ขาเรียวชะงักหยุดกึก คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อหลังจากอาบน้ำเสร็จ คนที่คิดว่าจะนั่งรออยู่บนเตียงบัดนี้กลับนอนเหยียดยาว ซ้ำยังหันหลังให้อีกต่างหากเอ๊ะ หรือว่าจะงอนอะไรเธออีก?ปกติแล้วเขามักตามเข้ามาวอแว คอยเฝ้าเวลาเธออาบน้ำด้วยข้ออ้างว่า 'กลัวเธอลื่นล้ม' อยู่เสมอ ๆ ทว่าวันนี้กลับเงียบกริบ ยอมรออยู่ข้างนอกอย่างสงบเสงี่ยมมัสลินค่อย ๆ ก้าวขึ้นเตียงอย่างระมัดระวัง และเมื่อเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบรับแม้ที่นอนจะยุบยวบลงไปถึงตัวเธอจึงชโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆหลับ?แต่ว่าทำไมหน้านิ่วคิ้วขมวด เหงื่อออกขนาดนั้น ...คงไม่ใช่ว่าป่วยหรอกนะ!คิดแล้วมัสลินก็ทำตาโต โน้มตัวลงต่ำกว่าเดิมพลางยกมือขึ้นหวังวัดอุณหภูมิ ฉับพลันคนที่คิดว่าหลับกลับลืมตาโพล่ง ทำเอาเธอผงะ หลุดร้องเสียงหลงหมับ!ข้อมือเรียวถูกฉวยไว้ก่อนที่ฝ่ามือจะแตะลงบนหน้าผากเปียกชื้น ครั้นพอวอลเลอร์เห็นว่าเป็นใคร แรงบีบก็คลายลงอัตโนมัติ"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ไม่สบายเหรอคะ?""เปล่า"น้ำเสียงแหบพร่าเสียจนเจ้าตัวยังแปลกใจ แต่เพราะไม่อยากเปิดเผยว่ากำลังต่อสู้กับอะไร เขาจึงปล่อยมือจากร่างนุ่มแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมใบหน้าหวังปิดกั้นตัวเองจากแววตาวาม
続きを読む
