Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Kabanata 161 - Kabanata 170

เรือนพักของถังเสี่ยวซีเป็นเรือนไม้ขัดเงาหลังใหญ่มีห้องพักแยกจำนวนหลายห้อง โจวจื่อหยาได้เข้าพักที่ห้องฝั่งทางทิศตะวันออกโดยเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ยได้เข้าพักที่ห้องด้านข้าง นอกจากนี้จงลู่ยังส่งคนมาเฝ้าเวรยามที่หน้าเรือนของโจวจื่อหยาเพื่อคอยอารักขาความปลอดภัยโดยเฉพาะอีกสี่คน"นี่เจ้าต้องมีเวรยามเฝ้าเช่นนี้อยู่ตลอดเลยหรือหยาหยา" ถังเสี่ยวซีเอ่ยถามด้วยความรู้สึกแปลกใจ และเริ่มกังวลใจ หากไม่มีคนปองร้ายหยาหยาท่านอาโจวมีหรือต้องส่งคนมาคอยคุ้มกันญาติผู้น้องเช่นนี้"เจ้าค่ะ ท่านพ่อเป็นห่วงความปลอดภัยของข้า เรื่องนี้ทำให้พี่สาวต้องรู้สึกอึดอัดหรือไม่เจ้าคะที่มีคนคอยติดตามคุ้มกันข้ามากมายตลอดเวลานี้" โจวจื่อหยาเอ่ยถามอย่างเกรงใจ"ไม่หรอก ดีเสียอีกเมื่อไปที่ใดก็ไม่ต้องกลัวว่าเจ้าจะมีอันตราย แต่ตอนนี้เจ้ามาอยู่ในเรือนของพี่สาว เจ้าจะไม่มีอันตรายอย่างแน่นอน หากมีใครกล้าทำร้ายเจ้า พี่สาวจะจัดการพวกมันเอง"โจวจื่อหยามองสบตาแววตากระจ่างใสของถังเสี่ยวซีด้วยความเข้าใจเจิ้งหรงจิ้งมากขึ้น ว่าทำไมพี่ชายคนรองของนางจึงชอบถังเสี่ยวซีมากขนาดนี้ สตรีผู้นี้มิใช่มีดีเพียงแค่มีใบหน้าที่งดงามเท่านั้น ทั้งมีวรยุทธสูงแล

ถังหลิวเยี่ยมองถังเสี่ยวซีด้วยความอิจฉา พวกนางต่างมีอายุเท่ากัน เกิดก่อนและเกิดหลังกันห่างเพียงไม่กี่เดือน แต่เกิดมาแล้วพวกนางกลับมีชีวิตที่แตกต่างกันมากมายเหลือเกิน ถังเสี่ยวซีคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของบ้านสายหลัก มีพี่ชายที่โตกว่าอีกสามคนเหล่าพี่ชายจึงรักและตามใจถังเสี่ยวซีเป็นอย่างมากนายท่านใหญ่ตระกูลถังของบ้านสายหลักมีฮูหยินเพียงคนเดียวไม่มีอนุ ดังนั้นถังเสี่ยวซีจึงไม่มีน้องสาวต่างมารดาที่เกิดจากอนุมากมายเหมือนดั่งเช่นนาง ไม่มีคนให้ต้องแข่งขันไม่มีคนมาแย่งความโปรดปรานภายในครอบครัวภายในเรือนหลัง ส่วนบ้านรองและบ้านสามของบ้านสายหลักก็มีแต่บุตรชาย แม้ในภายหลังจะมีบุตรสาวเพิ่มมาอีกสองคนแต่สองคนนั้นก็อายุยังน้อย ดังนั้นทุกคนจึงรุมล้อมเอาใจถังเสี่ยวซีเป็นที่สุด ถังหลิวเยี่ยเคยคิดว่าคงจะไม่มีใครมีชีวิตที่น่าอิจฉาเท่ากับถังเสี่ยวซีอีกแล้ว จนมาพบกับโจวจื่อหยา ที่แท้ก็ยังมีคนที่ได้รับความโปรดปรานจากสวรรค์เช่นถังเสี่ยวซีเพิ่มมาอีกหนึ่งคน และดูเหมือนว่าโจวจื่อหยาจะเป็นที่โปรดปรานของสวรรค์มากกว่าถังเสี่ยวซีเสียอีก..ถังหลิวเยี่ยหันไปมองทางโต๊ะอาหารฝั่งบุรุษ คนที่ดูหล่อเหลาโดดเด่นและดูมีอำนาจวาส

