ตอนที่ 2 ข้าก็มีหัวใจ

ตอนที่ 2 ข้าก็มีหัวใจ

ฝ่ามือที่แสนจะหยาบกระด้าง จับจูงลูกชายเข้าไปยังเรือนอย่างไม่ไยดีอีก เมื่อครู่นางแผดเสียงใส่เขา คงทำให้ลูกชายตกใจแล้ว จ้าวหย่งเล่อถูกมารดาจูงเข้ามาก็ไม่ถูก จะต้องเรียกว่าลากเขามาถึงจะถูกต้อง ท่านแม่ที่อ่อนแอคนนั้นหายไปไหน ทำให้ลูกชายยืนงงอยู่เป็นนาน

ฟางหรงจัดหายามาทาบนแก้มของลูกชาย เห็นขึ้นเป็นรอยฝ่ามือนึกโมโหนัก นางค่อย ๆ ทายาที่มีส่วนผสมของบัวหิมะและยังมีรากของสมุนไพรหลายอย่าง ด้วยเพราะตระกูลของนางเป็นหมอมาหลายรุ่น

จ้าวหย่งเล่อกระตุกแขนเสื้อของท่านแม่ “ท่านแม่ เมื่อครู่ท่านตีหัวท่านพ่อยอดเยี่ยมไปเลยขอรับ” เด็กชายรู้เพียงแค่ว่า เขาอยากเห็นมารดาโกรธเช่นนี้อีก ปกติส่วนมากก็เห็นเอาแต่เคร่งเครียด ทำงานไม่หยุดหย่อน เวลาจะพักเอนหลังสักงีบก็หาได้มีไม่

“เจ้านี่นะ” ใครจะทนไหวกัน มาถึงก็ลงมือกับลูกชายของนาง “ทีหลังอย่าพูดจาเช่นนั้นกับท่านพ่ออีกเข้าใจหรือไม่” ฟางหรงอย่างไรก็ต้องสอนสั่งลูกชาย

“ก็เขาทำให้ท่านแม่ปวดใจนี่นา ข้าทนไม่ได้หรอก ดูท่านย่าสิยังอดโมโหไม่ได้เลย ท่านปู่ก็อีกคนยังอดที่จะก่นด่าท่านพ่อไม่ได้ด้วยซ้ำ” หย่งเล่อคล้ายว่าเบาใจนัก มีแต่คนเข้าข้างมารดาของตน เขายืดอกดูภูมิใจนักหนา

“ผู้ใหญ่จะทำอะไรย่อมคิดอ่านให้รอบคอบ แม่มีปากเสียงกับท่านพ่อเจ้าก็เพราะรักเล่อเอ๋อร์มาก” นางเองก็เช่นเดียวกัน หากเขายังยืนยันคำเดิม นางจะขอหย่ากับเขาเอง คิดเพียงแค่จะพาลูกชายออกท่องเที่ยวโลกกว้าง ยังดีกว่าอยู่เห็นภาพบาดตาบาดใจระหว่างพวกเขาทั้งสอง

ถังม่านชิงกำลังทำแผลให้ท่านแม่ทัพ มีท่านหมอมาดูอาการให้แล้วว่าไม่หนักหนา ก็แค่...หัวแตกธรรมดาเสีย เขายังนึกแค้นเสียใจแทนคุณชายน้อยเลย รู้เช่นนี้ยุแยงให้ฮูหยินหยิบกระบี่ฟันให้หัวแบะไปแล้ว

มีอย่างที่ไหนกัน เข้าบ้านวันแรกก็ก่อเรื่องเสียแล้ว เสียทีเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ กลับถูกสตรีทำให้หลงใหล หลงลืมภรรยาที่อยู่เฝ้าจวน ดูแลพ่อแม่สามีเป็นอย่างดี บ้านเรือนก็จัดการให้อย่างดีเยี่ยม ท่านแม่ทัพมีตาแต่หามีแววไม่

“ท่านแม่ทัพเจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ” ม่านชิงนึกไม่ถึงว่าฮูหยินของท่านแม่ทัพจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ และเจ้าเด็กเหลือขอนั่นอีกกล้าดีอย่างไรมาต่อว่านาง “พี่สาวก็กระไร บิดาสั่งสอนลูกนั้นถูกแล้ว นางให้ท้ายเช่นนี้สักวัน”

“หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าไปซะ มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น อย่าริอ่านมาออกความคิดเห็นในจวนของข้า!” หลิวซื่อตวาดใส่อย่างไม่ชอบใจนัก

