บทที่ 1.1

เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างสับสนในเรือนหลักจวนตระกูลฟู่ สตรีในชุดฮั่นฝูหลุดลุ่ยปล่อยผมยาวสยายดูแตกตื่นหวาดหวั่น นางวิ่งออกมาด้านนอกขณะสายตามองไปรอบๆ สีหน้ายิ่งมาก็ยิ่งซีดขาว ปลายเท้าเปล่าเปลือยที่โผล่ออกมาจากชายชุดฮั่นฝูสีขาวนวลเนียนเป็นสีอมชมพู ใบหน้างดงาม ผิวพรรณนวลตา เรียวคิ้วยาวรับดวงตาหงส์ ริมฝีปากที่แม้ซีดเซียว หากแต่ก็อวบอิ่มเป็นรูปกระจับน่ามอง

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกฟากของเรือนหลัก บ่าวสองคนมองมาด้วยดวงตาตื่นตะลึง “ผีหลอก!!! ช่วยด้วยนายหญิงออกตามล้างแค้นคนแล้ว!!!”

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวมองไปยังบ่าวสองคนนั้น ทว่าที่มองเห็นก็คือแผ่นหลังที่กำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด นางหายใจหอบสองมือสั่นเทา เท้าที่เปลือยเปล่าเจ็บแปลบ แม้แต่ศีรษะก็เต้นตุบเจ็บหนึบ

เมื่อก้มลงมองชุดสีขาวที่ตนสวมใส่ คราบเลือดที่เปรอะเปื้อนบนชุดสีขาวเด่นชัด นางยกมือขึ้นหมายแตะหน้าผากที่เจ็บหนึบ ถึงอย่างนั้นกลับมองเห็น...เลือด แม้แต่สองมือก็ยังมีเลือดแดงฉานที่ยังคงไม่แห้งดี

ในเรือนหลักเกิดความวุ่นวายขึ้นหลังเสียงตะโกนร้อง หญิงสาวไม่รู้ว่าควรไปทางใด สีหน้างุนงงท่าทางสับสนหวาดหวั่น เท้าก้าวเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้ทิศทาง ร่างอรชรเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตื่นตระหนก

ตอนนั้นเองอยู่ๆ ความรู้สึกพะอืดพะอมก็เข้าจู่โจม หน้าอกแสบร้อน มือเท้าค่อยๆ รู้สึกชา

เสียงด้านหลังทำให้อดไม่ได้ที่หันกลับไปมอง “นายหญิง?!”

นางมองสตรีวัยกลางคนที่ส่งเสียงเรียก ดวงตาแตกตื่นทั้งปะปนด้วยความงุนงง สับสน ไม่เข้าใจ เลือดขุ่นข้นคาวคลุ้งเค็มปร่าในลำคอ กว่าจะรู้ว่าตัวนางกำลังกระอักเลือด...ร่างทั้งร่างก็ค่อยๆ เซล้มหงาย

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง ท่อนแขนของหญิงวัยกลางคนช่วยคว้าตัวนางเอาไว้ จากนั้น...นางก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีกเลย

ฟู่โหรว...นั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ในหัวว่างเปล่าไร้ความทรงจำ ร่างกายนี้ยังคงอิดโรยไร้เรี่ยวแรง ลำคอแสบร้อนจนยากจะส่งเสียง ในใจสับสนและไม่อาจหาคำตอบให้ตัวเอง

ทุกคนที่นี่เรียกหญิงสาวว่า...นายหญิง

ทุกคนที่นี่ล้วนมีท่าทางหวาดกลัว

ทุกคนที่นี่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับหญิงสาว

เว้นเพียงคนเดียว...

เสียงประตูเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้าเบาๆ และเสียงถอนหายใจ “นายหญิง ได้เวลากินยาแล้วเจ้าค่ะ” อวี้กูกู สตรีวัยกลางคนที่เป็นคนรับหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้ล้มลงบนพื้น

ฟังว่า...ฟู่โหรวถูกวางยาพิษ เป็นพิษร้ายแรงที่ทำให้ถึงตายได้

และอันที่จริงหญิงสาวได้สิ้นใจไปแล้ว คนในจวนตระกูลฟู่กำลังเตรียมจัดงานศพ ถึงอย่างนั้นไม่รู้เพราะอะไรหญิงสาวกลับลุกขึ้นมาจากโลงศพ เดินออกมาหลังกระอักเลือด หมอที่มาตรวจกลับพบว่าร่างกายนี้ขับพิษออกมาแล้ว ไม่หลงเหลือพิษร้ายในร่างกาย

แผลที่ศีรษะเกิดจากตอนที่นางหมดสติจนล้มลง ตอนนั้นเองหน้าผากก็กระแทกขอบโต๊ะอย่างแรง ไม่พอตอนร่างล้มลงบนพื้นยังกระแทกกับขอบยกสูงของพื้นอีกครา เรียกได้ว่าโชคร้ายในโชคร้ายอีกทอดหนึ่งก็ว่าได้ ซึ่งนั่นอาจเป็นสาเหตุที่นาง...สูญเสียความทรงจำทั้งหมด

เสียงซุบซิบดังอยู่ทุกมุมจวน ไม่มีใครเชื่อว่านายหญิงที่แสนร้ายกาจจะกลับมามีชีวิต

บางคนสงสัยว่าเป็นวิญญาณร้ายมาเข้าสิง บางคนหวาดหวั่นว่าจะถูกลงโทษ

บางคนกำลังคิดจะแอบเชิญหมอผีมาทำการปัดรังควาน

บางคนแอบผสมยันต์ที่ขับไล่ความชั่วร้ายลงในน้ำชา

บางคนถึงขั้นแอบย่องเข้ามาในห้องนอน สอดยันต์เข้าไปใต้หมอนขณะหญิงสาวนอนหลับ

วันหนึ่งฟู่โหรวรู้สึกว่าคนที่นี่แม้เป็นบ่าวของจวน แม้หวาดกลัว ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยังรังเกียจ เกลียดชัง รวมไปถึงอยากให้นางตายๆ ไปเสีย!!!

“พวกเจ้าออกไปให้หมด ปิดประตูด้วยแล้วห้ามใครเข้ามาจนกว่าข้าจะออกไป” อวี้กูกูออกคำสั่ง อีกฝ่ายเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้หน้าเตียง “นายหญิง...หกวันแล้วนะเจ้าคะ”

ฟู่โหรวหันไปมองอีกฝ่าย “ท่าน...เล่าเรื่องของข้าก่อนหน้านี้ให้ข้าฟังอีกสักรอบได้หรือไม่”

อวี้กูกูยิ้มด้วยสายตาอ่อนโยน “ได้สิเจ้าคะ”

ตระกูลฟู่... คหบดีอันดับหนึ่ง เจ้าของท่าเรือฟู่กุ้ย สัมปทานการขนส่งทางน้ำที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นต้าเหอ ดินแดนแห่งสายน้ำและความมั่งคั่ง