ตอนที่ 10 หนี้ครึ่งล้านสะท้านผืนนา NC

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ...” เสียงหวานพึมพำขอร้องสั่นเครือ หยาดน้ำใสเริ่มคลอเบ้าตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น มาริสาตัวสั่นเทาจนแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความต้องการอันดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีภูมิฐานของชายตรงหน้า

“อย่ากลัวไปเลย... เธอไม่อยากใช้หนี้ให้มันจบๆ ไปหรือไง... หึ!!” กฤตดนัยกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบจ้องมองร่างบางอย่างถือดี เขาไม่ได้เร่งรัดในทันทีแต่กลับเลือกที่จะกดดันด้วยความเงียบอันน่าอึดอัด

“ถอดกระโปรงเธอออกสิ” คำสั่งนั้นเปรียบเสมือนประกาศิตที่ทำให้คนฟังใจหายวูบ มาริสายืนนิ่งอยู่นาน ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ความอัปยศพุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ทว่าภาระหนี้สินที่ค้ำคอทำให้เธอไม่มีทางเลือก ร่างเล็กค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปปลดซิปกระโปรงทรงเอสีดำสั้นเหนือเข่าที่ผ่าลึกขึ้นมาด้านข้าง

ผ้าเนื้อดีค่อยๆ เลื่อนหลุดจากสะโพกมนลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนละเอียดที่ปรากฏแก่สายตา บัดนี้ร่างทั้งร่างเหลือเพียงบราลูกไม้และแพนตี้ตัวจิ๋วที่แทบจะปกปิดอะไรไว้ไม่มิด มาริสาคิดปลอบใจตัวเองด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าเขาคงจะไม่ใจร้ายสั่งให้เธอถอดปราการชิ้นสุดท้ายนั่นออก

“สวย... หุ่นเธอสวยมากนะริสา ไหนลองหมุนตัวสิ” น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด กฤตดนัยมองภาพตรงหน้าด้วยความหลงใหลผสมผสานกับความสะใจที่เห็นใบหน้าสวยหวานนั้นซีดเผือดลงเรื่อยๆ เขาเอื้อมมือหนาไปจับต้นแขนมนเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้เธอหมุนกายอวดโฉม มาริสาทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอรีบยกสองมือกอดอกตัวเองไว้แน่นเพื่อปกปิดทรวงอกสล้างที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่

“ที่เหลือ... เธอจะถอดเอง หรือจะให้ฉันเป็นคนจัดการ” คำถามนั้นไร้ซึ่งความเมตตา มาริสายืนนิ่งงันประหนึ่งหุ่นปั้น สมองขาวโพลนไปหมดจนไม่รับรู้คำพูดใดๆ อีกต่อไป กฤตดนัยเห็นอาการนิ่งงันนั้นจึงขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา

“ขึ้นไปนอนบนเตียง” น้ำเสียงสั่งการนั้นเฉียบขาดแต่นุ่มนวลอย่างน่าประหลาด มาริสาเดินราวกับคนไร้วิญญาณไปนั่งลงบนเตียงกว้าง กฤตดนัยตามมาประชิดก่อนจะค่อยๆ แกะมือน้อยที่เกาะกุมสรวงอกออกอย่างแผ่วเบา เขาจ้องมองความงดงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์บางเบานั้นพลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ความปรารถนาที่พยายามข่มไว้พุ่งทะยานจนเกินจะต้านทานไหว

วินาทีนั้นเอง กฤตดนัยก็ไม่อาจทานทนต่อแรงปรารถนาที่พลุ่งพล่านได้อีกต่อไป เขาโน้มตัวลงประชิดก่อนจะดันร่างบางให้เอนหงายลงบนที่นอนนุ่ม ชายหนุ่มสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์กาย ความหื่นกระหายทำให้มือหนาสั่นระริกเมื่อสายตาได้ล่วงเกินร่างกายเปลือยเปล่าของเด็กสาว

มาริสาเบือนหน้าหนีด้วยความอับอาย หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับกลองรบ แก้มเนียนใสซับสีระเรื่อเป็นริ้วแดงฉานอย่างคนขี้อายที่เพิ่งเคยพานพบกับสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้เป็นครั้งแรก

