ตอนที่ 7 ไม่ได้ขายตัว

มาริสาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าคมคายของกฤตดนัยอยู่ห่างออกไปเพียงคืบ เขากำลังโน้มตัวลงมาใกล้ ริมฝีปากหยักได้รูปจวนเจียนจะสัมผัสกับกลีบปากอิ่มของเธอ

“กรี๊ดดดดดด! คุณจะ... จะทำอะไรฉันน่ะ... ออกไปนะ!” เธอร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด พยายามดิ้นรนหนีจากพันธนาการที่มองไม่เห็น

“ใจเย็นๆ เธอหมดสติไป ฉันแค่จะเช็ดตัวให้เฉยๆ” กฤตดนัยรีบแก้ตัวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด

คำพูดของเขาทำให้มาริสาตาโตด้วยความโกรธ เธอเห็นอยู่เต็มสองตาว่าเขากำลังจะจูบเธอ! คนเราจะมาจูบกันง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ? แม้เธอจะมาเรียนและพักอยู่คนเดียว แต่เธอก็ไม่เคยปล่อยตัวปล่อยใจให้ใครได้ล่วงเกินถึงเพียงนี้

“ปล่อย! อย่ามาฉวยโอกาสกับฉันนะ!” มาริสาผลักอกแกร่งของเขาออกสุดแรง ก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีและกระเถิบตัวลุกขึ้นยืนข้างเตียงด้วยท่าทางหวาดระแวง

“แค่จูบนิดๆ หน่อยๆ ทำเป็นหวงตัวไปได้ ทำยังกะไม่เคย... อย่าบอกนะว่าไอ้ที่แต่งตัวไปล่อเสือล่อตะเข้คืนนั้น เธอไม่ได้นัดใครเอาไว้” กฤตดนัยพึมพำเสียงต่ำ คำพูดของเขาตอกย้ำถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นที่ผับอีกครั้ง

มาริสาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเดือดดาล เขาพูดถึงเรื่องคืนนั้นอีกแล้ว! ก็คืนนั้นเขาเองไม่ใช่หรือที่ดูถูกเธอ! เขานึกไปถึงภาพที่เห็นเธอนั่งหัวเราะต่อกระซิกกับผู้ชาย มันช่างแตกต่างจากท่าทีรังเกียจที่เธอแสดงออกกับเขาอย่างสิ้นเชิง กฤตดนัยคิดขึ้นอย่างขุ่นเคือง ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เป็นแค่เจ้าหนี้ของเธอเท่านั้น

เพี๊ยะ!!

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่น ใบหน้าหล่อเหลาของกฤตดนัยหันไปตามแรงตบ เขารู้สึกทั้งแสบทั้งชาไปทั่วแก้มและร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก เขารู้ดีว่าใบหน้าของเขาจะต้องมีรอยแดงประทับอยู่แน่ๆ

“สารเลว! คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาทุเรศๆ กับฉันแบบนี้!” มาริสาตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความโกรธแค้น

“สารเลวเหรอ... เดี๋ยวฉันจะทำมากกว่าจูบอีก!” คนโดนตบโต้กลับอย่างโมโห ดวงตาคมกริบฉายแววกร้าว เขาตรงเข้าดันร่างบางให้หงายลงไปบนที่นอน ก่อนจะทาบทับร่างของเธอไว้ มือทั้งสองข้างของเธอที่พยายามทุบตีเขา ถูกมือหนาของเขาล็อกขึ้นไปเหนือศีรษะอย่างแน่นหนา

กฤตดนัยไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงอยากเอาชนะเธอ เพียงเพราะเธอไม่ยอมไปกับเขาในคืนนั้นหรือ? ทำไมเขาต้องปากเสียกับเธอ และตอนนี้เขาก็อยากจะสั่งสอนเธอในแบบฉบับของเขาด้วย

“ปล่อยนะ! คุณจะทำอะไรฉันน่ะ!” มาริสาพยายามดิ้นรนหนีสุดแรง แต่ก็สู้แรงคนตัวโตไม่ได้ เธอทั้งตกใจและหวาดกลัว แต่ก็ยังมีแรงตะโกนถามออกไป ยิ่งเธอดิ้นรนมากเท่าไร ร่างกายกำยำของเขาก็ยิ่งกดทับเธอแน่นมากเท่านั้น

