บทที่ 6 รถไฟฟ้า 1

บทที่ 6 รถไฟฟ้า

                ภพตะวันมีงานที่เหนื่อยทุกเช้านั่นคือนำส่งเอกสารให้ทันก่อนเวลากี่โมงก็ว่าไป ซึ่งการเดินทางด้วยรถไฟฟ้าช่วงเช้าแน่นขนัดมากๆ ภพตะวันกำลังเตรียมตัวออกจากออฟฟิศ ก่อนจะได้ยินเสียงฮือฮาดังมาจากทางด้านหน้าโรงแรม ภพตะวันจึงหันกลับไปด้วยความสนใจ เห็นรถคาดิลแลคสีดำสนิทแล่นวนเข้ามาจอด และชายคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากรถ

                “นั่น! CEO วารุณ” สาวๆ ในออฟฟิศพากันอุทาน แห่แหนไปแอบมุงดู โดยมีคุณนาเปิดทางให้เขาก้าวเข้ามาอย่างองอาจ แต่วารุณสังเกตเห็นภพตะวันอย่างง่ายดายและเข้ามาทักทายตามประสาผู้ใหญ่

                “กำลังจะไปส่งเอกสารหรือ”

                “ครับ สวัสดีตอนเช้าครับคุณวารุณ”

                “ต่อไปนี้ฉันจะเป็นคนลงมาดูโรงแรมแห่งนี้ด้วยตัวเอง นายคงจะเรียนรู้ตัวเลขผลประกอบการของที่นี่ไว้หมดแล้ว”

                “ครับ”

                “หวังว่านายจะทำตามที่ยื่นเงื่อนไขกับฉันได้ตามเวลาที่กำหนดหกเดือนนะ” วารุณยิ้มให้เขาโดยปราศจากความรื่นรมย์ พลางยื่นมือเหมือนรอบางสิ่งจากเขา

                “??”

                “มัวเฉยอะไร นามบัตรล่ะ”

                “พนักงานส่งเอกสารต้องมีนามบัตรด้วยหรือครับ”

                “ต้องมีสิ” น้ำเสียงของวารุณเข้มงวดขึ้นเหมือนครูกำลังดุเด็ก “นามบัตรสำคัญมาก ค่าสั่งทำไม่แพง ทำไว้เยอะๆ แจกเยอะๆ เลยไม่ต้องเสียดาย ต่อให้เป็นแค่ 0.1% ของผู้ได้รับนามบัตรติดต่อมา มันก็อาจจะต่อยอดไปถึงงานที่ใหญ่ขึ้นได้ เวลาทำงาน เจอใครก็แจกให้ทุกคนไปเลย ให้เขาจำหน้านายได้ ไม่ต้องอาย ดีกว่าไม่มีคนรู้จักเลย คราวหน้าอย่าพลาดแบบนี้เด็ดขาด”

                “ทราบแล้วครับ” ภพตะวันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยจึงตั้งใจฟัง และอดคิดไม่ได้ว่า CEO วารุณกำลังช่วยสอนเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยในการทำงาน ซึ่งมันก็ย้อนแย้งพิกลที่ CEO ระดับเขาลงมาคุมโรงแรมแห่งนี้ด้วยตัวเอง ซึ่งนั่นหมายความว่าภพตะวันต้องส่งเอกสารให้เขาที่สำนักงานใหญ่โดยตรง

                “ได้ยินว่านายกำลังสนุกอยู่ในครัว ได้ไอเดียเพิ่มกำไรอะไรบ้างล่ะ”

                “เรื่องกำไรยังคงเกินความสามารถของผม แต่ก็พอมองปัญหาออกบ้างแล้วครับ”

                “ลองว่ามาสิ”

                “เรามีจุดแข็งตรงที่คุณภาพอาหารของโรงแรม รายได้หลักแทบจะมาจากการเปิดขายบุฟเฟ่ต์มื้อกลางวัน นอกจากนี้อาหารไทยเป็นที่ชื่นชอบของนักท่องเที่ยว แต่พ่อครัวหายากมาก และไม่ค่อยมีใครรับช่วงสืบทอด การดีลกับโรงเรียนสอนการทำอาหารและเครื่องดื่มจึงเป็นเรื่องควรทำ ถือเป็นการมองหาบุคลากรมือหนึ่งที่จะทำงานให้โรงแรมแห่งนี้ และจะทำให้กิจการอาหารและเครื่องดื่มในตลาดโดยภาพรวมคึกคักขึ้นครับ”

                ภพตะวันเหลือบมองนาฬิกาและรีบพูด

                “เงินเดือนพ่อครัวนับว่าไม่เลว แต่ฐานะทางสังคมในที่ทำงานกลับอยู่ท้ายๆ ดังนั้นเพื่อแก้ปัญหานี้ผมคิดว่าจะต้องทำให้พ่อครัวเพิ่มมูลค่าของตัวเองเพิ่มขึ้น ผมขอเสนอให้คุณวารุณคุยกับทางกระทรวงการท่องเที่ยว จัดงานอีเว้นท์อาหารไทยทั่วประเทศ จัดประกวด แนะนำพ่อครัวของเราให้เป็นที่รู้จัก ทางหนึ่งเพื่อยกระดับความสามารถของพ่อครัวโรงแรมเรา และอีกทางก็ส่งเสริมการตลาด กระตุ้นยอดจองโรงแรมเพิ่มขึ้นอีกทางด้วยครับ”

                ภพตะวันพูดรวบประเด็นก่อนจะขอตัวอย่างสุภาพ

                “ผมต้องไปส่งเอกสารให้ทันก่อนเก้าโมงเช้า ขอตัวก่อนนะครับ”

                “ติดรถฉันไปก็ได้ ฉันเองก็กำลังจะไปประชุมที่นั่น”

                คนตัวใหญ่เสนอน้ำใจ ดูเหมือนไม่มีอะไร เขาแค่อยากคุยกับเด็กคนนี้ต่ออีกนิดจึงเอ่ยเช่นนั้นออกไป ภพตะวันจึงนิ่งคิดไปอึดใจก่อนจะให้คำตอบ