“คุณห้ามทำร้ายร่างกายฉันนะคะ” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยประโยคที่ดูเหมือนจะเป็นปราการด่านสุดท้าย มาริสาจ้องมองชายหนุ่มอย่างหวาดหวั่น เพราะขนาดตัวที่แตกต่างกันราวกับราชสีห์และลูกกวาง ทำให้เธอกลัวเหลือเกินว่าเขาจะรุนแรงจนเธอรับไม่ไหว

“เธอมีค่าเกินกว่าจะถูกทำร้าย... และฉันสัญญาว่าจะถนอมเธอให้ถึงที่สุด”

กฤตดนัยทอดเสียงทุ้มพร่าสิ้นประโยคสัญญานั้น เขาก็ซุกใบหน้าคมสันลงกับทรวงอกอวบอัดที่เฝ้าถวิลหาตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้ยลโฉม เขาตั้งมั่นในใจว่าวันนี้จะฟัดแม่สาวตัวเล็กแต่ซ่อนรูปคนนี้ให้หนำใจสมกับที่รอคอยมานาน

“อื้อ! คุณ... อ๊ะ เบาหน่อยสิคะ ฉันเจ็บนะ!” ร่างเล็กประท้วงเสียงหลงเมื่อลิ้นร้อนและอุ้งมือหนาเริ่มรุกราน ทั้งบีบเคล้นและดูดดึงจนยอดอกชูชัน ความเจ็บจี๊ดแล่นพล่านไปทั่วอกสาว แต่ทว่าในความเจ็บนั้นกลับมีความรู้สึกปั่นป่วนบางอย่างแทรกซึมเข้ามา มันเป็นความวาบหวิวรัญจวนใจที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มาริสาขบเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกักเก็บเสียงน่าอายไม่ให้เล็ดลอดออกไป

“อย่ากั้นเสียงสิที่รัก... ครางออกมา ฉันอยากได้ยินเสียงของเธอ” กฤตดนัยเอ่ยสั่งพร่าชิดผิวเนื้อนวล เขาละเลงปลายลิ้นไปทั่วปทุมถันคู่สวยอย่างย่ามใจ ทั้งดูดและเม้มจนผิวขาวผ่องขึ้นรอยจางๆ ขณะที่มืออีกข้างก็ไม่ปล่อยให้ว่างเว้น เขาทั้งบีบเค้นจนเนื้ออวบหยุ่นปลิ้นล้นออกมาตามง่ามนิ้วมือแกร่ง

“อื้อ... พะ พอแล้วคุณ... อ๊ะ!”

“ร้องออกมา... อย่างนั้นแหละริสา”

เขาปรนเปรอสองเต้าสลับไปมาอย่างคนหิวโหยที่อดอยากมาแสนนาน ความเป็นจริงคือเขาต้องใช้มือตัวเองช่วยระบายความอัดอั้นทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของเธอ นับตั้งแต่วันที่ได้พบหล่อน กฤตดนัยก็ไม่สามารถชายตาแลหญิงอื่นได้อีกเลย เขาจึงตั้งใจจะพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าสินค้าราคาแพงที่เขาลงทุนไปนั้นจะคุ้มค่าสมราคาเพียงใด

เมื่อพอใจกับทรวงอกเบื้องบน มือหนาก็เลื่อนต่ำลงไปรั้งแพนตี้ตัวจิ๋วออก มาริสาพยายามรั้งมันไว้ด้วยความขัดเขินอันน้อยนิดที่มีอยู่ แต่ก็ไม่อาจต้านแรงของเขาได้ ในที่สุดปราการชิ้นสุดท้ายก็ถูกกระชากออกไปจนพ้นทาง

กฤตดนัยค่อยๆ วางฝ่ามืออุ่นจัดลงบนเนินเนื้ออวบอูมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเริ่มสํารวจกลีบกุหลาบงามทีละน้อย เขาไม่ลืมที่จะบดขยี้จุดอ่อนไหวกลางกายสาวเพื่อกระตุ้นอารมณ์กระสันให้พลุ่งพล่าน จนร่างเล็กเริ่มบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่เขามอบให้

“โอ้ววว... ริสา นี่เธอ... ยังไม่เคยเหรอหึ...ทำไมมันแน่นจัง”

