جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ตอนที่ 2 ร้านขนมเค้ก เวลา 10: 35 น.ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนยสดและกลิ่นวานิลลาที่ลอยคลุ้งออกมาจากเตาอบใหม่ ๆ เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังกรุ๊งกริ๊งเป็นระยะ เมื่อมีลูกค้าเดินเข้าออกไม่ขาดสาย โต๊ะเกือบทุกตัวถูกจับจองจนแทบไม่มีที่ว่างให้เหลือแม้แต่ที่เดียว ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเที่ยงดีด้วยซ้ำหลังเคาน์เตอร์ หญิงสาวเจ้าของร้านในชุดเอี๊ยมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้กำลังจัดจานเค้กอย่างตั้งใจ ใบหน้าเธอมีรอยยิ้มอ่อนโยนทุกครั้งที่ลูกค้าชมว่า “อร่อยมากเลยค่ะ” เสียงหัวเราะเบา ๆ และบรรยากาศอบอุ่นในร้านทำให้ใครหลายคนอยากนั่งอยู่นานกว่าที่ตั้งใจ“ลูกค้าเยอะมากเลยนะคะ พี่เมย” นุ่นพนักงานสาวเอ่ยพูดออกมาด้วยควาตื่นตันใจที่ร้านของเจ้านายขายดีขึ้นทุกวัน“ใช่ นุ่นไหวรึเปล่า ให้พี่เปิดรับพนักงานเพิ่มดีไหม” หญิงสาวเอ่ยถามพนักงานสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะช่วงนี้ลูกค้าเยอะมาก“เพิ่มอีกสักคนก็ดีนะคะ” นุ่นตอบกลับพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ “ได้เลย” หลังจากนั้นพนักงานก็ขอตัวไปบริการลูกค้าต่อ ส่วนเธอก็เดินกลับหลังร้านเพื่อที่จะไปดูขนมที่เพิ่งอบไปใหม่ เพราะลอตแรกหมดแล้ว หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า

ตอนที่ 4 ด้าน กรวิชญ์ ชายหนุ่มกดวางสายของภรรยาในนามอย่างไม่ใยดี เสียงปลายสายดับวูบไปเหมือนหัวใจของเธอที่กำลังหรี่ลง เขายังคงนั่งอยู่ตรงหน้า ปริม ในร้านอาหารหรู รอยยิ้มหวานและแววตาอ่อนโยนของเธอกำลังสะกดเขาไว้ จนไม่เหลือที่ว่างให้ความรู้สึกผิดหรือความห่วงใยต่อภรรยาที่บ้าน เขาไม่สนใจเลยว่าเมื่อกี้เธอได้ยินเสียงของ ปริม หรือไม่ เพราะทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คือเธอเท่านั้น “พี่กรณ์ยังจำร้านอาหารร้านโปรดของปริมได้ด้วยเหรอคะ” ปริมเอ่ยเสียงหวานราวกับน้ำผึ้งหยดใส และรอยยิ้มที่เธอส่งมาเหมือนมีเวทมนตร์ ทำให้ชายหนุ่มผ่อนคลายใบหน้าเหมือนเด็กชายที่ได้พบของเล่นชิ้นโปรด “จำได้สิ พี่จำได้ทุกอย่าง พี่ไม่เคยลืมมันเลย” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน จนอุณหภูมิหัวใจของเธอพุ่งสูง ต่างจากน้ำเสียงที่เขาใช้กับภรรยาอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเขาอ่อนละมุน ราวกับโลกทั้งใบหายไปเหลือเพียงเธอ “ปริมไม่เชื่อหรอก พี่มีภรรยาแล้วคงจะลืมเรื่องระหว่างเราไปหมดแล้ว” ปริมแสร้งทำหน้าเศร้า ราวกับถูกทอดทิ้ง แต่ดวงตาเธอกลับเปล่งประกายด้วยความพอใจ “ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยได้จากพี่…หัวใจของพี่ด้วย” ชายหนุ่มตอบ พลางยิ้มเบาๆ รอยยิ้มที่ทำ