“ทำในสิ่งที่ฉันอยากทำกับเธอไงล่ะ” เขายิ้มแสยะด้วยแววตาหื่นกระหายที่ส่งมาให้เธอหวาดกลัวจับใจ

“ฉันจะแจ้งตำรวจ จับคุณเข้าคุกข้อหาข่มขืน!” เธอขู่เสียงสั่น

“ฉันไม่กลัวหรอก วันนี้ฉันต้องสั่งสอนคนที่กล้ามาตบหน้าฉันซะก่อน” เขาพูดจบก็เลิกเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเธอขึ้น กฤตดนัยหายใจติดขัดเมื่อเห็นเต้าอวบอิ่มทรงโตของคนร่างบางที่มีบราลูกไม้สีดำปกปิดไว้ แต่ก็แทบปิดไม่มิด เนินเนื้อหน้าอกล้นทะลักออกมานอกบราเซียร์ลายลูกไม้ ยิ่งกระตุ้นความปรารถนาในตัวเขาให้พุ่งสูงขึ้น

มาริสาร้องกรี๊ดเสียงดังลั่น จนเขาต้องประกบปากปิดเสียงร้องของเธอ เขาใช้จังหวะที่เธอเผลอสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปาก ใช้ลิ้นหนาไล่ต้อนลิ้นเล็กที่พยายามหนี แต่ก็หนีไม่พ้น

อื้มมมม!!

เสียงอู้อี้ในลำคอของมาริสาบ่งบอกถึงความอัดอั้น เขาดูดลิ้นเล็กอย่างย่ามใจ จนคนตัวเล็กที่ไม่มีประสบการณ์จูบมาก่อนเริ่มหายใจไม่ทัน เธอตัวแข็งทื่อ ร้องไม่ออกสักคำเดียว จนคนตัวโตต้องถอนจูบออก แล้วซุกไซร้ไปตามซอกคอ เธอจึงได้หายใจสูดอากาศเข้าปอดได้สะดวกขึ้น

เขาไล่จูบดูดเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มของเธอลงมาจนเกือบถึงปทุมถันคู่งาม เขาอยากเห็นความงามของอกอวบใหญ่คู่นี้ของเธอ จึงเอื้อมสอดมือหนาไปปลดตะขอด้านหลังบราเซียอย่างชำนาญ

กฤตดนัยหัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อสองเต้าเต่งตึงเผยความงามต่อหน้าต่อตาเขา มันใหญ่กว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก มันกลมสวยราวกับดอกบัวตูม น่าลูบไล้ น่าสัมผัส เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อรู้สึกคอแห้งผาก

“ริสา... เธอ... สวยมากเลย”

“ไอ้คนโรคจิต! ไอ้คนลามก! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” มาริสาเห็นสายตาที่เขามองทรวงอกของเธอที่กำลังโป๊เปลือยอยู่ เธอตะโกนด่าพร้อมกับถีบเขาเต็มแรง จนเขาล้มหงายหลังลงไปบนพื้น

“โอ๊ยยย! ถีบมาได้เนี่ย” คนโดนถีบร้องโอดครวญ เอามือกุมหน้าท้องที่โดนเท้าเล็กถีบเข้าให้

“พอกันที! ฉันจะไม่ทำงานกับคนโรคจิตอย่างคุณอีกแล้ว! ไปเลย! ออกจากห้องฉันไปเลยนะ!” มาริสาสุดทนกับคนอย่างเขาแล้ว ดูท่าแล้วเหมือนคนโรคจิตอย่างไงไม่รู้ ถ้าเธอยังทำงานกับเขา เธอคงไม่รอดมือเขาสักวันแน่ๆ ทำไมนะผู้ชายต้องเป็นแบบนี้กันทุกคนด้วย ไม่เว้นแม้กระทั่งพ่อเลี้ยงของเธอที่มีผู้หญิงไปทั่วจนแม่เธอทนไม่ไหวต้องขอเลิก ทำให้เธอต้องอยู่กับแม่แค่สองคนตั้งแต่เธออายุสิบขวบ ทำให้เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้มาก

