All Chapters of หนี้ร้ายอุบายรัก: Chapter 21 - Chapter 30

อชิระถอนหายใจเฮือกใหญ่พยายามสะกดกลั้นความต้องการเอาไว้ หักห้ามใจตัวเองยอมปล่อยให้คนตัวเล็กไปทานข้าวเสียก่อนเดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปอีก“งั้นก็ไปกินข้าว กินยาที่ฉันซื้อไว้ให้ครบ เรามีข้อตกลงที่ต้องคุยกันในระหว่างที่อยู่ด้วยกัน”“คุยตอนนี้ก็ได้ค่ะ คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลามานั่งรอฉัน” ถ้อยคำที่ดูเหมือนไม่อยากจะอยู่ใกล้เขานาน ๆ เรียกอารมณ์ของชายหนุ่มให้คุกรุ่นขึ้นอย่างห้ามไม่ได้“ได้ งั้นก็ฟังให้ดี จำให้ขึ้นใจแล้วกัน อย่าปล่อยให้ตัวเองท้องเด็ดขาด เพราะฉันไม่อยากมีลูกให้รำคาญใจ และที่สำคัญกับเธอฉันจะไม่ป้องกัน เพราะเราคงจะเอากันบ่อยมากมันเปลืองถุงยาง มีอีกอย่างที่เธอต้องจำใส่สมองของเธอไว้ระหว่างที่อยู่ด้วยกันเธอห้ามมั่วกับคนอื่นเด็ดขาด ฉันไม่อยากติดโรคจากเธอ”คำพูดร้าย ๆ ออกมาจากปากเขามากมายจนใบหน้าหวานชาดิก หัวใจปวดหนึบกับคำดูถูกสารพัดที่ถูกสาดใส่เข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวรับกับมัน เขาใจร้ายและเห็นแก่ตัวกว่าที่เธอคิดไว้มาก“อ้อ เกือบลืมเรื่องสำคัญ ห้ามทะเลาะตบตีกับผู้หญิงของฉัน อย่าวุ่นวายอยู่ในพื้นที่ของเธอก็พอ” เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างผู้ที่เหนือกว่า โดยไม่ได้ทันสังเกตแว

อชิระเผลอกลืนน้ำลายลงลำคออย่างยากลำบาก แทบจะสะกดกลั้นความต้องการไว้ไม่ไหว แต่ก็ต้องห้ามใจเอาไว้เพราะเขาอยากฟังคำขอร้องอ้อนวอนจากผู้หญิงตรงหน้า ปณิตาที่ไม่รู้ตัวว่าตอนนี้หน้าอกอวบอิ่มมันโผล่มาทักทายคนตรงหน้าเกือบครึ่งเต้าแล้ว เธอจึงไม่ได้จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หญิงสาวมัวแต่ครุ่นคิดหาคำพูดเพื่อมาขอร้องให้เขาหยุดใจร้ายกับเธอเสียที “อะ...เอ่อ อย่าลงโทษฉันเลยนะคะ ฉันสัญญาว่าไม่ว่าคุณจะด่าจะว่าฉันยังไง ฉันก็จะไม่ตวาดคุณอีกแล้ว จะ...”พรึบ!! “กรี๊ดดดดด” ตู้ม!!! ยังไม่ทันที่ปณิตาจะพูดจบ ชายหนุ่มก็อุ้มตัวเธอลอยหวือขึ้นจากพื้นแล้วโยนร่างเล็กลงไปในสระน้ำทันที ปณิตาที่รู้ตัวอีกทีก็ตกลงไปอยู่ในสระน้ำเย็นเฉียบเสียแล้วหญิงสาวตะเกียกตะกายมาจับบริเวณขอบสระพร้อมกับสำลักน้ำที่เผลอกลืนเข้าไปหลายอึก ดีนะที่เขาโยนเธอไปไม่ไกลมากไม่อย่างนั้นเธอคงแย่แน่ ๆ หญิงสาวพอจะว่ายน้ำเป็นบ้างแต่ก็ไม่ได้เก่งมากนัก แล้วนี่ต้องลงมาอยู่ในน้ำเย็นจัดแบบนี้แข้งขาของเธอก็แทบจะขยับไม่ไหวเข้าไปอีก“ฉันบอกให้เธอขอร้อง ไม่ใช่มาต่อว่าฉันอีก จำเอาไว้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์” ชายหนุ่มย่อเ

