登入Hindi agad nakasagot si Antonette.Nanatili siyang nakatayo sa harap ni Gabby habang nakatitig ito sa kanya na para bang may hinahanap sa kanyang mukha."Have we met before?"Simple lang ang tanong.Pero parang may kung anong bumalot sa buong silid.Maging si Antonette ay hindi alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso."D-Do you think so, Sir?" maingat niyang sagot tanong.Hindi agad sumagot si Gabby.Nakatitig lamang ito sa kanya.Parang sinusubukang ikonekta ang mga piraso ng alaalang pilit na tumatakas sa kanyang isip."I don't know," mahinang sagot nito."Then maybe not." Sagot niya.May kung ano.May dahilan kung bakit pamilyar ang pakiramdam nito kapag kasama si Antonette.May dahilan kung bakit tila paulit-ulit ang batang babae na lumalabas sa mga panaginip nito.At may dahilan kung bakit parang may bahagi ng puso nito na matagal ng naghihintay sa babae."Sir..." tawag ni Antonette.Napakurap si Gabby."You should rest." Patuloy nya.Tumango ito."You're right.
Hindi pa rin mapakali si Gabby.Nakatayo siya sa harap ng malawak na glass window ng kanyang penthouus. Malinaw pa sa mga mata niya ang mga imaheng paulit-ulit na bumabalik—isang batang babae, isang pangako, isang kahon na tila may laman ng kung anong laman na hindi niya maipaliwanag.“Damn…” mahina niyang bulong.Hindi ito normal.Alam niyang hindi siya dapat ganito. Sanay siya sa kontrol. Sanay siya sa rason. Sa logic. Sa mga desisyong hindi naaapektuhan ng emosyon.Pero si Antonette…Bakit siya ang laging sumisingit sa isip niya?At bakit sa bawat ngiti nito, parang may parte ng dibdib niya ang hindi mapakali?Sa kabilang banda, sa maliit na apartment ni Antonette, hindi rin matahimik ang gabi.Nakaupo siya sa gilid ng kama, yakap ang sarili habang nakatitig sa madilim na kisame. Ang katahimikan ng paligid ay lalo lang nagpapalakas ng tibok ng puso niya. Tumingin siya sa kabilang kama, magimbingang tulog ng kssama niya sa kwarto. Su althea, na kasama niya sa loob ng kwarto.“Bakit
.Natigilan Antonette nang makita ang lalaki, di nya inaasahan na makita si Gabby.Pakiramdam niya ay biglang bumilis ang pag pintig ng puso niya nang masikayan ito nang sandaling iyon. Oo, inamin niyap sa sarili na namissed niya ito dahil ilang araw niyang hindi nakita simula nang umalis ito patungong Japan.Hindi ba nasa Japan pa ito?Akala niya ay matatagalan pa bago ito makabalik.Subalit heto ngayon ang lalaki.Nakatayo sa tabi niya.Yon bang parang hindi siya makapaniwala.Tapos narito ngayon sa employee's Cafeteria."Sir..."Iyon lamang ang naisagot niya.Bahagyang ngumiti si Gabby."Good afternoon."Hindi niya alam kung bakit parang mas magaan ang tono nito ngayon kaysa dati.Parang may kakaibang init sa paraan ng pagtingin nito sa kanya."Sir, do you have other order?" Tanong ng babae na nagbabantay ng cafeteria counter. Kaya napabaling ang tingin ni Gabby rito."Nothing...only these" sagot ni Gabby. Nagulat pa siya nang kumuha ito ng tray nilagay doon lahat ng order at binuh
Lumipas ang mga araw. Patuloy pa ringum na ma gulo ang isip ni Gabby sa mga alaala at panaginip na tila unti-unting bumabalik. Ngunit bilang presidente ng kumpanya, hindi niya maaaring pabayaan ang trabaho. Lalo na nang dumating ang isang napakahalagang proyekto. Isang bagong luxury hotel expansion sa Japan. Isa iyon sa pinakamalaking proyekto ng Ong Group para sa year na yon. At personal niyang kailangang asikasuhin ang mga huling negosasyon. Kaya nang umagang iyon ay maaga siyang dumating sa opisina. Nakaupo siya habang binabasa ang mga dokumentong nasa harapan niya. Ngunit kahit ilang beses siyang magpokus... May isang mukha pa rin ang paulit-ulit na pumapasok sa isip niya. Si Antonette. Napailing siya sa sarili. Hindi niya maintindihan kung bakit. Ilang beses na niyang sinubukang balewalain ang nararamdaman niya. Ngunit imbeS na mawala iyon sa isip niya ay parang mas lalo lamang iyong lumalalim. Maya-maya ay kumatok ang assistant niya. "Sir, your flight is ready."
