บทที่ 1.2

ฟู่โหรวเป็นคุณหนูใหญ่ ทายาทสายตรงเพียงคนเดียวของนายท่านฟู่ เป็นน้องสาวต่างบิดากับฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบัน ฟังว่าหลังจากที่เยียนกุ้ยเฟยถูกปลด อดีตฮ่องเต้กลับพระราชทานสมรสให้เยียนกุ้ยเฟยกับคนตระกูลฟู่ คหบดีที่มีความดีความชอบในช่วงเวลานั้น

ตระกูลฟู่มีนางเป็นทายาทหลงเหลือเพียงคนเดียว หลังจากที่บิดาสิ้นใจ มารดาตรอมใจจากนั้นสิ้นใจตามไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน ฟู่โหรวก้าวขึ้นมาเป็นประมุขของตระกูล ดูแลท่าเรือฟู่กุ้ยที่มั่งคั่งและกว้างขวางในวงการค้า

วงการค้ามีทั้งมิตรและศัตรู... พิษที่นางได้รับไม่มีใครล่วงรู้ว่าเป็นพิษชนิดใด ไม่รู้ว่าโดนจากไหน จากในหรือนอกจวน ด้วยความเป็นไปได้นั้นไม่มีใครกล้าคาดเดา อวี้กูกูมีท่าทีอึดอัด

“ท่านยังเล่าไม่หมด” นางมองออก

อวี้กูกูถอนหายใจ “มีเรื่องหนึ่งข้าเองก็โล่งอกที่ท่านลืมเลือนเรื่องราวก่อนหน้า”

“เพราะเหตุใด”

“เพราะ...นายหญิง ท่านรักประมุขเซี่ยเหลือเกิน มีใจให้เขามานานทั้งที่รู้ว่าเขามีสตรีในดวงใจ”

ฟู่โหรวอึ้งงัน...

“วันนั้น...ก่อนที่ท่านจะถูกพิษเพียงไม่กี่ชั่วยาม  ท่านไปเยือนประมุขเซี่ยที่จวน ข้าเองก็ไม่ได้อยากจะคาดเดาว่าเป็นฝีมือเขา แต่เขาน่าสงสัยที่สุด มีความเป็นไปได้ที่สุดที่จะลงมือกับท่าน”

“ทำไม”

“เพราะ...เพราะว่าท่านเคยให้ข้าวางยาคุณหนูอินอินจนนาง...แท้งบุตร”

!!! ฟู่โหรวไม่อาจคาดเดาว่าเรื่องของนางที่อีกฝ่ายบอกเล่า จะทำให้นางอึ้งงันไปมากกว่านี้อีกหรือไม่ เสียงซุบซิบในจวน ความเกลียดชังของบ่าวไพร่ สายตาหวาดหวั่นของสาวใช้ รวมไปถึงความรู้สึกที่ทำให้นางรู้ว่าแท้ที่จริงไม่มีใครเลยสักคนที่นางสามารถไว้ใจได้

แท้ที่จริงแล้วเมื่อก่อนนางร้ายกาจเพียงใดกันแน่ เหตุใดจึงมีคนคิดอยากให้นางตาย!!!

“นายหญิงเจ้าคะยังมีเรื่องหนึ่ง”

“พูดต่อไปสิ”

“คุณหนูอินอิน... นอกจากเป็นคนรักของประมุขเซี่ยแล้ว นางยังเป็น...เป็น...บุตรสาวนอกสมรสของนายท่านฟู่ เป็นน้องสาวของท่าน”

“อะไรนะ!!!” ฟู่โหรวยกมือขึ้นนวดขมับ

“เรื่องนี้มีไม่กี่คนที่ล่วงรู้ ประมุขเซี่ยคือหนึ่งในนั้นเจ้าค่ะ เขาบังเอิญช่วยชีวิตคุณหนูอินอินเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน จากนั้นจึงรับนางเข้าจวนในฐานะผู้ดูแลเรือนหลัง เซี่ยฮูหยินรักและเอ็นดูนางมาก คาดหวังว่าหากไม่อาจหาคู่ครองที่เหมาะสม ก็จะหาฤกษ์รับนางเข้าจวนในฐานะฮูหยินน้อย ติดตรงที่ว่า...”

“ข้า?”

อวี้กูกูพยักหน้า “ปีแล้วปีเล่าที่ท่านขัดขวางโดยการหว่านล้อมฝ่าบาท ทำให้จนถึงตอนนี้ประมุขเซี่ยอายุล่วงเลยเข้ายี่สิบสองก็ยังไม่อาจแต่งฮูหยินเข้าจวน”

“เกี่ยวอะไรกับข้า เขาไม่กล้าแต่งงานเองกลับโยนความผิดมาให้ข้า? เขายังเป็นบุรุษหรือเปล่า!!”

“นายหญิง...การแต่งงานของคหบดีหกตระกูลใหญ่ หากมิใช่ฝ่าบาททรงเห็นด้วย เช่นนั้นก็ไม่นับว่าสตรีนางนั้นเป็นนายหญิงของจวนเจ้าค่ะ”

ฟู่โหรวอ้าปากค้าง พอมาคิดๆ ดูนางเป็นน้องสาวของฮ่องเต้ หลงรักบุรุษที่ไม่มีใจไม่พอ ยังมารู้ว่าน้องสาวต่างมารดาเป็นคนรักของบุรุษผู้นั้น นางขัดขวางก็เข้าใจได้

แต่...นางให้สับสนนัก ประมุขเซี่ยอะไรนั่นเป็นบุรุษประเภทใดกัน มีคนรักแต่ไม่ออกหน้า ไม่พยายามเพื่อคนรัก กลับปล่อยเรื่องล่วงเลยมาจนถึงป่านนี้

“ท่านบอกว่าข้าไปหาประมุขเซี่ยอะไรนั่นที่จวน? เขาไม่รักข้าแต่ข้ากลับไปหาเขาที่จวน? เขายังออกมาพบข้า ดื่มสุรากับข้า? บุรุษประเภทใดที่ไม่รักแต่กลับไม่ปฏิเสธให้ชัดเจน ประมุขเซี่ยอะไรนี่ไม่ใช่น่ารังเกียจกว่าข้าอีกหรือ?!”

“นายหญิงระวังด้วยเจ้าค่ะ ประมุขหกตระกูลล้วนได้รับการให้เกียรติจากคนในแคว้น ภาษีจากหกตระกูลสามารถทำให้แคว้นผ่านสงครามมาได้ แม้ฝ่าบาทควบคุมหกตระกูลได้ ทว่าไม่เป็นการฉลาดนักหากทำให้ผู้คนรู้ว่าท่านกล่าวถึงตระกูลใดตระกูลหนึ่งโดยไม่ให้เกียรติ ประมุขเซี่ย เซี่ยอวิ๋น ดูแลร้านเครื่องกระเบื้องตระกูลเซี่ย ในแต่ละปีกรมคลังได้รับเงินภาษีอุดหนุนไม่น้อยเลย”

นางถอนหายใจ... “เอาเถิดข้าจะระวัง” เห็นสีหน้าของอวี้กูกูนางหรี่ตา “ยังมีเรื่องใดที่ข้าต้องรู้อีก”

“ผ่านมาหกวันแล้วเจ้าค่ะ ตระกูลเซี่ยถูกปิดมาหกวันแล้ว หากท่านยังไม่เข้าวังหลวงเข้าเฝ้าฝ่าบาท เกรงว่าเมืองหลวงคงวุ่นวายไม่น้อย”

“หมายความว่าอย่างไร”