All Chapters of หนี้ร้ายอุบายรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ภายในห้องฉุกเฉิน “เป็นยังไงบ้างปริม” เมื่อภาคินเดินเข้ามาถึงเตียงที่น้องสาวนอนอยู่ก็เอ่ยถามด้วยความห่วงใย มือหนาลูบศีรษะทุยอย่างอ่อนโยน “ดีขึ้นแล้วค่ะพี่คิน ขอบคุณมากนะคะที่พาปริมมาส่งโรงพยาบาล” “พักผ่อนเยอะ ๆ นะ อะ...เอ่อ..ปริม” ภาคินที่มีท่าทีหนักใจเขาไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยถามน้องสาวดีไหม แต่เขาก็อยากรู้ว่าเพื่อนของเขากับปณิตานั้นมีความสัมพันธ์กันแบบไหน “มีอะไรหรือเปล่าคะพี่คิน” ปณิตาที่เห็นพี่ชายมีท่าทางกระอักกระอ่วนก็เอ่ยถามไป แม้ลึก ๆ ในใจจะกลัวว่าจะเป็นคำถามที่เธอไม่อยากได้ยินก็ตาม “เรื่องปริมกับไอ้พอร์ชมันยังไงกัน แต่ถ้าปริมไม่สบายใจไม่เป็นไรนะไม่ต้องเล่าตอนนี้ก็ได้ พักผ่อนเยอะ ๆ นะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะมาเยี่ยมแต่เช้า” ภาคินที่เห็นสีหน้าดูมีกังวลของปณิตาก็ไม่อยากไปเซ้าซี้อะไรมาก เขาจึงหันหลังจะเดินออกจากห้องฉุกเฉินไปแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงงร้องท้วงของคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ “เดี๋ยวค่ะ...พี่คิน” ปณิตาตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับภาคินได้รับฟัง พร้อมกับขอความช่วยเหลือให้ภาคินตามหาวีนัสให้กลับมารับผิดช

ห้องพิเศษ 509 อชิระนอนมองสายน้ำเกลือแล้วได้แต่ทอดถอนใจ คราแรกเขากะจะแค่ขอแอดมิตเพื่อจะได้อยู่ใกล้ชิดกับปณิตา แต่พอหมอขอเอกซเรย์อย่างละเอียดเกี่ยวกับอาการเจ็บที่ช่องท้อง ก็พบว่ามันค่อนข้างจะช้ำจนอักเสบ แต่ไม่ได้กระทบกระเทือนไปถึงอวัยวะภายใน จึงเซ็นให้เขาแอดมิตเพื่อรอดูอาการช้ำบริเวณหน้าท้องของเขา ตอนแรกที่เขาไม่ได้บอกกับหมอเพราะเขามัวแต่กังวลเป็นห่วงปณิตา บวกกับความเจ็บมันมีไปทั่วร่างกายจนชาไปหมดเลยไม่สามารถระบุเจาะจงได้ว่ามันเจ็บตรงไหนมากเป็นพิเศษกันแน่ แต่พอจะแกล้งบอกพยาบาลว่าตัวเองเจ็บที่หน้าท้องเพื่อจะขอแอดมิตอยู่เป็นเพื่อนปณิตา แต่อาการเจ็บระบมนั้นมันกลับมีจริง ๆ เขาถูกหมอสั่งห้ามลุกจากเตียงจนกว่าจะถึงเที่ยงวันของพรุ่งนี้ แล้วแบบนี้เขาจะไปดูแลหญิงสาวที่นอนป่วยอยู่ห้องข้าง ๆ ได้อย่างไรกัน “ไอ้คินนะไอ้คิน เล่นซะกูเกือบตาย เฮ้อ...” ด้วยฤทธิ์ยาและความเพลียจึงทำให้อชิระผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัวเช้าวันรุ่งขึ้นเวลา 08.30 น. อชิระสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงที่มีต่อหญิงสาวที่นอนป่วยอยู่ห้องข้าง ๆ ทำให้เขาไม่อาจทนนอนรอต่อไปได้

อชิระเดินจูงมือปณิตามาอย่างประคบประหงมให้มานั่งที่โซฟาด้วยกัน ทิ้งให้วีนัสยืนมองด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้ในความสัมพันธ์ของคนสองคนตรงหน้า ซึ่งทั้งสองคนไม่น่าจะสนิทสนมกันได้ถึงเพียงนี้ “นั่งสิวีนัส เรามาตกลงเรื่องหนี้ของเธอกับคุณพอร์ชดีกว่าเสร็จแล้วจะได้คุยเรื่องระหว่างเธอและฉัน” มาดนางพญากับน้ำเสียงที่แข็งกร้าวทำเอาทั้งวีนัสและอชิระรู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ ปณิตาในวันนี้ช่างเปลี่ยนไปจนคนรอบตัวต่างก็สัมผัสได้ วีนัสที่มีอาการไม่พอใจในท่าทีของปณิตาก็เดินกระแทกเท้าลงพื้นมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “คุณพอร์ชคะเรื่องหนี้ตอนนี้วีนัสยังไม่มีเงินมาคืนคุณพอร์ชเลยค่ะวีนัสลำบากมาก ๆ แต่มีที่ดินของยัยปริมมาค้ำประกันแล้วคุณพอร์ชยึดไปได้เลยนะคะ” วีนัสยังคงพ่นคำเห็นแก่ตัวออกมาอย่างไม่สำนึกกับสิ่งที่ได้ก่อไว้ อชิระที่ได้ยินก็เดือดดาลกับคำพูดไร้ซึ่งความรับผิดชอบของวีนัสกำลังจะเอ่ยปากต่อว่าแต่ก็ไม่ทันร่างบางที่นั่งอยู่ข้าง ๆเพียะ!! ปณิตาลุกพรวดไปโดยไม่พูดอะไรฟาดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าสวยเฉี่ยวของวีนัสจนอดีตเพื่อนรักหน้าสะบัดไปตามแรงมือ เรียกค

