Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Kabanata 171 - Kabanata 180

โจวจื่อหยารีบเดินกลับมาที่บ้านบนเนินเขาโดยมีหม่าชางเหวินที่ในเวลานี้ทำตัวเป็นคนว่างงานและคอยตามติดโจวจื่อหยาเสมือนเป็นดังเงาของนางติดตามมาด้วยโจวจื่อหวายอาบน้ำเปลี่ยนชุดเครื่องแต่งตัว ก่อนจะออกมานั่งดื่มกินอาหารในห้องอาหารจนเสร็จ เขาก็พลันรู้สึกว่าร่างกายของตนสดชื่นและหายอ่อนเพลียเป็นปลิดทิ้งทั้งนี้เป็นเพราะว่าโจวจื่อหยามองเห็นใบหน้าเหนื่อยล้าของโจวจื่อหวายด้วยความเห็นใจพี่ชายของตน จึงรีบขอตัวไปเข้าครัวเพื่อต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายใส่ส่วนผสมพิเศษมาให้โจวจื่อหวายดื่มเพื่อฟื้นฟูพลังให้กับพี่ชายของตน"ดังนั้นยามนี้แผ่นดินก็ผลัดเปลี่ยนผู้ครองบัลลังก์คนใหม่แล้วสินะเจ้าคะ" โจวจื่อหยาพึมพำด้วยสีหน้ากังวลใจ แม้ชื่อของผู้คนของที่นี่จะไม่เหมือนกับประวัติศาสตร์ในโลกเก่า แต่เหตุการณ์กลับเหมือนกันแม้ระยะเวลาและสาเหตุที่เกิดเหตุจะแตกต่างกันก็ตาม แต่เหตุการณ์ก็ยังคงดำเนินรอยตามดังเช่นประวัติศาสตร์ที่นางเคยรับรู้และเรียนมายามนี้โจวจื่อหยาได้แต่แค้นใจตนเองที่ในอดีตตนไม่ได้เลือกเรียนคณะประวัติศาสตร์และโบราณคดี แต่กลับเลือกเรียนคณะสาขาชีวเคมีและชีวโมเลกุลแทน ทำให้ตนเองไม่สามารถรู้อนาคตของแคว้นต้าหมิงไปม

โจวจื่อหยาใช้ชีวิตอยู่ที่หมู่บ้านเถียนซีอย่างสงบสุข โดยที่นางไม่รู้เลยว่ายามนี้มีมรสุมลูกใหญ่จากในเมืองหลวงกำลังจะพัดผ่านมาถึงนางและคนที่นางรักบนภูเขาเจิ้งซานยามนี้โจวจื่อหยามี เจิ้งหรงหมิงและหม่าชางเหวินมาเดินเก็บสมุนไพรเป็นเพื่อนนางและลงมือล่ากระต่ายป่าเพื่อนำมาทำเป็นอาหารกันอย่างจริงจังและตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง"พี่สาววันนี้พวกเรายิงกระต่ายได้ตั้งหลายตัว ข้าอยากจะเชิญเหวินอี้มากินอาหารเย็นกับพวกเราด้วยจะได้หรือไม่" เจิ้งหรงหมิงมองไปยังร่างของกระต่ายหลายตัวที่ไหวอันกำลังถืออยู่ด้วยดวงตาเป็นประกาย"ร่างกายของท่านชายหกไม่ค่อยจะแข็งแรงนัก เขากินกระต่ายย่างแบบเจ้าไม่ได้หรอก เอาแบบนี้พี่สาวจะแบ่งกระต่ายไปตุ๋นน้ำแกงบำรุงร่างกายให้เขาแทนก็แล้วกัน" โจวจื่อหยาเอ่ยตอบน้องชายอย่างอารมณ์ดีหม่าชางเหวินเมื่อได้ฟังคำพูดของโจวจื่อหยาแล้ว เขาขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่ก่อนจะพูดแย้งขึ้นว่า "ให้แม่ครัวตุ๋นน้ำแกงให้เขาก็ได้ เหตุใดเจ้าจะต้องลำบากลงมือตุ๋นน้ำแกงให้เขาด้วย"โจวจื่อหยามองค้อนหม่าชางเหวิน "เขาเป็นน้องชายของพี่ชางเหวินนะเจ้าคะ"หม่าชางเหวินก็ตอบแบบไม่คิดว่า "ก็แค่มีบิดาคนเดี

