บทที่ 1.5

เสียงถอนหายใจดังขึ้น “มารดาของเจ้าดูแลจวนนี้ไม่ได้แล้ว หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้แล้วเรื่องแพร่ออกไป เกรงว่า...”

“ท่านพ่อจะปลดท่านแม่หรือเจ้าคะ” นางถามทันที

จะปลดฮูหยิน? เขาเป็นถึงราชครูย่อมไม่กล้าแน่นอน ทางหนึ่งสูญเสียสายสัมพันธ์จากแม่ทัพลั่ว ทางหนึ่งเกิดข้อครหา อีกทางการยกอนุขึ้นมาดูแลจวนทั้งหมด หลังจากนั้นยกขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก? นางรู้สึกขบขันขึ้นมาทันที

เกรงว่ารอยยิ้มของซินอี๋เหนียงเมื่อครู่คือรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ทว่าอีกฝ่ายไร้เดียงสาจนเกินไปจนไม่เข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น

เพียงได้รับความโปรดปราน เพียงคิดว่าจะดูแลจวนได้ เพียงเพราะเป็นอันดับที่สอง ทว่าทั้งหมดนั้นไม่ได้แปลว่าเยี่ยนเจาจะเห็นความสำคัญ ทุกๆ อย่างเหล่านั้นล้วนอยู่ภายใต้อำนาจ อิทธิพล และผลประโยชน์ทั้งสิ้น ยิ่งอยู่บนที่สูง ยิ่งมีฐานะเป็นถึงราชครู สายสัมพันธ์ผ่านการแต่งงานก็ยิ่งต้องระมัดระวัง มากไปก็ไม่ได้ น้อยไปก็อันตราย

ตระกูลลั่วเป็นถึงตระกูลผู้บัญชาการ มารดานางเป็นน้องสาวคนเดียวของแม่ทัพลั่ว แม้ถูกปลดก็ไม่มีทางที่เยี่ยนเจาจะกล้ายกอนุที่ฐานะต่ำต้อยขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก หรืออย่างมากเขาก็คงขอความเห็นคนตระกูลลั่ว ให้ทางนั้นเป็นคนตัดสินใจ...

ยิ่งไปกว่านั้น... ซินอี๋เหนียงมีบุตรชาย คุณชายหกเยี่ยนเป่าอวี้ หากยกอีกฝ่ายขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก หลังจากนี้เยี่ยนหย่งหนานที่เขาเป็นคนสนับสนุนขึ้นมาแทนเยี่ยนหย่งจื้อเล่า สถานการณ์จะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที

เยี่ยนเสวี่ยหรูมองบิดา “ลูกมีวิธีหนึ่ง”

เยี่ยนเจามองบุตรสาวด้วยสายตารอคอย

“แต่หากลูกช่วยท่านพ่อแก้ไขสถานการณ์นี้ได้ ลูกขอคำมั่นกับท่านพ่อเรื่องเดียว”

“ลองพูดมาสิ”

“หากลูกช่วยไกล่เกลี่ยไม่ให้ท่านลุงโกรธ ท่านพ่อจะต้องรับปากว่าการแต่งงานของลูก จะให้ลูกเป็นคนตัดสินใจเองห้ามก้าวก่าย”

เยี่ยนเจาเบิกตามองบุตรสาว “เห็นชัดว่ามารดาของเจ้าทำเจ้าเจ็บปวดกับเรื่องนี้” เขาถอนหายใจ “พ่อรับปากเจ้า”

เยี่ยนเสวี่ยหรูลุกขึ้นจากนั้นยอบกายให้เยี่ยนเจา “พรุ่งนี้ลูกจะไปเยี่ยมท่านลุงที่ค่ายทหารสักครั้ง”

“พ่อจะให้พ่อบ้านเตรียมการ” แล้วนางก็เดินจากไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย เยี่ยนเจาเรียกพ่อบ้านเข้าไปสอบถาม “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หรูเอ๋อร์กลายเป็นคน...”

พ่อบ้านถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง “เดิมทีคุณหนูสิบเอ็ดก็เป็นคนเก็บตัวอยู่แล้ว ในจวนถูกฮูหยินเพิกเฉยไม่สนใจยังไม่เท่าไหร่ ทว่าตอนที่ฮูหยินคิดจะยกคุณหนูสิบเอ็ดให้แต่งกับบุตรชายแม่ทัพจ้าว” พ่อบ้านถอนหายใจ “ตอนนั้นคุณหนูสิบเอ็ดถูกขังเอาไว้ในเรือน อดข้าวไม่กิน ไม่นอน กระทั่งอาการทรุดลงไม่มีใครรู้เห็น หลังฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็นคนละคน เห็นชัดว่าเรื่องครั้งนั้นสะเทือนใจคุณหนูสิบเอ็ดมาก”

“หรูเอ๋อร์กับเจ้าสี่สนิทกันมากหรือ”

“เรื่องนี้ข้าน้อยไม่เคยได้ยินขอรับ ในจวนนอกจากคุณชายใหญ่คุณหนูก็ไม่เคยใส่ใจพี่น้องคนใดเป็นพิเศษ กระทั่งวันนี้ที่คุณหนูเข้าไปช่วยคุณชายสี่ เกรงว่าแม้แต่ฮูหยินเองก็คงไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร”

เยี่ยนเจาได้แต่ถอนหายใจออกมา เขาเอาแต่กังวลเกี่ยวกับความมั่นคงของรัชทายาทในราชสำนักที่วุ่นวาย กระทั่งหลายครั้งเพิกเฉยและละเลยจวนของตัวเอง ความวุ่นวายนี้เขาเองก็มีส่วนทำให้มันบานปลาย แม้รู้อยู่แล้วกลับไม่พยายามหาทางหยุดไม่ให้มันเกิดขึ้น หลังบุตรชายคนโตจากไป เขาเองก็ตระหนักว่าตัวเองก็มีส่วนผิด ทว่าเขาเองที่ไม่อยากจะยอมรับ ไม่อยากนึกถึง