“หัวแตกแค่นี้ยังน้อยไป หากเป็นข้าละก็ จะเอากระบี่ตัดหัวเจ้าไอ้ลูกชั่ว” หลิวซื่อกระแทกไม้เท้าอย่างไม่พอใจ “โง่งมนัก หากหรงเอ๋อร์ล้มป่วยอีก เจ้าจะต้องรับผิดชอบ!” นางรักลูกสะใภ้คนนี้มาก เอ็นดูเปรียบดั่งลูกสาวอีกคน

แม่ทัพจ้าวยิ่งปวดหัวรุนแรงเข้าไปใหญ่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดท่านแม่และท่านพ่อของเขาจะต้องปกป้องนางขนาดนั้น อันที่จริงเมื่อก่อนเขาก็รักนาง แต่เมื่อรู้ว่า นางทำทุกอย่างเพื่อจะให้ได้เขามา

เขารู้สึกสะอิดสะเอียนนักและเริ่มไม่พอใจ จนกระทั่งในวันเข้าหอ นางกล้าวางยางปลุกกำหนัด หากไม่พลาดพลั้งเสียท่า ก็คงไม่มีลูกชายโดยที่เขาไม่รู้เสียด้วยซ้ำไป

“ท่านแม่ ถึงอย่างไรหลังจากสิ้นเดือนเอ้อร์เยว่ ลูกก็จะแต่งงานกับชิงเอ๋อร์” เขายังคงยืนกรานคำเดิม ทำให้ถังม่านชิงดีใจเป็นไหน ๆ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ทอดทิ้งนาง และก็มั่นใจเป็นแน่ว่าท่านแม่ทัพไม่ได้รักภรรยา

“เหอะ อยากเห็นข้าตายเร็วใช่หรือไม่ ไอ้ลูกไม่รักดี!” หลิวซื่อหน้าดำหน้าแดงเพราะโกรธจนควันออกหู อยากจะมีกระบี่ในมือเสียเหลือเกิน จะได้ตัดหัวลูกชายที่ไม่รู้จักคิด

ท่านหมอเห็นว่าบรรยากาศในห้องอึดอัดนัก จึงได้ขอตัวกลับจวนก่อน เมื่อเดินออกมาก็พบฮูหยินเข้าให้ นางระบายยิ้มอ่อนหวาน รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอมนัก เหตุใดท่านแม่ทัพจึงได้หมางเมินเช่นนี้

“ท่านหมอเดี๋ยวข้าจะไปส่งนะเจ้าคะ” ฟางหรงกล่าวขึ้นมา ในห้องของสามียังคงมีปากเสียงกัน เรื่องของนางและเขา

“ฮูหยิน ทำใจได้หรือท่านแม่ทัพยืนกรานหนักแน่นเช่นนั้น” รู้ว่าเป็นเรื่องภายใน แต่เขาก็อดเห็นใจไม่ได้ ฮูหยินน้อยคนนี้เป็นคนน้ำใจงดงามนัก ภรรยาของเขาคลอดลูกสาว นางก็ส่งของขวัญมาให้ บรรดาฮูหยินที่ฮูหยินน้อยรู้จักก็มักจะมีของขวัญส่งไปให้เสมอ

“หากท่านแม่ทัพ ยืนยันเช่นนั้น ข้าก็คงจะคัดค้านไม่ได้เจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางแผ่วลง ดวงตานั้นดูโดดเดี่ยวนัก

ท่านหมออดสงสารไม่ได้ จึงได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “ฮูหยิน จะทำอะไรก็ควรคิดให้ดี สตรีใดเล่าอยากให้สามีของตนมีภรรยาเพิ่ม ข้าเองเป็นบุรุษแท้ ๆ ยังรักเดียวใจเดียว ชายในแคว้นอู๋หลายคนก็เป็นเช่นข้า อีกอย่างข้าน่ะแก่แล้ว อดเห็นใจฮูหยินน้อยไม่ได้จริง ๆ”

ท่านหมอปาดเหงื่อขึ้นมา แม้ว่าอากาศจะหนาวจัดเพียงใด แต่ใจของเขาร้อนรุ่มและสงสารไป๋ฟางหรงนัก นั่นเพราะนางมีความสามารถโดดเด่น จนกระทั่งก่อนที่นางจะแต่งงาน ทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“หากมีสักวันที่ข้าจะต้องเดินออกไป ถ้าเช่นนั้นก็ต้องรบกวนท่านหมอช่วยเหลือ” ฟางหรงคิดว่าในชาตินี้นางก็คงจะหมดวาสนากับเขาแล้ว หากนางเดินจากเขาไปก็คงจะมีแต่เสียงโห่ร้องยินดี ในจวนก็คงจะได้ไม่ต้องถกเถียงกันเช่นนี้ เป็นเพราะนางดื้อดึงเกินไป