ชายหนุ่มนั่งจิบเหล้าไปพลางมองดูสาว ๆ ที่กำลังวาดลวดลายกันอยู่ที่ฟลอร์กลางร้าน อยู่ ๆ ก็มีสาวสวยที่รู้จักมักคุ้นเป็นอย่างดีเดินนวยนาดเข้ามาหาเขา แล้วเอ่ยทักทายอย่างคนคุ้นเคยกัน “สวัสดีค่ะคุณพอร์ช บังเอิญจังเลยนะคะที่มาเจอกัน” วีนัสซึ่งเป็นลูกสาวของลุงอำนวยอดีตคนขับรถคนสนิทของคุณพ่อของเขาที่ตอนนี้เกษียณแล้วกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด เธอกล่าวทักทายเขาพร้อมกับทิ้งสะโพกนั่งลงตรงโซฟาที่นั่งข้าง ๆ เขาที่มันว่างอยู่ ชายหนุ่มพ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่ายที่ต้องมาเจอกับเธอที่นี่ เพราะวีนัสนั้นพยายามจะเสนอตัวให้เขามาหลายครั้ง แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนทะเยอทะยานหัวสูงมันยากต่อการควบคุม และที่สำคัญเขาก็เกรงใจลุงอำนวยด้วยเลยไม่อยากยุ่งกับลูกสาวของคนที่นับถือกัน เพราะเขาไม่เคยคิดจะจริงจังหรือสร้างครอบครัวกับใครทั้งนั้น “มากับใครล่ะ เดี๋ยวโต๊ะเธอฉันจ่ายให้” อชิระเอ่ยบอกสาวสวยอกบึ้มข้างกายอย่างเสียไม่ได้ “ขอบคุณมาก ๆ นะคะคุณพอร์ช” หญิงสาวยกมือประนมแล้วก้มซบตรงหน้าอกเขา จนชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดใจแต่ก็ทำได้เพียงแค่ดันมือเธอออกจากหน้าอกของเขาเบา ๆ “วีนัสมากับเพื่

“ฮัลโหลแก” หญิงสาวกรอกน้ำเสียงหวานลงไปให้ปลายสายรับรู้ว่าเธอยังสบายดีอยู่(โอ๊ยยัยปริม ฉันนึกว่าแกถูกเจ้าหนี้จับโยนลงทะเลไปแล้วนะ ทำไมถึงหายไปแบบนี้ แกรู้ไหมว่าฉันเกือบจะไปที่บ้านของแกแล้ว เพราะติดต่อแกไม่ได้) ปลายสายพ่นคำพูดด้วยความห่วงใยเพื่อนรักมากมายจนตัวเองแทบลืมหายใจ พอพูดจบเธอรีบหายใจตักตวงเอาอากาศเข้าปอดเสียเฮือกใหญ่“ขอโทษนะเพลง พอดีฉันต้องทำงานใช้หนี้เขา คุณอชิระให้ฉันทำงานที่โรงแรมเพื่อใช้หนี้เขาเป็นเวลา 3 เดือนอะ” ปณิตาเลือกที่จะโกหกเพื่อนรักไป เพราะเธอเองก็รู้สึกละอายใจที่จะบอกเพื่อนว่าตัวเองเอาร่างกายไปแลกกับการใช้หนี้(งานอะไรอะแก เขาไม่ได้ให้แกไปฆ่าใครใช่ไหม)“ไม่ใช่แก ก็งานทั่วไปในโรงแรมนี่แหละ เขาให้ฉันช่วยงานเขาแค่ 3 เดือนเท่านั้น แล้วจะไม่มายุ่งเกี่ยวกันอีก”(ทำไมเขาถึงยอมง่าย ๆ แปลก ๆ ตอนแรกก็จะบังคับแกให้นอนด้วยให้ได้ อยู่ดี ๆ ทำไมถึงให้แกทำงานที่โรงแรมแค่ 3 เดือนเพื่อแลกกับเงินตั้งสิบล้าน) เพลงขวัญวิเคราะห์สถานการณ์ตามความเป็นจริง แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อยที่ต้องสร้างเรื่องโกหกเพื่อนรัก“ขะ...เขาคงเกรงใจพี่คินแหละมั้ง”(งั้นก็ถือว่าแกโชคดีที่เข

ปณิตาหนีมานั่งร้องไห้อยู่ที่สวนหลังบ้านอยู่พักใหญ่ เธอก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องโมโหเขามากมายขนาดนี้ แต่ก็ไม่สามารถห้ามน้ำตาแห่งความน้ อยอกน้อยใจนี้ไม่ให้มันไหลออกมาไม่ได้เลย หญิงสาวปล่อยให้น้ำตาเลอะใบหน้าสวยจนแก้มขาวนวลเปียกชุ่ม นั่งมองยอดภูเขาอย่างไร้จุดหมายอดคิดถึงร้านที่เชียงรายไม่ได้ ปณิตาได้แต่นับวันรอเพื่อให้ชีวิตของเธอกลับไปสงบสุขอีกครั้ง สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือต้องอดทน และหาวิธีตามหาตัวต้นเหตุให้เจอ เผื่อเธอจะหลุดพ้นจากคนใจร้ายนี้ได้เร็วขึ้น “อื้อ กินซะ” จานข้าวผัดทะเลที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ยื่นมาตรงหน้าเธอ ทำเอาหญิงสาวที่นั่งตัดพ้อชีวิตตัวเองกลืนน้ำลายดังเอื๊อกด้วยความหิวโหย แต่เมื่อมองไปยังคนที่ถือจานมาให้ เธอก็สะบัดหน้าหนีทันที ความโกรธเคืองที่เขาเทบะหมี่ของเธอทิ้งยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ “ไม่เอาน่า หิวไม่ใช่เหรอ จะไปกินของไม่มีประโยชน์แบบนั้นทำไม นี่ฉันตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ” ปณิตาเหลือบมองจานข้าวเล็กน้อย ข้าง ๆ มีพริกน้ำปลาทานคู่กันหน้าตาน่ากินเป็นอย่างมาก เธอจึงคว้าถาดข้าวที่เขาถือมาให้แบบไม่เต็มใจนัก