ตอนที่ 6 พิษรักหรือพิษไข้

หลายวันผ่านไป... โลกของกฤตดนัยคล้ายจะหยุดหมุนเมื่อร่างระหงของเด็กฝึกงานตัวแสบหายหน้าไปอย่างไร้ร่องรอย โทรศัพท์ที่เคยติดต่อได้กลับเงียบสนิทจนชายหนุ่มกระวนกระวายใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความหงุดหงิดระคนห่วงใยผลักดันให้เขาบุกไปถึงมหาวิทยาลัยของเธอเพื่อคาดคั้นเอาที่อยู่จากเพื่อนสนิท

ไม่นานนัก รถสปอร์ตคันหรูก็มาจอดหน้าอพาร์ตเมนต์ซอมซ่อแห่งหนึ่ง กฤตดนัยก้าวเท้าฉับๆ ขึ้นไปยังชั้นที่ระบุไว้ เขาเคาะประตูไม้เก่าๆ สามครั้งแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่อยู่ด้านในและทุกอย่างก็เงียบสนิท เขาจึงเพิ่มแรงในการเคาะเพิ่มขึ้น จนกระทั่งบานประตูแง้มออกอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่เขาเฝ้าคิดถึง

“ริสา! เธอ... เป็นอะไรหรือเปล่า?” คำตำหนิที่เตรียมมานับร้อยประโยคมลายหายไปทันทีเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่บัดนี้แดงก่ำด้วยพิษไข้ นัยน์ตาที่เคยดื้อรั้นกลับดูปรือปรอยอิดโรยราวกับคนใกล้หมดสติ

“คุณกฤตดนัย คุณมาที่นี่ได้ยังไง” เสียงของมาริสาแหบพร่าจนน่าสงสาร

“ก็เธอเล่นหายหัว ไม่ยอมไปทำงาน ฉันก็เลย...” กฤตดนัยชะงักคำว่า ‘เป็นห่วงจนแทบบ้า’ ไว้ในลำคอ เขาไม่ยากยอมรับว่าหัวใจมันเรียกร้องให้มาตามหาเธอถึงที่นี่

“ฉันจะไปทำชดเชยให้ค่ะ” มาริสาฝืนพยุงร่างตอบกลับเสียงแข็ง เธอพยายามจะปิดประตูใส่หน้าคนใจดำที่โผล่มาทวงงานถึงที่พัก แต่กฤตดนัยเร็วกว่า เขาแทรกตัวเข้ามาในห้องแคบๆ อย่างถือวิสาสะ

“เฮ้ย! คุณจะเข้ามาทำไม ออกไปนะ!” ริสาพยายามดันแผ่นหลังกว้าง แต่มันกลับเหมือนการเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง ร่างกายที่อ่อนแอทำให้เธอแทบจะทรุดลงตรงนั้น

“ขอน้ำดื่มสักแก้วสิ ฉันหิวน้ำ” กฤตดนัยนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กพลางกวาดสายตาสำรวจห้องพักขนาดกะทัดรัดที่สะอาดสะอ้านและมีกลิ่นหอมอ่อนๆ แบบผู้หญิง

“อยากดื่มน้ำก็กลับไปดื่มที่ห้องคุณสิ! ออกไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน!” มาริสาตวาดเสียงแหบพร่า

“เธอนี่มันใจดำจริงๆ แค่น้ำแก้วเดียวทำเป็นงก” กฤตดนัยเลิกคิ้วมองอย่างยั่วโมโห

“ไล่ฉันเหมือนฉันเป็นตัวน่ารังเกียจอย่างนั้นแหละ” สุดท้ายเด็กสาวก็ยอมส่งแก้วน้ำกระแทกลงตรงหน้าเขาเพื่อตัดรำคาญ ร่างกายของเธอประท้วงหนักขึ้นทุกทีจนโลกเริ่มหมุนเคว้ง

ดื่มน้ำเสร็จริมฝีปากร้อนผ่าวก็ฉกวูบลงมาปิดปากอิ่มอย่างรวดเร็ว กฤตดนัยบดจูบลงไปอย่างหนักหน่วงเพื่อสั่งสอนยัยตัวแสบที่กล้าไล่เขา รสชาติหวานล้ำปนกลิ่นอายจางๆ ของไข้ทำให้เขาเผลอไผลไต่ระดับความรุนแรง มือหนาตะปบเข้าที่ท้ายทอย บังคับให้เธอรับจูบที่เต็มไปด้วยอารมณ์บุรุษเพศที่อัดอั้นมาหลายวัน

มาริสาเซถอยหลังไปชนตู้เสื้อผ้าอย่างคนไม่มีแรงจะต่อต้าน ลมหายใจที่ขัดข้องบวกกับพิษไข้ที่รุมเร้าทำให้ร่างกายของเธอชัตดาวน์กะทันหัน ร่างบางคอพับซบลงบนไหล่กว้างของเขาในทันที

“ริสา! ริสา!” กฤตดนัยตกใจแทบสิ้นสติ เขาช้อนอุ้มร่างนุ่มนิ่มไปวางฟูกที่นอนขนาดเล็กอย่างเบามือ

ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง ชายหนุ่มหันรีหันขวางก่อนจะนึกถึงวิธีเช็ดตัวระบายความร้อน เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของเธอเพื่อหาผ้าผืนเล็ก แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับลิ้นชักชั้นล่างที่เก็บชุดชั้นในลูกไม้สีหวาน ชายหนุ่มหยิบบราเซียร์สีขาวสะอาดตาขึ้นมาพิจารณาด้วยสายตาช่ำชอง

“ตัวเล็กขนาดนี้... ใส่คัพซีเลยเหรอ ไม่น่าเชื่อ” เขากระตุกยิ้มร้าย เมื่อนึกถึงสัมผัสที่เคยทะลักล้นเต็มมือในคืนนั้น ก่อนจะรีบเก็บมันลงที่เดิมและคว้าผ้าขนหนูมาชุบน้ำ

กฤตดนัยนั่งลงข้างเตียง บรรจงเช็ดไปตามใบหน้าและลำคอระหง สายตาคมกริบไล่มองเครื่องหน้าสวยหวานอย่างหลงใหล จมูกโด่งรั้นที่บ่งบอกความดื้อ และริมฝีปากอิ่มซีดเซียวที่เขาเพิ่งจะชิมรสไปเมื่อครู่

“เธอสวยขนาดนี้ได้ยังไงนะ... ริสา” เขาพึมพำชิดผิวแก้วเนียน ปลายนิ้วเรียวไล่วนรอบริมฝีปากของคนหมดสติอย่างย่ามใจ ความปรารถนาเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งจนยากจะควบคุม

“ขอฉันจูบอีกทีนะ...”

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวปากเรียวเล็ก ทว่าในจังหวะที่ริมฝีปากกำลังจะแตะสัมผัสกันนั้น... เปลือกตาคู่สวยของคนที่สลบไปก็ค่อยๆ ขยับและลืมขึ้นสบตาเขาในระยะเผาขน!