All Chapters of หนี้ร้ายอุบายรัก: Chapter 61 - Chapter 67

อชิระดึงปณิตาที่ยังคงนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ให้โน้มลำตัวเข้ามาหาเขา หญิงสาวก็ไม่ขัดขืนแต่อย่างใดเธอโน้มใบหน้าซบลงไปที่อกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นกระหน่ำเช่นเดียวกันกับหัวใจของเธอมือหนาจับมือเล็กขึ้นมาแล้วดึงไปใต้ผ้าห่มผืนหนาให้มือบางที่นุ่มนิ่มสัมผัสกับแก่นกายที่แข็งชันของเขา“นี่คุณ ลามกจริง ๆ เลย” ปณิตาเตรียมจะดึงมือกลับแต่ก็ถูกมือใหญ่ออกแรงรั้งเอาไว้“นะครับปริม เป็นเดือนแล้วนะ ช่วยพี่หน่อยนะ แค่ใช้มือก็พอ ซี้ด มือนิ่มจัง”“คนบ้า นี่มันโรงพยาบาลนะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” ปากเธอก็ต่อว่าเขาแต่มือกลับชักรูดขึ้นลงอย่างรู้จังหวะ“ซี้ด เก่งมากครับ อีกนิดเดียวพี่จะแตกแล้ว” อชิระครวญครางแทบไม่เป็นภาษา เพียงแค่มือนุ่มนิ่มของปณิตาสัมผัสแก่นกายของเขา ลาวาก็แทบจะพวยพุ่งออกมาแล้ว“เร็ว ๆ สิคุณ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” มือบางเร่งจัวหวะเร็วขึ้นอย่างด่วนจี๋ จนคนที่นอนป่วยอยู่บิดเกร็งไปทั้งร่างกาย กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียด“อ๊า...ซี้ดดดด”เพียงไม่กี่อึดใจลาวาร้อนก็พวยพุ่งออกมารดมือบางของปณิตา เธอสัมผัสถึงความอุ่นร้อนที่เลอะลงมาที่ฝ่ามือ มือเรียวจึงดึงออกมาจากผ้าห่มแล้วรีบเดินหนีเข้าไปในห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ปณิตารีบผละตัวออกจากร่างหนา แต่มีหรือที่แรงของเธอจะสู้แรงของผู้ชายได้ อชิระดึงให้เธอนั่งอยู่บนขอบเตียงคนไข้โดยมีเขาสวมกอดเธออยู่ทางด้านหลัง “อยู่เฉย ๆ อย่าดิ้นนะครับ เข้ามา” เมื่อกระซิบสั่งหญิงสาวแล้ว อชิระก็เอ่ยอนุญาตคนที่เคาะประตูอยู่หน้าห้อง ปณิตาไม่อยากจะขัดขืนให้เหนื่อยเปล่า จึงนั่งอยู่เฉย ๆ ปล่อยให้เขากอดแบบนั้นจนกว่าจะพอใจ คมบอดี้การ์ดของอชิระเดินถือถุงของกินพวงใหญ่เข้ามาอย่างพะรุงพะรัง “พี่พอร์ช ปล่อยปริมก่อนนะคะ เดี๋ยวปริมไปช่วยคุณคมจัดของก่อน” “ไม่ต้องครับ ปล่อยคมจัดการไปปริมนั่งเฉย ๆ ให้พี่กอดก็พอ” คนเอาแต่ใจก็ยังคงกอดรั้งเธอไว้แน่น โดยไม่สนใจสักนิดว่าห้องนี้ไม่ได้อยู่กันเพียงลำพัง ปณิตาทำได้เพียงก้มหน้างุดปล่อยให้เขากอดเธอไว้แบบนั้น จนคมจัดอาหารเรียงบนโต๊ะเรียบร้อยกลิ่นอาหารหอมฉุยก็โชยฟุ้งไปทั่วห้อง “เอื๊อก!” เสียงกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหยดังจนร่างแกร่งที่โอบกอดเธอเอาไว้ได้ยินชัด เขายกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู “หิวแล้วใช่ไหม ไปกินข้าวสิครับ พี่ส

