Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Kabanata 181 - Kabanata 190

โจวจวินเป็นคนที่ทำอะไรรวดเร็ว เพียงสองวันเขาก็หานักเล่านิทานมาได้หลายคน แต่ที่โจวจื่อหยาทึ่งกว่านั้นคือเรื่องเล่าของหญิงสาวตระกูลหลี่ที่หม่าเกาเฉินเป็นผู้เขียนแต่งขึ้นด้วยตนเอง ช่างปั้นแต่งได้เหมือนกับนิยายเทพเซียนอย่างไรอย่างนั้น"ข้าไม่เคยคิดเลยเจ้าค่ะ ว่าหม่ากั๋วกงจะมีความสามารถทางด้านนี้แอบซ่อนอยู่" โจวจื่อหยาก้มหน้าอ่านเรื่องแต่งของหม่าเกาเฉินด้วยความทึ่งจวงปี้เหยานั่งจิบชาอยู่ด้านข้างจึงยิ้มแล้วทอดถอนใจ "ในอดีตท่านลุงเกาเฉินผู้นี้ของเจ้า เขาเป็นบุตรชายคนเล็กของตระกูลหม่า จึงถูกทุกคนตามใจอย่างเต็มที่เขาเรียนตำราพอเป็นพิธีแต่กลับสนใจเรื่องเกี่ยวกับบทกวี ลำนำท่องเที่ยวและเรื่องราวในยุทธภพ ถือว่าเขาเป็นหนุ่มน้อยเจ้าสำราญผู้หนึ่งแม้ว่าเขาจะมีสุขภาพอ่อนแอเจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้งก็ตาม แต่แล้วตระกูลหม่าก็ต้องเผชิญกับคลื่นลมถาโถมทำให้เขาต้องทิ้งความชื่นชอบส่วนตัวเหล่านี้เอาไว้เบื้องหลัง เพราะตระกูลหม่าเหลือเพียงเขาเป็นผู้สืบทอดตระกูลเพียงผู้เดียวแล้ว"โจวจื่อหยาอมยิ้มและพูดว่า "ยามนี้มิได้เหลือเพียงท่านลุงเกาเฉินแล้วนะเจ้าคะ ยังมีพี่ชางเหวินเป็นผู้สืบทอดตระกูลหม่าเพิ่มมาอีกหนึ่งคนแล้วเจ้าค

เรือเดินสมุทรของตระกูลโจวแล่นอย่างรวดเร็ว เนื่องจากอาศัยกระแสลมในการเดินทางเป็นส่วนใหญ่ มิได้ใช้แรงงานคนเหมือนเรือลำอื่นวันนี้คลื่นลมสงบบวกกับอากาศเริ่มเย็นมากขึ้นทำให้โจวจวินตัดสินใจจอดพักเรือในช่วงบ่ายเพื่อให้ทุกคนช่วยกันจับปลาเพื่อนำมาเพิ่มคลังเสบียงอาหารสดบนดาดฟ้าของเรือโจวจื่อหยายืนมองชื่นชมทิวทัศน์ของท้องทะเลร่วมกับหม่าชางเหวิน สีเขียวของท้องทะเลกว้างไกลสุดสายตาทำให้โจวจื่อหยารู้สึกสดชื่นแจ่มใสตามไปด้วยในขณะที่โจวจื่อหยายืนชื่นชมทิวทัศน์อย่างเพลิดเพลินก็รับรู้ถึงมืออุ่นร้อนข้างหนึ่งเอื้อมมาจับกุมมือของตนเองเอาไว้โจวจื่อหยาเหลือบตามองไปรอบกายเมื่อเห็นพวกบ่าวและสาวใช้คนสนิทต่างถอยห่างออกไปไกลพอสมควร จึงยกยิ้มและเงยหน้าไปมองสบตาของคนข้างกายด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานหม่าชางเหวินก้มหน้ามองรอยยิ้มอ่อนหวานของสตรีตัวเล็กข้างกายของเขาด้วยแววตาอ่อนโยน และกระชับฝ่ามือนุ่มในอุ้งมือของตนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันจับมือกันยืนชมท้องทะเลกว้างใหญ่ด้วยบรรยากาศอ่อนหวาน แม้จะไม่ได้พูดคุยกันแม้สักคำพูดแต่คนทั้งคู่ก็รู้สึกว่าหัวใจของคนทั้งคู่อยู่ใกล้ชิดกันจนอบอุ่นใจเป็นอย่างยิ่งระหว่าง

การจัดเตรียมงานแต่งของโจวจื่อหยาและหม่าชางเหวิน จึงเริ่มขึ้นอย่างจริงจัง จวนหม่ากั๋วกงแห่งหมู่บ้านเถียนซีมีการก่อสร้างเรือนหลังใหม่เพื่อนำมาใช้เป็นเรือนหอของคู่บ่าวสาว แน่นอนว่ารูปแบบตัวเรือนการตกแต่งห้องหอ หม่าชางเหวินล้วนตามใจโจวจื่อหยาแทบทั้งหมด โดยการนำกระดาษมาให้โจวจื่อหยาวาดรูปแบบเรือนหลังใหม่ด้วยตัวเองเมื่อยื่นเทียบดวงชะตากันเรียบร้อยแล้ว เจียงฝาน จวงปี้เหยา เจิ้งฮุ่ยผิงและชุ่ยเหนียน ต่างยอมลำบากพากันนั่งรถม้าเดินทางไกลพร้อมผู้คุ้มกันมากมายเพื่อไปขอวันมงคลที่วัดต้าเซียง เพราะที่นี่มีพระอาจารย์รูปหนึ่งที่มีชื่อเสียงมาก ผู้คนทั่วทุกทิศล้วนเดินทางมากราบไหว้และบูชาพระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่นี่พระอาจารย์แห่งวัดต้าเซียงตรวจดูดวงชะตาวันเดือนปีเกิดของโจวจื่อหยาและหม่าชางเหวินเสร็จได้เอ่ยชมเชยว่า "ดวงของทั้งคู่ล้วนเป็นผู้มากวาสนา ยามเด็กเพราะมีผลจากกรรมเก่าทำให้ต้องระหกระเหินใช้ชีวิตลำบากยากเข็ญ ยามเติบโตกลับไร้อุปสรรค ทำอะไรก็ราบรื่นทั้งคู่ ขอเพียงทั้งคู่หมั่นทำบุญทำทานช่วยเหลือผู้คน ชีวิตของคนทั้งคู่ก็จะมีแต่ความสมบูรณ์พูนสุขไปตลอดชีวิตที่เหลือ"เจิ้งฮุ่ยผิงเผยยิ้มอย่างยินดีและได้รับวันม

