All Chapters of แฟนกำมะลอที่ไม่มีสิทธิ์รัก: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อทานข้าวเสร็จลิเดียก็เดินไปเข้าห้องนอนเพราะไม่รู้จะทำอะไร เธอหย่อนสะโพกนั่งบนเตียงแล้วขยับไปพิงหลังกับหัวเตียง พร้อมกับเปิดหน้าจอโทรศัพท์ดูโลกโซเชียลไปเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เธอที่รู้สึกง่วงนอนจึงวางโทรศัพท์ข้างหมอนพลางขยับกายลงนอนก่อนที่ไม่นานเธอจะผล็อยหลับไปหลังจากเธอหลับไปได้ไม่กี่นาทีร่างสูงก็เปิดประตูเข้ามาดูว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กหลับไปแล้วจึงเดินเข้ามาหย่อนตัวนั่งลงข้างเธอ พลางจับจ้องไปยังใบหน้าใสเกลี้ยงเกลาที่หลับตาพริ้มพร้อมกับเผลอคลี่ยิ้มบางๆนัยน์ตาคมเพ่งมองไปยังใบหน้าขาวเนียนอมชมพู ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมามองเรือนกายเล็กสมส่วนด้วยแววตาพึงพอใจ จึงทำให้เขานึกไปถึงเบสกับกอล์ฟที่เคยพูดเมื่อหลายปีก่อนตอนที่เธอยังเป็นแฟนปลอมๆของเขาอยู่‘ผู้หญิงในสเปคของมึงต้องแบบไหนวะ’‘กูชอบผู้หญิงร่างสูงโปร่งหน่อย’‘อ๋อ ที่มึงไม่ชอบลิเดียเพราะเขาตัวเล็กนี่เอง ใช่ไหม แต่กูชอบผู้หญิงตัวเล็กๆเหมือนลิเดียนี่แหละ กูไม่ชอบผู้หญิงตัวสูงมาก เพราะกูไม่ได้อยากได้ผู้หญิงหุ่นนางแบบแบบมึง กูว่าตัวเล็กๆ สูงไม่เกินร้อยหกสิบแบบลิเดียดูน่าทะนุถนอมดีนะกูว่า’เขาจ้องมองไปยังค

วันต่อมาเมื่อลิเดียรู้สึกตัวตื่นก็หันมองคนด้านข้างจึงเห็นว่าเขายังหลับอยู่ เห็นอย่างนั้นเธอจึงคิดว่าหนีกลับบ้านตอนที่เขาหลับนี่แหละ เมื่อคิดได้อย่างนั้น ร่างบางก็ค่อยๆลุกจากที่นอนพร้อมกับหยิบเสื้อกับกางเกงที่ตกอยู่ข้างเตียงไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน เสร็จแล้วก็ออกมาจึงเห็นว่าเขากำลังลุกจากเตียงนอนลิเดียที่เห็นอย่างนั้นจึงถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง พีรวัสที่หันมาเห็นสีหน้าของเธอจึงยกยิ้มเย้าพูดออกไป“เธอกำลังคิดว่าจะหนีกลับบ้านตอนฉันหลับสินะ แต่เสียใจด้วยนะ ฉันรู้ทันเธอ”“…” ลิเดียแสดงสีหน้าหงุดหงิดออกมาแล้วเดินออกไปจากห้องนอน ร่างสูงหยิบกางเกงที่หล่นอยู่ข้างเตียงขึ้นมาสวมก่อนจะเดินออกจากห้อง เมื่อเห็นว่าเธออยู่ในครัวจึงเดินเข้าไปยืนใกล้ๆพร้อมกับเอ่ยถามออกไป“เข้ามาทำของกินเหรอ”“ค่ะ”“ทำเผื่อฉันด้วยนะ”“…” เธอไม่ตอบ แต่เปิดตู้เย็นจึงเห็นว่ามีกุ้งและไข่ไก่ ก่อนชายหนุ่มจะพูดออกมา“ทำผัดกระเพรากุ้งสิ แล้วก็ทอดไข่ดาวแบบไข่แดงไม่สุกด้วยนะ ฉันยังจำได้อยู่เลย ตอนที่ฉันพาเธอย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่วันแรก เธอทำกระเพราหมูสับแล้วก็ทอดไข่ดาวแบบไข่แดงไม่สุกให้ฉันกิน”“…” เธอที่ได้ยิ