Kinabukasan.Hindi pa man tuluyang sumikat ang araw ay muling nagising si Gabby.Nakatitig siya sa kisame ng kanyang silid.Tahimik pero magulo ang isip.Muli niyang naalala ang kanyang panaginip.Ang isang batang babae.Ang maliit nitong kamay na mahigpit na nakahawak sa kanya.At ang pangalang halos marinig niya bago siya magising.Ngunit sa tuwing pilit niya iyong aalalahanin...Parang usok na kusang nawawala.Napabuntong-hininga siya.Ilang taon na rin mula nang mangyari ang aksidente na naging dahilan upang mawala ang bahagi ng kanyang mga alaala.Marami na siyang bagay na hindi maalala.Maraming mukha.Maraming pangyayari.At sa loob ng mahabang panahon ay tinanggap na lamang niya iyon.Subalit ngayon...Pakiramdam niya ay may kung anong unti-unting bumabalik.At ang ipinagtataka niya ay...Laging konektado iyon kay Antonette.Sa kabilang panig naman ng lungsod...Tahimik na naghahanda si Antonette para sa trabaho.Ngunit hindi niya maikubli ang pagod sa kanyang mga mata.Dahil
Nang umagang iyon, Kahit nakadilat na ang mga mata ni Antonette, ilang minuto pa rin siyang nanatiling nakahiga sa kama.Nakatitig lamang siya sa kisame habang paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip ang panaginip niya kagabi.Ang parehong lalaki.At ang parehong boses.Pero sa pagkakataong iyon, ay may nadagdag.,.Ang singsing.Singsing na kapareho ng suot ni Gabby OngNapapikit siya.Hindi niya maintindihan kung bakit paulit-ulit ang lalaki na kanyang napaginipan at tila napakalinaw ng panaginip na iyon..sa pagkakataon na ito.Feeling niya ay parang hindi lamang simpleng panaginip.Parang alaala.O kaya naman ay isang bagay na pilit ipinapaalala sa kanya ng kung sino man."Masyado ka lang sigurong pagod."Iyon ang pilit niyang paliwanag sa sarili.Agad siyang bumangon at naghanda para sa trabaho.Ayaw niyang masyadong isipin iyon.Dahil mas lalo lamang siyang maguguluhan.Pagdating niya sa hotel ay agad siyang sinalubong ni Roselle."Good morning!"Ngumiti si Antonette."Good morn
Matagal na katahimikan ang namayani bago muling nagsalita si Sheena.“Sir…”Huminga siya—mahaba, pilit steady, pero halatang may bigat na dala.“I need to resign.”Hindi agad sumagot si Carlo.Nakatitig lang ito sa kanya, parang sinusuri kung tama ang narinig niya… o baka kung handa ba siyang paniw
ilang saglit na hindi agad kumilos si Carlo nang makaalis si Missy.. Nakatayo lamang siya sa dulo ng hallway, tahimik, ngunit malinaw na may nakita. Hindi niya narinig ang buong usapan. Pero para sa kanya naiintindihan niya ang ibig sabihin ng distansya, ang body language, at ang paraan ng pagla
Hindi agad napansin ni Missy. Sanay siya sa routine ni Carlo. Sanay siya sa tahimik nitong presensya, sa controlled na kilos, at sa paraan nito ng pakikipag-usap na laging diretso. Kaya noong una, wala siyang nakitang kakaiba. Pareho pa rin ang trabaho. Pareho pa rin ang meeting flow. Pareho pa
Kinabukasan — Sanchez Media CorporationMaaga pa lang, iba na agad ang atmosphere sa office.Hindi dahil sa trabaho.Kundi dahil sa mga bulong.“Grabe yung Villa trip, parang may nangyari raw na hindi nila sinasabi.”“Si Sir Carlo? Tahimik daw pero ibang-iba raw ang vibe.”“Si Sheena… lagi raw kasa