โจวจวินและโจวจื่อหยาเห่อหลานชายคนใหม่ของตนเองเป็นอย่างมาก ตอนที่ทำพิธีอาบน้ำหลานชายตระกูลโจวในวันที่สามจึงเชิญผู้อาวุโสหลายคนมาร่วมงานที่ปรึกษาคนสำคัญของเอียนอ๋อง เซี่ยคงเสวียนและฮูหยินเซี่ยต่างเร่งเดินทางมาร่วมพิธีอาบน้ำหลานชายผู้นี้ของตนด้วย พร้อมทั้งมีของขวัญแสดงความยินดีจากเอียนอ๋องและพระชายาเอกสวีเพื่อส่งมาให้หลายชายของตระกูลโจว เป็นกุญแจทองอายุยืนและถุงเงินก้อนเพื่อใช้รับขวัญหลานชายตระกูลโจวเป่ยเกอร์เอ๋อร์มีร่างกายแข็งแรงและรู้ความเป็นอย่างยิ่ง ที่สำคัญเวลาร้องไห้ก็มีพลังทำลายล้างสูงมาก โจวจื่อหยาจึงได้รู้ว่ายามที่โจวจื่อหวายยังเป็นเด็ก เขาก็ร้องไห้ได้ทรงพลังเช่นนี้เหมือนกัน แม้ว่าจะเห่อหลานชายมากเพียงใดโจวจื่อหยาก็ยังคงเก็บตัวจัดเตรียมงานแต่งที่ใกล้จะมาถึงเซี่ยคงเสวียนและเซี่ยฮูหยินพักอาศัยขอเป็นแขกอยู่บ้านใหญ่ตระกูลเจิ้ง ในการมาหมู่บ้านเถียนซีในครั้งนี้ พวกเขานำสินสอดที่เอียนอ๋องมอบให้แก่บุตรชายคนที่ห้า เพื่อใช้ในการสู่ขอบุตรสะใภ้มาเพิ่มเติมเป็นจำนวนมากมายหลายหีบ แสดงให้เห็นว่าแม้ว่าสถานะจะเปลี่ยนไปแต่สำหรับเอียนอ๋องแล้ว ยังคงมองเห็นหม่าชางเหวินเป็นดั่งบุตรชายของเขาดังเดิม

เมื่อคืนโจวจื่อหยานอนไม่หลับเพราะความตื่นเต้น พลิกตัวไปมาบนเตียงตลอดทั้งคืน พอกำลังเคลิ้มจะนอนหลับก็โดนคนปลุกให้ต้องลุกขึ้นมาเสียแล้วเมื่อคืนนี้เจิ้งฮุ่ยผิงมาหาโจวจื่อหยาถึงในห้องนอน มารดาและบุตรสาวปิดประตูห้องพูดคุยกันเพียงลำพังสองคน เจิ้งฮุ่ยผิงมีท่าทางผิดปกติก่อนจะพูดอ้อมไปอ้อมมาอยู่ครู่ใหญ่โจวจื่อหยาถอนหายใจและพูดกับมารดาของตนอย่างอ่อนใจว่า"ท่านแม่ มีอะไรก็พูดกันตามตรงเถิดเจ้าค่ะ ท่านแม่พูดหาสาระไม่ได้จนเกือบจะครึ่งค่อนคืนแล้วนะเจ้าคะ"เจิ้งฮุ่ยผิงมองค้อนบุตรสาวไปหนึ่งที ก่อนจะยัดหนังสือต้องห้ามเข้าไปในอ้อมแขนของโจวจื่อหยาแล้วจึงพูดว่า "พรุ่งนี้เจ้าจะออกเรือนแล้ว แม่จึงจะมาพูดสอนเรื่องคืนเข้าหอกับเจ้า เมื่อถึงเวลาเจ้าจะได้ไม่ต้องตกใจกลัวจนทำอะไรไม่ถูก เจ้านำไปเปิดอ่านดูเองก็แล้วกันแม่ไม่รู้จะสอนเจ้าอย่างไรเช่นกัน"โจวจื่อหยาไม่ต้องเปิดกางหนังสือออกมาดูก็พอจะเดาได้ว่าเป็นหนังสืออะไร ใบหน้างดงามของโจวจื่อหยาแดงก่ำก่อนจะพูดอ้อมแอ้มว่า "มิใช่ว่าท่านพ่อเอ่ยว่าลูกยังเด็กไป ยังไม่อนุญาตให้ร่วมหอเพราะกลัวว่าลูกจะมีบุตรรวดเร็วเกินไปหรอกหรือเจ้าคะ"เจิ้งฮุ่ยผิงกลอกตามองบน บุรุษเมื่ออยู่เพ