All Chapters of หนี้ร้ายอุบายรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ไปค่ะ ปริมกำลังจะขออนุญาตคุณกลับไปดูร้านอยู่พอดีเลย” ปณิตารีบหันมาประจันหน้ากับร่างสูงด้วยความดีใจพักนี้เขามักใจดีกับเธอเสมอ ทั้งทำกับข้าวไว้ให้กินทุกวัน ถ้าวันไหนไม่ว่างก็จะให้คนของโรงแรมเอาอาหารมาส่ง ซื้ออุปกรณ์ทำขนมไว้ให้เพราะกลัวเธออยู่บ้านแล้วจะเหงา และที่สำคัญเรื่องบนเตียงของเขามันอ่อนโยนจนเธอนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกวันนี้มันดีมาก แต่หญิงสาวก็รู้สถานะของตัวเองดีว่าเป็นได้แค่ของเล่นของเขาเท่านั้น “คืนนี้กลับดึกนะ หรืออาจจะนอนค้างที่โรงแรม กินข้าวแล้วเข้านอนไปก่อนได้เลย” ชายหนุ่มเอ่ยบอกแล้วผละร่างกายไปหยิบเสื้อผ้าเพื่อจะแต่งตัว “มีประชุมเหรอคะ” ปณิตารู้สึกประหลาดใจที่เขาจะนอนค้างที่โรงแรม เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันไม่ว่าจะประชุมดึกแค่ไหนเขาก็จะกลับมานอนที่บ้านทุกวัน “มีนัดอะ หวังว่าเธอคงเข้าใจ” ปณิตายืนมองแผ่นหลังแกร่งที่กำลังสวมใส่เสื้อเชิ้ตอย่างไม่สนใจไยดีเธอสักนิด นัดของเขาทำไมเธอจะไม่เข้าใจ เธอเข้าใจมันดีเลยแหละ แต่ก็ไม่กล้าเซ้าซี้อะไรมากเพราะสถานะของเธอและเขานั้นเป็นเพียงแค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้ ต่างฝ่ายต่างก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่

“โอ๊ยยยย!!!” อชิระร้องลั่นด้วยความตกใจที่อยู่ ๆ ศีรษะของเขาก็เจ็บแปล๊บจากของแข็งที่กระทบตรงกลางศีรษะ มันไม่ได้แรงมาก แต่ก็เจ็บจนเขาต้องหยุดการกระทำทั้งหมด ไฟในห้องนอนสว่างจ้าขึ้นกลางดึก หญิงสาวนั่งเอาแผ่นเจลเย็นมาคอยประคบศีรษะของเจ้าของบ้านที่เธอเผลอทำร้ายเขาเพราะคิดว่าเขาเป็นโจร “ขอโทษนะคะ ปริมไม่คิดว่าจะเป็นคุณเพราะคุณบอกคืนนี้จะไม่กลับ ปริมก็เลยคิดว่า...” “ฉันเป็นขโมยขึ้นบ้านตัวเอง” คราแรกอชิระก็หงุดหงิดไม่น้อยที่เขาตั้งใจจะกลับมานอนกับยัยตัวเล็กที่เขาเฝ้าแต่คิดถึง ใบหน้าของเธอตามหลอกหลอนจนเขาไม่สามารถมีอะไรกับลูกศรได้ เขาจึงเก็บความปวดหนึบที่แก่นกายเพื่อมาระบายกับเธอ แต่กลับถูกแม่ตัวดีฟาดหัวเข้ามาได้ แต่พอมานึก ๆ ดูแล้วก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่เขาทิ้งให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ให้อยู่ในบ้านหลังใหญ่เพียงลำพัง มือหนาคว้าเอวบางรวบมานั่งที่ตักแกร่ง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียที่แก้มขาวเนียนเพื่อสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เขาโหยหา “เธอทำของอะไรใส่ฉันหรือเปล่า ฉันถึงอยากแต่จะกลับมาหาเธอ” เสียงแหบพร่ากระซิบถามพร้อมกับไล้จมูกไ

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอก็ใช้ชีวิตเพียงลำพังมาตลอด แต่ทำไมวันนี้มันกลับรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอเพิ่งรู้วันนี้เองว่าการอยู่คนเดียวมันก็เหงาเหมือนกันนะอีกด้าน “คอยตามดูแลเธอไว้ อย่าให้คลาดสายตาแล้วส่งรูปเธอมารายงานฉันเป็นระยะด้วย” อชิระเอ่ยสั่งบอดี้การ์ดของเขาทางโทรศัพท์ ซึ่งเขาสั่งให้ตามมาตั้งแต่ชลบุรีเพื่อคอยดูแลปณิตาเป็นอย่างดี เขารู้ว่าเธอนั้นดูแลตัวเองได้ และที่นี่ก็เป็นดั่งบ้านของเธอแต่ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของเขาแล้วมันก็อดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ ไหนจะอันตรายรอบตัว และเผื่อกันคนมายุ่งกับของของเขาด้วยณ โรงแรมชื่อดังในจังหวัดเชียงราย ชายหนุ่มรูปหล่อบ้านรวยสี่คนมารวมตัวกันในห้องวีไอพีเพื่อประชุมเกี่ยวกับธุรกิจที่พวกเขาลงทุนร่วมกัน นั่นก็คือโรงบ่มไวน์องุ่นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย พวกเขามักนัดประชุมเพื่อวางแผนธุรกิจกันเป็นประจำทุกเดือน “ต้นปีหน้าไวน์ของพวกเราก็พร้อมจะส่งออกแล้ว วันนี้กูมีตัวอย่างไวน์ที่เตรียมวางขายมาให้พวกมึงทดลองคนละขวดด้วย” ติณณภพที่เป็นหัวเรือใหญ่ในการดูแลโปรเจกต์นี้เอ่ยแจ้งความคืบหน้าของธุรกิจให้กั