นับตั้งแต่โจวจื่อหวายและหม่าชางเหวินเดินทางไปยังดินแดนทางใต้ ชีวิตที่ไร้ห่วงกังวลใดๆ ของโจวจื่อหยาก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป นับแต่วันนั้นโจวจื่อหยามักจะขยันเข้าห้องปรุงยามากขึ้น พยายามศึกษาสูตรยาต่างๆ จากแก้วดวงจิต เพื่อจะได้ส่งยารักษาอาการเจ็บป่วยทั้งหลายไปให้พี่ชายของตนและหม่าชางเหวินที่ดินแดนทางใต้ รวมถึงพี่ชายรองเจิ้งหรงจิ้งที่อยู่ทางชายแดนทิศอุดรด้วยโจวจวินเองก็ยุ่งมากขึ้น เขามักจะวุ่นวายอยู่ที่โรงหลอมเหล็ก เขาผลิตอาวุธเพิ่มมากขึ้นแต่คราวนี้มิได้ผลิตเพื่อนำไปไว้ขาย เพราะในยามนี้เอียนอ๋องและเขาจะไม่ยอมอยู่เฉยวันนั้นภายในห้องหนังสือ เอียนอ๋องบอกจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของฮ่องเต้จูจางเหวินให้โจวจวินฟัง นับจากนั้นโจวจวินก็ตกลงร่วมมือกับเอียนอ๋องทันที ถือว่าเป็นฮ่องเต้ผู้ครองแผ่นดินกล้ามากที่วางแผนเพื่อครอบครองบุตรสาวคนเดียวของเขา เช่นนั้นตำแหน่งนี้ก็คงต้องเปลี่ยนคนเสียแล้ว...เอียนอ๋องวางแผนว่าจะไม่รอให้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่นั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างมั่นคงแล้วจึงหันกลับมาเล่นงานพวกเขา ในยามนี้บัลลังก์ยังไม่มั่นคงฮ่องเต้พระองค์ใหม่จึงยังไม่เพ่งเล็งมายังจวน เอียนอ๋อง การวางแผนจะเขย่าบัลลังก์ให้สั่น

โจวจื่อหยาเก็บตัวอยู่บ้านบนเนินเขา มีเวรยามคุ้มกันรอบบ้านบนเนินเขาอย่างแน่นหนา คนที่จะผ่านขึ้นไปบ้านบนเนินเขาได้ต้องผ่านด่านของจงลู่เสียก่อนยามนี้นอกจากครอบครัวของเจิ้งฝูหลิงจะย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว ยังมีครอบครัวของจงเหลียนและเจียงฮุ่ยย้ายมาอยู่ที่นี่เพิ่มอีกหนึ่งครอบครัวด้วย ทำให้โจวจื่อหยายิ่งรู้สึกเกรงใจทุกคนมากขึ้น แม้ว่าบ้านบนเนินเขาของตนจะมีความสะดวกสบายมากเพียงใด มีทิวทัศน์สวยงามมากขนาดไหนแต่ทุกคนย่อมอยากอยู่อาศัยที่บ้านของตนเองจึงจะสบายใจที่สุดทางวังหลวงโจวจวินพาเจิ้งฮุ่ยผิงและท่านหมอเสิ่นรวมถึงเสิ่นชิงฝางติดตามมาเข้าวัง เมื่อทุกคนถวายการคำนับและพูดจาสรรเสริญฮ่องเต้พระองค์ใหม่ตามมารยาทที่ดีเสร็จเรียบร้อยจึงมีผู้พา เจิ้งฮุ่ยผิง ท่านหมอเสิ่นและเสิ่นชิงฝานไปตรวจพระอาการประชวรของลู่ฮองเฮาทันที"ลำบากพวกท่านแล้วที่ต้องเดินทางมาที่นี่ตามคำเชิญของข้า ท่านหมอในสำนักหมอหลวงไม่มีผู้ใดที่ข้าเชื่อถือพอจะให้ทำการตรวจรักษาในเรื่องของโรคทางสตรีแก่ฮองเฮาเลยสักคน แต่ข้าจำได้ว่าคุณหนูโจวเคยช่วงฝังเข็มรักษาอาการประชวรของเสด็จย่าจนหาย ข้าจึงได้แต่ส่งสารไปรบกวนพวกท่านถึงเมืองฝูโจวเช่นนี้""ขอบพระท

"นางเป็นผู้ใดหรือเจ้าคะ" เสียงใสเอ่ยถามขึ้น ทุกคนต่างรอฟังคำตอบ โจวจื่อหวายขยับตัวอย่างอึดอัดใจก่อนจะพูดขึ้นมาเพื่อแนะนำสตรีแปลกหน้าสำหรับหลายคนในห้องนี้หลี่หวงซินมองหน้าโจวจื่อหยาด้วยสายตาเย่อหยิ่ง แต่แล้วนางก็ต้องสูญเสียความมั่นใจในตนเองเมื่อเห็นสตรีร่างเล็กใบหน้างดงาม ดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากสีแดงเรื่อตัดกับผิวขาวผ่อง ดูงดงาม น่าทะนุถนอมน่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่งนางที่เคยคิดว่าตนงดงามเหนือผู้ใด นับเป็นยอดหญิงงามแห่งเมืองกุ้ยโจว จึงทระนงตนมาตลอดแต่ยามนี้กลับรู้สึกว่าความงามของตนไม่ได้สูงส่งเหนือกว่าผู้อื่นเสียแล้ว"นางคือคุณหนูหลี่ มีนามว่าหวงซินเป็นลูกศิษย์คนเล็กของท่านหมอเทวดาไป๋ ครึ่งเดือนมานี้ท่านหมอเทวดาไป๋และคุณหนูหลี่มาช่วยดูแลอาการป่วยของอาชางและยังช่วยประคองการตั้งครรภ์ของปิงหยูมาโดยตลอด" โจวจื่อหวายแนะนำหลี่หวงซินให้ทุกคนได้รู้จัก และอธิบายว่าทำไมคุณหนูหลี่จึงมาอยู่ในห้องส่วนตัวของหม่าชางเหวินได้ในขณะที่หม่าเกาเฉินและจวงปี้เหยาหันมาทักทายและเอ่ยคำขอบคุณหลี่หวงซินที่ครึ่งเดือนมานี้นางช่วยรักษาอาการเจ็บป่วยให้บุตรชายบุญธรรมของตน ด้วยท่าทางซาบซึ้งใจหลี่หว