บททั้งหมดของ The wife he never loved: บทที่ 61 - บทที่ 70

"Stop touching her!" Namutla si Xavier nang marinig ang galit na boses sa kaniyang likuran. Hindi ako nakagalaw nang mabilis siyang lumapit sa amin. "Who gave you the right to even lay a hand on her?" galit na tanong niya bago pinilipit nang walang kaabog-abog ang kamay ni Xavier. Umalingawngaw ang nasasaktang sigaw ni Xavier sa may pasilyo. "K-Kuya, tumigil ka!" kinakabahang pakiusap ko. Lalapitan ko sana siya nang ipukol niya sa akin ang isang matalim na tingin. Napalunok ako at napatigil sa kinatatayuan. Muli niyang ibinalik kay Xavier ang kaniyang galit na titig. "How dare you touch my princess?" nanginginig sa galit na asik niya. Mabuti na lang at binitiwan din niya agad si Xavier. Mabilis na lumapit sa akin si Kuya Daniel. Hinawakan niya ako sa aking mga balikat. "Ayos ka lang ba?" seryosong tanong niya. Nang hindi ako agad nakapagsalita, mas tumalim pa ang titig niya bago muling ibinaling ang tingin kay Xavier. "Ano pang ginagawa mo rito? Alis!" Kumuyom a

Hindi ako gumalaw habang pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa. Ngumiti siya sa akin—iyong malambing na ngiting alam mong plastik kapag napagmasdan mo nang mabuti. "Whose child is this?" tanong niya habang maamong lumingon sa aking anak. Tiningnan siya ni Niko. Minamata ng bata ang matabang babae sa aming harapan. Nagsalubong ang kaniyang mga kilay nang bumaba ang kaniyang paningin sa tiyan nito bago ako nagtatakang nilingon. "Mommy, is this lady pregnant? Her tummy is so big!" malakas na tanong niya sa akin bago muling ibinalik ang tingin sa kaniyang harapan. Narinig ko ang mahinang tawanan na sinundan ng bulungan ng mga tao sa paligid. Mahigpit kong niyakap ang aking anak. Nang pasadahan ko ng tingin ang mga taong naroon, kitang-kita ko ang pagkagulat sa mga mata nila. "Sweetheart, stop it," suway ko sa aking anak. Agad naman niyang isiniksik ang kaniyang mukha sa mismong leeg ko. Naramdaman ko ang init ng kaniyang katawan—hindi nga maganda ang pakiramdam ng ana

Biglang parang naging napakaliwanag ng buong paligid dahil sa ilaw na nakatutok sa aming dalawa ni Gale. Napapikit ako nang bahagya habang sunod-sunod na kumikislap ang mga camera sa aming harapan. Ramdam ko ang bigat ng mga matang nakatutok sa akin, pero mas mabigat pa rin ang kamay ni Gale na nakapulupot sa aking bewang. Gusto kong mawala. Gusto kong tumakbo palayo sa lugar na ito. Pero wala na akong mapagtataguan. Nakita na nila ako. "Siya si Gale Rey Salazar?" "Ibig sabihin, napunta si Calliyah sa isang Salazar!" "Nagbalik nga siya... ngunit kasama naman ang asawa't anak niya." "Alam mo bang inaangkin ni Xavier ang bata?" "So, sino ang tunay na ama ng anak niya?" Ang bawat salitang naririnig ko ay parang matulis na bagay na humihiwa sa tahimik kong kalooban. Hindi na nila ako tinantanan. Hindi ko alam kung alin ang mas gusto kong alisin—ang mga matang nakatitig sa akin o ang kamay ni Gale na mahigpit na nakapulupot sa bewang ko. "Gale..." mahina kong tawag. Hindi siya

𝐆𝐀𝐋𝐄 𝐏.𝐎.𝐕 When Nicole said I could do whatever I wanted, I’ll admit I was confused about what she meant. Mugtong-mugto ang kaniyang mga mata dahil sa labis na pag-iyak. Narinig niya akong umamin sa aking ama na mahal ko pa si Samantha. I still do! Pero hindi ko alam kung bakit nakakaramdam ako ng pagdadalawang-isip nang gabing iyon. "𝗜𝘀 𝘁𝗵𝗮𝘁 𝘄𝗵𝗮𝘁 𝘆𝗼𝘂 𝘄𝗮𝗻𝘁?" "𝗬𝗲𝘀, 𝗚𝗮𝗹𝗲." "Serein ..." Umalingawngaw ang malambing na boses ni Samantha sa aking pandinig. Nilingon ko siya. Kusang kumawala ang matamis na ngiti sa aking mga labi nang makita ang maamo niyang mukha. Para talaga siyang anghel na nagmula sa langit. Panandalian akong napapikit nang dumapo ang aking malamig na labi sa kaniyang noo. Pagmulat ng aking mga mata, nabigla ako nang biglang napalitan ng mataray ang maamo niyang mukha—bigla kong naalala si Nicole. Agad akong napalayo sa kaniya. Bakit ko biglang naisip si Nicole? Kung tutuusin, mas mataray ang kaniyang mukha kaysa kay Samantha. Kaya

"Gatas, hija, para dalawin ka ng antok."Ibinaba ni Aling Juliet ang isang basong gatas sa harap ko. Maingat siyang naglakad sa kabilang upuan at naupo doon.Hindi ko siya nilingon.Narito kami ngayon sa likod ng mansion kung saan kami madalas magtambay noon nina Menggay at Anding—noong mga panahong isa pa akong katulong dito.Tatlong araw na ang nakalipas magmula nang manggaling kami sa La Union. Ni minsan ay hindi na ako nilingon ni Gale. Naglalakad siya sa mga pasilyo na para bang may nakakahawa akong sakit sa tuwing lalapit ako.Hindi na rin ako tumabi sa kaniya sa kama. Lumipat ako sa kwarto ng anak namin. Sa tingin ko kasi, mas mabuti na iyon para hindi ko na nararamdaman ang lamig niya tuwing gabi.Pakiramdam ko naman ay hindi na kami magiging okay. Although... umaasa pa rin ang tanga kong puso na bumalik ang Gale na minahal ko.Kung alam ko lang na may expiration pala ang sweet side niya... sana pala ini-enjoy ko na lang nang husto noon."Ilang gabi ka nang binabagabag ng nasa