“แฟนพี่ไปอยู่กับแฟนเก่าเมื่อสองเดือนก่อนเหรอคะ” เธอถามพลางย้อนนึกเหตุการณ์ตอนที่เขาไปหาเธอที่บ้านตอนดึกแล้วพาไปคอนโด จึงทำให้เธอคิดว่าตอนนั้นแฟนของเขาคงไปอยู่กับแฟนเก่าแล้ว“ใช่ ตอนที่ฉันไปหาเธอที่บ้านคืนนั้น ตอนนั้นเอมไปอยู่กับแฟนเก่าเป็นเดือนแล้ว”“อ๋อค่ะ” เธอพยักหน้ารับรู้พลางรู้สึกโล่งใจเมื่อคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำเรื่องผิดศีลธรรมกับแฟนของใคร“ที่ฉันเคยพูดยืนยันกับเธอว่าฉันกับเธอไม่ได้ทำผิด ทีนี้เข้าใจแล้วใช่ไหม”“ค่ะ ว่าแต่…ตอนนั้นที่เดียถามพี่ว่าถอนหมั้นหรือยัง แล้วทำไมพี่ถึงบอกว่ายังไม่ได้ถอนหมั้นล่ะคะ”“เพราะตอนนั้นฉันยังไม่ได้บอกเรื่องถอนหมั้นกับเอม ดังนั้นฉันจึงรอเจอเอมอีกครั้งเพื่อจะได้บอกถอนหมั้นจากปากของฉันแค่นั้นแหละ แต่เรื่องความสัมพันธ์อื่น มันจบไปแล้วตั้งแต่วันที่เอมส่งข้อความมาบอกฉันว่าไปอยู่กับแฟนเก่าแล้ว”“ทำไมพี่ถึงไม่ยอมเล่าตอนที่เดียถามคะ”“ตอนนั้นความรู้สึกของฉันยังไม่พร้อมจะบอกเรื่องนี้กับใครจริงๆ แม้กระทั่งพ่อกับแม่ ฉันยังไม่อยากเล่าเลย”“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับรู้และเข้าใจ“ในเมื่อเรื่องทุกอย่างมันเคลียร์แล้ว ทีนี้เธอก็กลับไปอยู่กับฉันนะ”“เดียจะไปอยู่กับพี่ทำไมล่ะ

วันต่อมา ตอนเย็นพีรวัสไปหาพ่อกับแม่ที่บ้านแล้วเล่าเรื่องของเอมที่นอกใจเขาให้พ่อกับแม่ฟังอย่างละเอียด พ่อกับแม่ตกใจมากที่ได้รู้และรู้สึกสงสารลูกชายมากที่ถูกแฟนทำแบบนั้น“แต่พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงผมนะครับ เพราะตอนนี้ผมมีแฟนใหม่แล้ว”“ใครเหรอลูก ทำไมถึงไม่พามาด้วยล่ะ” แม่ถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น“ผมชวนแล้วครับ แต่เธอบอกว่าค่อยมาวันหลัง เพราะเธออยากให้ผมมาคุยธุระกับพ่อแม่เป็นการส่วนตัว ผมเคยพาเธอมากินข้าวที่นี่แล้วครับ” เมื่อพีรวัสเปรยออกมาแบบนั้น วิทวัสกับเกศรินก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนที่เกศรินจะนึกขึ้นได้แล้วถามออกไปด้วยท่าทีตื่นเต้น“แฟนใหม่ของลูกคือหนูลิเดียใช่ไหม”“ใช่ครับ” เขายิ้มอ่อน“ถ้าเป็นหนูลิเดีย แม่ก็ดีใจนะ เพราะเท่าที่แม่ดูๆและได้คุยกันบ้าง แม่ว่าหนูลิเดียก็เป็นคนที่นิสัยดีเลยละ” “แล้วจะจัดงานหมั้นไหม” คนเป็นพ่อถาม“ไม่ต้องจัดหรอกครับ ผมกะว่าค่อยแต่งทีเดียวเลย คงจะไม่กี่เดือนนี้แหละ แม่หาฤกษ์แต่งไว้ให้ด้วยนะครับ”“ได้เลยลูก แม่ขอให้ลูกมีความสุขกับรักครั้งใหม่นะ”“พ่อก็ขอให้ลูกมีความสุขกับรักครั้งใหม่” พ่อแม่อวยพรลูกชายพร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่น“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนนะครับ”

ร้านกาแฟในโรงพยาบาลในขณะที่ลิเดียกำลังดื่มกาแฟอยู่นั้น เบสที่วันนี้มารับยาประจำให้แม่เมื่อเห็นลิเดียนั่งอยู่ในร้านกาแฟจึงสาวเท้าเข้ามาในร้านก่อนจะทักทาย“ลิเดีย”“สวัสดีค่ะพี่เบส นั่งด้วยกันสิคะ” เบสหย่อนตัวนั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับถามออกไป“ทำไมถึงมานั่งคนเดียวล่ะ พีร์ไปไหน”“พี่พีร์ทำงานอยู่ค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา แววตาสวยมีความกังวลเกี่ยวกับเรื่องแฟนเก่าของสามี เบสที่เห็นจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย“ลิเดียมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”“ไม่มีนี่คะ” เธอปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติ“ไอ้พีร์ทำอะไรให้ลิเดียไม่สบายใจหรือเปล่า”“พี่พีร์ไม่ได้ทำอะไรให้เดียไม่สบายใจค่ะ”“งั้นก็ดี ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะพี่เห็นจากสีหน้าและแววตาของลิเดียแล้ว พี่ก็อดที่จะถามไม่ได้”“เดียขอบคุณพี่เบสมากนะคะที่เป็นห่วงเดีย”แล้วเบสก็หันไปเห็นเอมเดินผ่านหน้าร้านกาแฟก่อนพีรวัสจะเดินตามหลังมาห่างๆ เบสที่เห็นอย่างนั้นจึงนึกรู้และเข้าใจทันที จากนั้นจึงหันมาพูดกับลิเดียที่ยังมีสีหน้าไม่ค่อยสบายใจอยู่“พี่รู้แล้วว่าลิเดียไม่สบายใจเรื่องอะไร”“…” ลิเดียมองหน้าเบสพลางขมวดคิ้วสงสัยกับสิ่งที่เบสพูด“ที่ลิเดียไม่สบายใจ