“ข้ายินดี อย่างไรเสียข้ากับท่านพ่อของฮูหยินน้อยก็รู้จักกันมานาน หากท่านหมอไป๋ไม่จากไปเสียก่อน ก็คงจะคิดเช่นเดียวกันกับข้า” ท่านหมอกล่าวขึ้นอย่างจริงใจ

“เจ้าค่ะ อากาศหนาวเช่นนี้ท่านหมอเดินทางระวังด้วย” เมื่อนางส่งท่านหมอขึ้นรถม้าแล้ว รูปร่างผอมแห้งของนางช่างดูน่าสงสารนัก ใบหน้าดูเหมือนอิดโรย แต่กระนั้นก็ไม่อาจทำให้ท่านแม่ทัพหนุ่มแน่นหันมาสนใจภรรยาอยู่ดี

เขายืนกอดอกพิงเสาประตูดูแผ่นหลังของนาง ที่เห็นสะท้านเพราะความหนาวไอเย็นเข้ามาปะทะ นางสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาว เหมือนกับลูกชายของเขา ใบหน้าของชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าอีกครั้ง เมื่อยามได้สบตาคู่งามเข้าให้ เขารีบเสมองไปทางอื่นทันใด

ผ้าสีขาวที่พันบนหัวเขาไว้ น่าจะมาพันที่ปากเขาด้วย ฟางหรงนึกแค้นนัก หากรู้เช่นนี้นางจะกรอกยาพิษให้เขากินจะได้ไม่ต้องมาพูดมากให้รำคาญใจ สายตาคู่นั้นไม่เคยมองมาที่นางสักครั้ง กระทั่งนางเดินผ่านและหยุดเดินเลยเขาไปเพียงแค่เล็กน้อย

“ท่านพี่” ฟางหรงมองเขาด้วยสายตาแห่งความหวัง ขอให้เขาพูดจาดี ๆ กับนางสักครั้ง บอกรักนางสักคำเพียงแค่นั้น นางยินดีทุกอย่างจะให้นางทำงานดูแลจวน จนตัวตายนางก็ยินดี ขอเพียงแค่ให้เขามองมาที่นางบ้าง

“อย่ามาเรียกเสียงอ่อนเสียงหวาน ข้าสะอิดสะเอียนเจ้า” จ้าวหย่งคังกล่าวขึ้น มองดวงหน้าที่ดูเศร้า ใจก็สงสาร แต่นึกแค้นนักนางเจ้าเล่ห์เพทุบายหลอกลวงให้เขารักและสุดท้ายนางก็ทำเพื่อหวังจะเป็นฮูหยินแห่งจวนตระกูลจ้าว

“ช่างเสแสร้งเก่งนัก!”

“ท่านพี่บอกข้าได้หรือไม่ ว่าข้าทำอะไรผิดต่อท่านนักหนา ท่านถึงได้เมินเฉยเย็นชาใส่ข้า พูดจาไม่รักษาน้ำใจข้าบ้าง อย่างไรข้าก็เป็นภรรยาของท่านนะ”

“เจ้าช่างกล้าพูด” เขาจับท่อนแขนของนาง บีบเข้าให้ ทำให้นางเจ็บปวดนัก สีหน้าของนางยังคงสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ จู่ ๆ ดวงตาของนางก็ค่อย ๆ มีม่านน้ำตาปกคลุมและมันก็ไหลลงมาจนได้

จ้าวหย่งคังเห็นเช่นนั้นก็ตกใจนัก หัวใจของเขาที่แข็งกระด้างอ่อนยวบยาบเข้าให้ เขาปล่อยแขนนาง แล้วยืดมองนางอีกครั้ง จึงได้กล่าวขึ้นมาอีกหน “มารยานัก เสแสร้งเก่งขนาดนี้ บอกมาเจ้าต้องการอะไรกันแน่ ท่านพ่อท่านแม่ข้า เจ้าทำอะไรพวกเขาถึงได้รักเจ้าและต่อต้านข้าเช่นนี้”

“ในสายตาของท่าน ข้าไม่ดีขนาดนั้นเชียวรึ ในสายตาของท่านยังมีที่ว่างให้ข้าบ้างหรือไม่ หรือว่าที่แล้วมานั้นล้วนเป็นข้าที่คิดฝ่ายเดียว เป็นข้าเองที่หลอกลวงตนเอง ข้าเจ็บ ข้าปวดและข้า ก็มีหัวใจไม่ต่างจากท่าน”