“คะ...ค่ะพี่พอร์ช” “อ้อ ปริมพรุ่งนี้เย็นไปงานวันเกิดเจ้าแฝดด้วยนะ พราวบ่นคิดถึงปริมทุกวันเลย” ภาคินที่เดินกลับมาจากหน้าเคาน์เตอร์ถือถุงขนมกล่องใหญ่เพื่อเอาไปฝากเมียรัก จึงเอ่ยชวนปณิตาไปงานเลี้ยงวันเกิดลูกชายด้วย “ได้ค่ะพี่คิน เดี๋ยวปริมทำเค้กวันเกิดไปให้ภูผากับธาราเองนะคะ” ปณิตาหันหน้าหนีไปคุยกับพี่ชายทันทีที่เขาเดินกลับมาที่โต๊ะ เธอไม่อยากอยู่ในสถานการณ์ที่อึดอัดเช่นนี้เลยสักนิด “งั้นเชิญพี่ ๆ ตามสบายนะคะ เดี๋ยวปริมขอตัวไปดูขนมที่อบไว้ก่อนค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอตัวจากทุกคนในโต๊ะโดยไม่หันไปมองใบหน้าถมึงทึงของอชิระเลย จากนั้นก็ก้าวเดินอย่างเร่งรีบเข้าไปในห้องด้านหลังร้านทันที “ยัยปริมคงยุ่งอะ ไม่อยู่ร้านมาเป็นเดือนแล้ว” ภาคินที่เห็นน้องสาวดูลุกลี้ลุกลนแปลก ๆ ก็เอ่ยบอกเหตุผลที่เธอเร่งรีบไปกับเพื่อน ๆ ของเขา “น้องเขาไปไหนมา” คำถามที่ดูธรรมดาแต่ทำเอาทุกคนในโต๊ะหันไปมองคนถามด้วยความตกตะลึงเพราะคำถามนี้ดันออกมาจากปากของติณณภพ ผู้ชายพูดน้อยไม่สนใจใครแต่วันนี้กลับสนใจเรื่องของปณิตา “นี่มึงรู้จักเสือกแล้วเหรอวะไอ้ติณ ฮ่าฮ่าฮ่า”

ณ บ้านพักของปณิตาช่วงเวลา 5.00 น. ท้องฟ้าภายน อกยังคงมืดสนิท อชิระตื่นขึ้นมาแล้วมองไปตามแผ่นหลังเล็กที่เขาโอบกอดมาตลอดทั้งคืน รู้สึกผิดไม่น้อยที่เมื่อคืนเขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้จนเผลอพ่นคำพูดร้าย ๆ และกระทำรุนแรงกับเธอ ผิวขาวที่เนียนละเอียดบัดนี้มีรอยช้ำสีเลือดจาง ๆ ที่เขาทำไว้เต็มไปหมด มือหนาค่อย ๆ ลูบไปตามรอยที่เขาเป็นคนทำมันขึ้นมาเบา ๆ อย่างรู้สึกผิด ความเจ็บแปลบที่หัวใจบ่งบอกว่าเขาเจ็บปวดที่ทำไปกับเธอแบบนี้ แต่ตอนนั้นความโมโหมันครอบงำจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาไม่ชอบให้เธออยู่ใกล้กับผู้ชายคนไหน ไม่ชอบให้เธอส่งยิ้ม หรือหัวเราะกับผู้ช่วยคนอื่น เขาหวง...หวงทุกอย่างที่เป็นเธอ อชิระเองก็ไม่มั่นใจว่าอาการแบบนี้มันคืออะไรกันแน่ มันเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเธอร้องไห้ มันมีความสุขจนมากล้นเพียงแค่รอยยิ้มของเธอ รอยยิ้มที่มันต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียว อชิระนึกย้อนไปถึงวันที่วีนัสมาขอกู้ยืมเงินเพื่อนำไปลงทุนผลิตอาหารเสริมกับแฟนหนุ่มของเธอ คราแรกเขาก็จะไม่ให้เพราะยอดเงินค่อนข้างสูงบวกกับอชิระพอจะทราบมาบ้างว่าวีนัสกับแฟนหนุ่มข