บทที่ 5 ถังขยะ 1

บทที่ 5 ถังขยะ

                การเป็นที่ยอมรับ เป็นก้าวแรกของการเติบโตและก้าวหน้า ภพตะวันแต่งตัวไม่เหมือนพนักงานส่งของทั่วไปที่สวมเสื้อแจ๊กเกตกับกางเกงยีนส์มาทำงาน แต่เขาให้เกียรติตัวเองด้วยการใส่เสื้อเชิ้ตขาว กางเกงสแล็ค คาดเข็มขัดเรียบร้อยซึ่งจะว่าไปแล้วก็เป็นชุดสุภาพรูปแบบเดียวกับชุดนักเรียนที่เขาคุ้นเคย อย่างน้อยผู้ร่วมงานก็สัมผัสได้ว่าภพตะวันเคารพงานของตัวเอง และมันมารยาททางสังคมที่สำคัญอย่างหนึ่ง และขั้นต่อมาก็คือ เขาต้องบังคับตัวเองให้เรียนรู้งานของโรงแรมทุกอย่างในเวลาอันจำกัด

                วิธีที่ภพตะวันใช้ก็คือทำตัวเป็นถังขยะ

                “ผมช่วยพิมพ์เอกสารได้นะครับ แฟนพี่มารอเลิกงานแล้ว ผมช่วยเก็บงานให้ได้ครับ”

                “ขอบใจมากเลยน้องภพ พี่ฝากด้วยนะ ตั้งแต่มีน้องเข้าทำงาน งานพี่คล่องขึ้นเยอะเลย พรุ่งนี้เช้าพี่จะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งให้เป็นค่าแรงนะ”

                “ขอบคุณมากครับ”

                งานอะไรก็ตามที่ใครไม่ชอบหรือไม่อยากทำ สามารถโยนมาให้เขาทำได้หมด ภพตะวันศึกษาระบบการทำโรงแรม วิธีการเชื่อมโยงข้อมูลการจองกับสาขาต่างประเทศและการติดต่อกับเอเจนซี่ต่างๆ ธุรกิจโรงแรมมีประเด็นภาษีอะไรบ้าง และควรวางแผนภาษีอย่างไร ต้องจดทะเบียนนิติบุคคลหรือบุคคลธรรมดา และธุรกิจโรงแรมควรลงทุนในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างแบบไหนเพื่อประหยัดภาษี การช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เป็นการไขว่คว้าโอกาสการเรียนรู้ทุกทาง เทคนิคการประสานงานต่างๆ ล้วนแล้วสำคัญ เมื่อแอบฝึกจนคล่องแคล่ว ทำให้ภพตะวันไปได้เร็วขึ้น

                “ภพตะวัน ช่วยแปลเอกสารปึกนี้ให้พี่หน่อย”

                “ได้ครับ”

                “ภพ ไม่มีใครว่างรับโทรศัพท์เลย ช่วยรับสายนั้นให้ที”

                “ได้ครับ”

                “มีแขกอินเดียถามหาร้านซ่อมรองเท้า โอย เรื่องมากหัวจะปวด ใครก็ได้ไปจัดการซิ ภพไปคุยและหาร้านให้ลูกค้าหน่อย”

                “ได้ครับ”

                “ใครพูดรัสเซียได้บ้าง”

                “พูดไม่ได้ครับ แต่ผมอยากลอง” ภพตะวันชูมืออาสาจนทุกคนชิน และกลายเป็นน้องเล็กแสนเก่งกาจที่พวกพี่พนักงานเอ็นดู ยิ่งงานไหนยาก ภพตะวันก็ยิ่งท้าชน

                “ตัวเลขตรงนี้หมายความว่าอะไรหรือครับ”

                “นี่เป็นยอดภาษีโรงเรือนที่ต้องจ่ายปีนี้ คำนวณจากจำนวนห้องคูณอัตราค่าเช่าคูณด้วย...”

                ฝ่ายบัญชีสอนงานให้โดยไม่คิดว่าภพตะวันจะจดจำมากน้อยแค่ไหน ภพตะวันก็อาศัยการอาสาช่วยงานเอกสารและได้เห็นผลประกอบการของโรงแรม เขาเก็บตัวเลขไว้ในหัวแล้วคำนวณออกมาเป็นเปอร์เซ็นต์ได้แทบจะในทันที ขอบเขตสมองของเขานั้นช่างน่าเหลือเชื่อ ถึงแม้จะมีคนลาออกไปแต่ภพตะวันก็โหลดงานมาช่วยทำได้ต่อเนื่อง แต่ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญหาเกิดขึ้น เมื่อเจ้าหน้าที่จากสำนักงานใหญ่ส่งเมลถึงคุณนาซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่าย

                “ข้อมูลตัวเลขทั้งหมดเป็นความลับภายใน ถือเป็นหน้าที่สำคัญ ไม่ควรมอบหมายให้พนักงานส่งเอกสารเข้าถึงข้อมูลอีก”

                ถ้าว่ากันตามเนื้อผ้าแล้ว คำสั่งจากเบื้องบนก็ถือว่าถูกต้อง การรับงานนอกเหนือจากความรับผิดชอบ ต่อให้งานออกมาดีแค่ไหน แต่ก็ถือว่าผู้น้อยด้อยตำแหน่งไม่สมควรเข้ามายุ่ง

                “เอาล่ะ เขาว่ามาแบบนี้ ต่อไปนายก็ไม่ต้องเข้ามายุ่งในออฟฟิศแล้วนะ”

                “ลองปรับวิธีดูไหมครับ”

                “อย่างไรล่ะ”

                “งานที่ต้องประสานงานกับบริษัทแม่ ผมจะจัดทำข้อมูลทุกอย่างให้พร้อม แล้วมอบให้คุณนาเป็นผู้ตรวจทานและส่งอีเมล ส่วนการประสานงานภายใน ผมจะเป็นเพียงผู้นำส่งข้อมูลเท่านั้น เรื่องการตัดสินใจจะเป็นหน้าที่ของแต่ละท่าน”

                “งั้นก็ลองดูก็ได้”

                คุณนาแอบหัวเราะ อันที่จริงตั้งแต่ภพตะวันมาช่วยประสานงาน ประสิทธิภาพการทำงานของแต่ละแผนกเพิ่มสูงขึ้นมาก คุณนาทำงานมาสิบห้าปี บอกได้ว่าเจอคนสองประเภทคือ คนที่คิดว่าตัวเองรอบรู้ไปเสียหมด กับคนที่ไม่รู้แต่แสร้งว่ารู้ ซึ่งอย่างหลังน่ากลัวที่สุด แต่สำหรับเด็กคนนี้เป็นประเภทที่สาม นั่นคือไม่รู้แต่พยายามเรียนรู้จนเข้าใจเนื้องานทั้งหมด มิน่าเล่าท่าน CEO วารุณถึงได้สั่งให้เธอคอยเฝ้ามองและรายงานการทำงานของภพตะวันให้เขาทราบโดยตรง