“จริง ๆ แล้วพี่ไม่ได้ชอบทะเลหรอกนะ เวลาที่มองไปแล้วหาจุดสิ้นสุดไม่เจอ มันทำให้พี่รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว พี่ชอบอยู่ใกล้ป่าใกล้ภูเขา ฟังเสียงนกร้องยามเช้ามันสดใสดีนะ ตอนเรียนจบใหม่ ๆ พี่เคยขอพ่อไปสร้างรีสอร์ตที่เขาใหญ่ แต่พ่อไม่ยอมเพราะท่านต้องการให้ลูกชายเพียงคนเ ดียวบริหารโรงแรมของตระกูลต่อจากท่าน ด้วยความเป็นวัยรุ่นก็เลยไม่ได้จริงจังกับความฝันตัวเองมากนัก เลยทำตามความต้องการของครอบครัวไป” อชิระเอ่ยเล่าเรื่องราวความฝันของตัวเองไปเรื่อย ๆ สายตาทอดมองท้องทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตาที่วันนี้มันไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะมือคนที่เขารักมานั่งอยู่เคียงข้างกัน มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แล้วจิบมันไปเรื่อย ๆ ส่วนมืออีกข้างก็โอบกอดหญิงสาวอันเป็นที่รักให้เอนซบศีรษะมาบนไหล่แกร่ง “พี่ชื่นชมในตัวปริมนะครับที่สามารถทำอะไรตามความฝันได้ขนาดนี้ ตอนพี่อายุเท่าปริมแค่จะมาทำงานให้ตรงเวลายังยากเลย” เขาเล่าเรื่องราวของตัวเองไปเรื่อย ๆ พร้อมกับชื่นชมคนตัวเล็กข้างกายจากใจจริง “แต่ตอนนี้พี่พอร์ชเป็นผู้บริหารที่เก่งมากนะคะ ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเลย” หญิงสาวพูดความจริงเพราะโรงแรมของเ

“ไม่เลยค่ะ แล้วพี่พอร์ชล่ะคะเหนื่อยไหม” น้ำเสียงหวานเอ่ยถามผู้เป็นสามี พลางรับเสื้อสูทของเขามาถือไว้เอง “แค่ได้เห็นหน้าปริมกับลูก พี่ก็หายเหนื่อยแล้วครับ” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับเดินไปนั่งยังเก้าอี้หัวโต๊ะใกล้ ๆ กับเด็กน้อยปันปันที่นั่งเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ย บนโต๊ะอาหารมีเสียงหัวเราะพูดคุยกัน ทั้งหยอกล้อกันไปมาของสามคนพ่อแม่ลูก ซึ่งในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าครอบครัวของเขาและเธอก็จะใหญ่ขึ้นแล้ว “ป้อป้อ อมข้าว” เด็กน้อยปันปันรีบฟ้องแม่ทันทีที่เห็นคุณพ่อของเขานั่งเฉย ๆ “คุณพ่อไม่ได้อมข้าวนะคะ แต่คุณพ่ออิ่มแล้วค่ะ” ปณิตาเอ่ยอธิบายกับลูกสาวด้วยรอยยิ้มสดใส อชิระนั่งมองผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดทั้งสองคนด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข จากผู้ชายเสเพลไม่เคยคิดจะมีครอบครัวไม่เคยอยากมีลูก จนได้มารู้จักกับผู้หญิงที่ชื่อปณิตา เพียงเพราะความต้องการเอาชนะของเขาทำให้เราได้ใกล้ชิดกัน แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ให้เธออย่างราบคาบ แพ้ในความดีของเธอ แพ้ในความอ่อนหวานของเธอ “ป้ออุ้ม ป้ออุ้ม” เมื่อทานข้าวอิ่มเด็กน้อยก็ชูมือเพื่ออ้อนผู้เป