“ไม่ได้! เธอต้องทำงานใช้หนี้ฉันก่อน!” กฤตดนัยลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“ฉันไม่จ่าย! ถือว่าคุณล่วงเกินฉันแล้วเราหายกัน!” เธอประกาศกร้าว

“ไวน์ขวดละเกือบห้าแสน ฉันต้องนอนกับเธออีกหลายครั้งเลยล่ะ ถ้าเธอคิดจะชดใช้ฉันด้วยวิธีนี้! และถ้าเธอไม่หาเงินมาใช้หนี้ฉัน เธอก็ระวังตัวไว้ให้ดี ฉันจะรังควานเธอไปทุกที่ ทั้งมหาวิทยาลัยเธอ ทั้งที่ร้านแม่เธอ ฉันจะทำให้เธออยู่ไม่เป็นสุขแน่ๆ!” กฤตดนัยทำหน้าโกรธเกรี้ยวกราด ข่มขู่เธอ เพราะคนอย่างเขาไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ ทั้งๆ ที่ปกติเขาก็ไม่ได้มีนิสัยแบบนี้ แต่กับเธอไม่รู้ทำไม เขาต้องหาเรื่องรังแกเธออยู่ร่ำไป

“คนสารเลว! ทำไมฉันต้องมาเจอคนอย่างคุณด้วย!” มาริสาด่าเขาอีกครั้ง

“แต่คนเลวอย่างฉันนี่แหละ! จะเป็นผัวเธอให้ได้! และถ้าเธอไม่อยากเสียตัวให้ฉันฟรีๆ ฉันมีข้อเสนอพิเศษให้เธอ แลกกับหนี้ทั้งหมด สนใจไหม” กฤตดนัยเลือดขึ้นหน้า เธอด่าเขาอีกแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คิดวิธีที่เขาจะได้ครอบครองเธอแบบไม่ต้องบังคับขืนใจเธอ อารมณ์เขาตอนนี้อยากจะได้ตัวเธอจนแทบคลั่ง

เขาต้องการเธอ และก็คงจะไม่ต่างจากผู้ชายคนอื่นที่เห็นผู้หญิงสวยก็มีความต้องการอยากได้เป็นธรรมดา ถ้าเขาได้เธอแล้วความต้องการแบบนี้คงจะหายไปเอง เพราะเขารู้ตัวเองว่าเป็นคนขี้เบื่อแค่ไหน ยิ่งเธอทำตัวยาก เขายิ่งอยากได้และต้องเอาให้ได้ ได้แล้วเขาก็คงเบื่อเหมือนคนอื่นๆ แต่จะเป็นไรไปเล่า เขามันหล่อ รวย จะมีผู้หญิงกี่คนก็ได้

แต่ตอนนี้เขารู้สึกสนใจเธอเป็นพิเศษแล้วเขาก็คิดวิธีนี้ขึ้นมาได้สดๆ ร้อนๆ เขายิ้มอย่างกระหยิ่มในใจ ‘เธอไม่รอดฉันแน่ มาริสา’

“แล้วฉันต้องนอนกับคุณไปถึงเมื่อไหร่” มาริสาอดที่จะถามไม่ได้ เพราะดูจากนิสัยแล้วกฤตดนัยเป็นคนไม่ยอมใคร คงไม่ปล่อยเธอไว้เฉยๆ แบบนี้แน่ๆ และสักวันหนึ่งเธอคงไม่รอดเงื้อมมือเขาไปแน่

“แค่เดือนเดียว แลกกับหนี้ทั้งหมด”

“ข้อเสนอของคุณมันทุเรศสิ้นดี! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวหรือสาวไซด์ไลน์อย่างที่คุณเคยเจอมาหรอกนะ! ถ้าคุณอยากได้ก็ไปหาที่อื่น! ขอให้รู้ไว้ฉันไม่ยอมเป็นผู้หญิงชั่วคราวของคุณแน่นอน!” นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายที่เธอพูดกับเขา เธอดันร่างเขาออกนอกห้อง แล้วปิดประตูใส่หน้าเขาอีกครั้งอย่างแรง