เมื่อทุกอย่างคลี่คลายไปด้วยดี อชิระก็คล้ายกับยกภูเขาออกจากอก อะไรที่เคยค้างคาใจบัดนี้มันได้รับคำตอบแล้ว ใบหน้าหล่อหลาหันมามองหญิงสาวที่นั่งข้างกายกำลังจะเอ่ยพูดความในใจ แต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดชะงักไ ปก่อน “ทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว ข้อตกลงของเราสองคนก็เป็นอันยุติเท่านี้นะคะ คุณยกหนี้ให้ลูกศรแล้วก็เท่ากับว่าไม่มีสัญญาหนี้อีกต่อไป นับแต่นี้เราก็ต่างคนต่างอยู่และเป็นคนไม่รู้จักกันอย่างที่คุณเคยบอกไว้นะคะ” ร่างบางลุกขึ้นเตรียมจะออกจากห้องทำงานของรองประธานโรงแรมหรูไป แต่ก็ถูกมือหนาคว้าเอาไว้ก่อน ปณิตาหันมาเผชิญหน้ากับอชิระอีกครั้ง อยากรู้นักว่าครั้งนี้เขาจะมีลูกเล่นอะไรกับเธออีก “ไม่เอานะครับปริม พี่อยากให้เรามาคบกันจริง ๆ จัง ๆ นะครับ ไม่มีสัญญาบ้า ๆ นั่นแล้ว มีเพียงแค่เราสองคน เรามาสร้างครอบครัวไปด้วยกันนะครับ” อชิระเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตามั่นคงที่ทอดมองมาจนปณิตาสัมผัสได้ว่าเขารู้สึกอย่างนั้นจริง ๆแต่พอย้อนไปนึกถึงคำพูดร้าย ๆ ที่เขาสาดใส่เธอนับครั้งไม่ถ้วน ก็ทำเอาหญิงสาวอารมณ์เดือดปุด ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง“เฮอะ สร้างครอบครัวงั้นเหรอ สร้างครอบครัวกับคนที่ประกาศตั

“เอ่อ...ปริมอย่าโกรธน้ำขิงเลยนะครับพี่เป็นคนขอร้องกับน้ำขิงเอง ตลอดหลายวันที่ผ่านมาพี่ทรมานมากนะครับ ที่ได้แต่นั่งมองปริม อยากคุยอยากดูแลกันมากกว่านี้รู้ไหม” แววตาของอชิระดูอ่อนแสงลงอย่างชัดเจน “ฉันดูแลตัวเองได้ ขอร้องนะคะคุณช่วยปล่อยฉันไปเถอะ เรื่องของเรามันไม่มีทางเป็นไปได้ แค่จุดเริ่มต้นมันก็ผิดแล้ว” “โธ่ ปริมครับให้โอกาสพี่สักครั้งเถอะนะครับ จะให้พี่ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น” “ให้ทำอะไรก็ยอมงั้นเหรอ งั้นช่วยออกไปจากชีวิตฉันสักทีเถอะนะ อย่ามายุ่งกันอีก ลืมเรื่องของเราทั้งหมดไป คุณทำให้ฉันได้ไหม” ปณิตาตวาดลั่นออกมาอย่างอัดอั้น ตลอดหลายวันที่ผ่านมาที่เขาคอยมานั่งเฝ้ามันสร้างความอึดอัดให้กับเธอมาก จนเธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลยสักนิด เธอโกรธเขามากจนน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ “ปริมครับใจเย็น ๆ ก่อนนะ พี่ขอโทษที่ทำให้ปริมไม่สบายใจ ต่อไปพี่จะเว้นระยะห่างให้มากขึ้นจะไม่ทำให้ปริมต้องอึดอัดใจอีก แต่อย่าไล่พี่เลยนะ...ขอร้อง” มือหนาคว้าร่างเล็กเข้ามาโอบกอดลูบหลังบางอย่างแผ่วเบาหวังให้เธอใจเย็นลง “ต่อไปนี้พี่จะเริ่มต้นจีบปริมใหม่ ขอโอก