หม่าชางเหวินปรายตามองไปที่มุมปากของเจิ้งหรงจิ้งที่ยามนี้มีบาดแผลขนาดเล็กมีรอยเลือดซึมออกมาเล็กน้อยที่ริมฝีปาก ใบหน้าที่นิ่งเรียบอยู่เสมอพลันเปลี่ยนเป็นยกยิ้มที่มุมปากหม่าชางเหวินคิดในใจว่า เจิ้งหรงจิ้งก็คงจะเป็นเหมือนกันกับเขา ที่เป็นชายหนุ่มบริสุทธิ์ไร้เดียงสาจะแสดงความรักโดยการจุมพิตกับสาวคนรักเป็นครั้งแรก จึงเงอะงะคำนวณแรงของตนไม่ถูกและยังขาดความยับยั้งใจจึงไม่อาจหยุดดูดดื่มริมฝีปากที่หอมหวานได้ เมื่อรู้ตัวอีกทีปากของอีกฝ่ายบวมเจ่อ ส่วนตัวเขาเองก็ได้ลิ้มรสคาวเลือดมากับการจุมพิตครั้งแรกเหมือนกัน แต่เขาไม่มีแผลเพราะนั่นเป็นเลือดของโจวจื่อหยา ซึ่งตรงข้ามกับเจิ้งหลงจิ้งที่มีบาดแผลที่มองเห็นได้ชัดเจนเช่นนี้เจิ้งหรงจิ้งเห็นรอยยิ้มแฝงเล่ห์นัยของหม่าชางเหวินแล้ว เขามีท่าทางเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตนเองอย่างเบามือและทำตาปรอยเมื่อคิดถึงสิ่งที่ตนเพิ่งทำมา "เจ็บเล็กน้อย แต่ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก" เจิ้งหรงจิ้งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"......." หม่าชางเหวินมองไปที่ปากของอีกฝ่าย ใจจริงแล้ว เขาอยากจะเอ่ยแย้งกับเจิ้งหรงจิ้งว่าสามารถทำโดยไม่ต้องมีบาดแผลก็ได้ แต่เมื่อนึกได้ว่าก่อ

เรือเดินสมุทรตระกูลโจวยังคงมุ่งหน้าเดินทางต่อขากลับยังคงไม่พบพายุมรสุมใหญ่ในท้องทะเล การเดินทางจึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว แต่กลางดึกของคืนวันที่เจ็ดของการเดินทาง โจวจื่อหยาที่นอนหลับสนิทกลับต้องตกใจตื่นเพราะการเคลื่อนไหวของเรือผิดปกติ หลังจากนั้นก็มีเสียงการต่อสู้กัน มีเสียงตะโกนของคนสับสนวุ่นวายไปหมดเพียนเพียนที่นอนเป็นเพื่อนโจวจื่อหวาก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน นางรีบช่วยนายหญิงของตนเปลี่ยนชุด และไปเปิดประตูถามยามที่หน้าห้อง ก่อนจะกลับมาบอกกับโจวจื่อหยาว่า "ยามหน้าประตูก็ยังไม่รู้เรื่องภายนอกเหมือนกันเจ้าค่ะ ว่าผู้ใดเป็นผู้โจมตีเรือของเรา คุณหนูพวกเรารออยู่ในห้องจนกว่าจะมีคนมารับดีกว่าเจ้าค่ะ""ได้ เช่นนั้นพวกเราก็รออยู่ที่นี่" โจวจื่อหยาพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเพียนเพียน ทั้งสองคนนั่งรออยู่ในห้องเพียงครู่ใหญ่เพ่ยเพ่ยก็รีบมาหาคุณหนูของนางที่ห้อง"ข้าแอบไปดูสถานการณ์ด้านบนก่อนจะมาที่นี่แล้วเจ้าค่ะ มีคนมาโจมตีพวกเรา เรือของพวกมันมาด้วยกันสี่ลำเจ้าค่ะ ข้าถามคนของนายท่านโจว ก่อนที่พวกมันจะโจมตีมันเจรจาข่มขู่เพื่อขอคนก่อน" เพ่ยเพ่ยเล่าให้โจวจื่อหยาฟังด้วยท่าทางตื่นเต้น"พวกมันมาขอผู้ใดหรือ" โจวจื

หมู่บ้านเถียนซียังคงสงบสุข ทุกคนต่างทำงานตามหน้าที่ของแต่ละคนได้เป็นอย่างดี โจวจื่อหยาเองก็ยังคงใช้ชีวิตตามปกติ แม้ว่ายามนี้เหล่าพี่ชายจะแยกย้ายกันไปทำงานที่ต่างเมืองกันหมดทุกคนแล้วก็ตามช่วงเช้าโจวจื่อหยากินอาหารเช้าที่บ้านบนเนินเขา ก่อนจะไปหาท่านตาท่านยายของตนที่บ้านใหญ่ตระกูลเจิ้ง ยามนี้บ้านใหญ่ของตระกูลเจิ้งเงียบเหงาเป็นอย่างมาก เพราะเจิ้งหรงเจี้ยนพาภรรยาและบุตรชายย้ายไปพักที่เมืองหลวง เหลือเพียงเจิ้งหลี่ เจียงฝาน เจิ้งฝูไฉและถงลิ่วนีโจวจื่อหยาและเจิ้งฮุ่ยผิงจึงแวะเวียนมาหาท่านผู้เฒ่าทั้งสองเป็นประจำ อีกทั้งโจวจื่อหยาและเจิ้งฮุ่ยผิงต้องมาช่วยดูแลสวนสมุนไพรที่ทำร่วมกับป้าสะใภ้ใหญ่ถงลิ่วนีในช่วงสายอีกด้วยช่วงเช้าของบ้านรองก็เงียบสงบเช่นกัน เพราะเจิ้งหรงหมิง โจวฉงหวันต่างไปเรียนพร้อมกับท่านชายหกที่จวนหม่ากั๋วกง ส่วนเจิ้งหรงมู่ก็พาฟางหรูอวี้ย้ายไปอยู่ในเมืองหลวงเช่นกัน โจวจื่อหยาเองก็ใช้เวลาในช่วงนี้มาช่วยชุ่ยเหนียนทำบัญชีเป็นบางครั้ง ก่อนจะอยู่กินอาหารกลางวันที่นี่เป็นส่วนใหญ่เพราะบ้านรองตระกูลเจิ้งมักจะทำอาหารที่โจวจื่อหยาชื่นชอบเตรียมไว้รอนางทุกวันกิจการที่คนภายนอกอาจจะมองว่าคนต