาบาลไง""มึงก็รู้ว่ากูให้ใครรู้ว่าเมียกูท้องไม่ได้!"นทีถึงกับถอนหายใจพรืด "ก็เพราะกูรู้ไง ถึงได้หอบอุปกรณ์เท่าที่มีมาหาถึงนี่"แต่เพราะตัวเขาเป็นเพียงแพทย์ทั่วไปและเพื่อนต่อสายมาปรึกษาตั้งแต่ตอนที่อยู่ต่างจังหวัดว่าเด็กสาวผ่ายผอมลงกว่าเดิมไปมาก วันนี้เขาจึงตั้งใจจะตรวจร่างกายเบื้องต้นให้เธอก่อนส่วนเรื่องของเด็กนั้นคงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหมอสูติฯ ที่เชี่ยวชาญด้านนี้ ซึ่งแน่นอนว่าเขาก็จัดการทำการติดต่อคนที่ไว้ใจไว้ให้หมดแล้วเช่นกันทว่าปัญหาที่ประสบในตอนนี้กลับไม่ใช่เรื่องการรักษาความลับ ความปลอดภัย แต่ดันเป็นฝรั่งดองเกลือที่หึงหวงจนหน้ามืดตามัว กีดกันผู้ชายทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งกับเขาที่คราวก่อนก็เคยมาดูแลบาดแผลให้เธอ!"มึงนี่แม่ง เรื่องมากจังวะ! ปากบอกว่าห่วงเมียแต่ไม่ยอมให้กูเข้าไปตรวจเนี้ยนะ""ก็นี่เมียกู""แต่กูเป็นหมอ ดูปากกูชัด ๆ กูเป็นหมอ""ตอนนี้ไม่ใช่ มึงเลิกงานแล้ว"ได้ยินเพื่อนเถียงข้าง ๆ คู ๆ นทีก