ตอนที่ 5 รุ่งเช้า คอนโดมิเนียม แสงแดดอ่อนส่องทะลุกระจกเข้ามาในห้องอย่างไม่ปรานี ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงรู้สึกตัวขึ้นอย่างช้าๆ เขาลืมตาเพื่อปรับสายตากับความสว่างที่บาดตา ก่อนจะรู้สึกหนักอึ้งบริเวณขมับและความเจ็บปวดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน เขายกมือขึ้นนวดเบาๆ เหมือนพยายามจะบอกตัวเองให้พร้อมรับวันใหม่ เมื่อคืนหลังจากแยกกับปริม เขาไปดื่มสังสรรค์ต่อที่ผับของเพื่อนสนิท แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความว้าวุ่น แต่ร่างกายกลับอ่อนล้าและหมดแรง เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่สัมผัสที่ไม่คาดคิดบริเวณเอวทำให้เขาตกใจ เขาก้มมองและเห็นเป็นต้นแขนของภรรยาที่กอดเอวเขาแน่นอยู่ ความรู้สึกขุ่นเคืองและรังเกียจแวบเข้ามา เขาสลัดออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะลุกขึ้นพรวด เสียงผ้าห่มและร่างกายที่เคลื่อนไหวทำให้เธอสะดุ้งตื่น “คุณกรณ์… ตื่นแล้วเหรอคะ” หญิงสาวมองเขาด้วยดวงตางัวเงียและความตกใจปนความน้อยใจ แต่ชายหนุ่มเพียงเงียบ เขาหันหลังแล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำอย่างไม่สบตา ทิ้งให้เธอนั่งอยู่บนเตียง หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความเหงาและความเจ็บปนความสงสัย ‘คุณคงรังเกียจเมยมากเลยใช่ไหมคะ…’ เธอพึมพำออกมาเบาๆ เหมือนขอคำตอบจากตัวเอง คำพูดนั้นแ

ตอนที่ 6 บริษัท ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องทำงานกว้าง ชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าเซ็นเอกสารเงยขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอนุญาตเสียงเรียบ “เชิญครับ” ประตูถูกผลักเปิดช้าๆ เผยให้เห็นร่างอรชรของ ปริม ที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานจาง ๆ “พี่กรณ์ รอนานไหมคะ” น้ำเสียงอ่อนหวานของเธอทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที “ไม่ครับ พี่ยังทำงานไม่เสร็จเลย” เขาผ่อนลมหายใจออก พร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้ รอยยิ้มแบบที่ ภรรยาในนามของเขาไม่เคยได้รับ ปริมเดินเข้ามาใกล้ ทำหน้าละห้อยเล็กน้อย คล้ายคนที่เพิ่งผ่านอะไรมา “พี่รู้ไหม… ก่อนที่ปริมจะมาหาพี่ ปริมเจอภรรยาพี่กับคุณแม่พี่ค่ะ พวกเขาว่าปริมกันใหญ่เลย ปริมไม่รู้จริงๆ ว่าร้านขนมนั่นเป็นของภรรยาพี่” เธอเล่า ทั้งสีหน้าทั้งน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้าที่ตั้งใจให้เขาเห็น กรณ์ขมวดคิ้วบางๆ “เหรอครับ… พี่ขอโทษแทนแม่พี่ด้วยนะครับ” เขารู้ดีว่าแม่ของเขาไม่ชอบปริม แต่ก็ยังอดรู้สึกผิดไม่ได้ ปริมส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเหมือนกลั้นกลืนน้ำตา “ไม่เป็นไรค่ะ ปริมรู้สถานะตัวเองดี แค่ปริมเดินมาหาพี่ คนก็มองว่าปริมเป็นมือที่สามแล้ว…” ชายหน