กฤตดนัยครางพึมพำด้วยความประหลาดใจแกมลิงโลด เมื่อสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ที่ซ่อนเร้นอยู่ หัวใจของชายหนุ่มพองโตอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเห็นใบหน้าหวานพยักหน้ารับช้า ๆ เป็นคำตอบแทนคำพูดที่จุกอยู่ที่ลำคอ

“ดีมากสาวน้อย... เธอเป็นของล้ำค่ากว่าที่ฉันคิดเสียอีก” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าสั่นไหว เพียงแค่ปลายนิ้วเดียวที่สอดแทรกเข้าไปในร่องรอยสวาทก็ถูกบีบรัดจนแทบขยับไม่ได้ โชคชะตาช่างเข้าข้างเขาเหลือเกินที่ได้เป็นคนแรกที่จะได้ตีตราจองร่างนวลนี้

“ขอฉันชิมหน่อยนะ... ที่รัก” เขาเลื่อนกายลงต่ำ สายตาคมกริบจับจ้องเกสรดอกไม้ที่เริ่มมีน้ำหวานปริ่มออกมาหยาดเยิ้ม กฤตดนัยไม่รอช้า เขาใช้ปลายนิ้วรัวระรัวควบคู่ไปกับปลายลิ้นร้อนที่ตวัดปาดเลียความหวานล้ำนั้นอย่างย่ามใจ

“อืมมม หวานเหลือเกิน...”

รสสัมผัสที่ได้รับทำให้เขายิ่งทวีความต้องการ ในใจพลันนึกถึงชายหนุ่มที่เธอมักพูดคุยด้วยที่มหาวิทยาลัย ความหึงหวงประทุขึ้นมาเงียบ ๆ เขาตั้งมั่นว่านับจากวินาทีนี้ไป เขาจะทำให้เธอลืมผู้ชายทุกคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต และตราตรึงเพียงรสสัมผัสของเขาไว้ในความทรงจำแต่เพียงผู้เดียว

ชายหนุ่มเร่งจังหวะทั้งนิ้วและลิ้นเพื่อปรนเปรอให้เธอไปถึงฝั่งฝันก่อนหนึ่งรอบ หวังจะเปิดทางให้ร่างเล็กรับมือกับความยิ่งใหญ่ของเขาได้ง่ายขึ้น เขาเพิ่มนิ้วสอดแทรกเข้าไปเป็นสองนิ้ว ขยับเข้าออกเนียนนุ่มขณะที่ลิ้นร้อนยังคงบดขยี้จุดอ่อนไหวอย่างเมามัน จนกระทั่งปลายนิ้วควานหาจุดกระสันสำคัญพบ มาริสาก็ไม่อาจเก็บกักความเสียวซ่านได้อีกต่อไป

“อ๊อยยย... กรี๊ดดดด!” ร่างบางสะดุ้งเฮือก บิดเร้าพลางกรีดร้องออกมาอย่างลืมอาย น้ำหวานใสไหลรินออกมาจนเปียกชุ่ม มาริสาหอบหายใจรัวริน ภาพตรงหน้าทำให้เธอใจสั่นสะท้านเมื่อเห็นเขายกนิ้วที่เพิ่งถอนจากร่างเธอขึ้นมาดูดเลียต่อหน้าต่อตาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“ชอบไหม... หืม?”

มาริสาทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ ลมหายใจยังคงติดขัด กฤตดนัยโน้มตัวขึ้นมามอบจูบอันแสนอ่อนโยนในคราแรกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนรุนแรงตามสัญชาตญาณดิบ เขาบดเบียดขบเม้มริมฝีปากอิ่มให้เผยอออก

“ส่งลิ้นออกมาสิจ๊ะ... เดี๋ยวพี่จะสอนให้เอง” สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ใจสาวสั่นระรัว มาริสายอมจำนนต่ออำนาจเสน่หา เธอส่งเรียวลิ้นเล็กออกไปแตะต้องกับลิ้นหนา ทั้งคู่เกี่ยวกระหวัดพัวพันกันอย่างดูดดื่มในโพรงปากที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายปรารถนา มาริสาหลับตาลงน้อมรับชะตากรรม แม้ใจจะอยากผลักไสแต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบสนองจูบนั้นอย่างกระหาย ความร้อนในกายเดือดพล่านราวกับลาวาที่รอการปะทุ