ตอนที่ 3

ตอนที่ 3

ชายหนุ่มค่อยๆ หันตัวตามเสียงนั้น ใจเต้นแรงขึ้นทันที ทั้งความคุ้นเคยและความประหลาดใจปะปนกัน เขาพยายามกลั้นลมหายใจเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเอง… ใช่จริงๆ ปริม คนรักเก่าของเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้า ยิ้มบางๆ ให้เขาอย่างใจดี รอยยิ้มนั้นเหมือนย้อนอดีตกลับมาหาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ ทุกก้าวเหมือนถูกตรึงด้วยแรงดึงดูดจากความทรงจำ ความเงียบชั่วครู่ปกคลุมรอบตัว จนกระทั่งเขาเงยหน้ามองปริมอีกครั้ง จนกว่าจะได้ยินเสียงตัวเองเรียบเรียงคำพูด

“ปริม… กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่เต็มปากนัก รอยยิ้มเล็กๆ นั้นสะท้อนถึงความทรงจำเก่าและความรู้สึกที่ยังค้างคา แม้มันจะปรากฏต่อหน้าภรรยาของเขาที่นั่งอยู่เงียบๆ และสังเกตทุกความเคลื่อนไหว

“ปริมกลับได้สองอาทิตย์แล้ว” ปริมเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม

“สวัสดีค่ะ คุณแม่” ปริมยกมือไหว้แม่ของคนรักเก่าแต่พิมลรัตน์ไม่มีแต่จะหันมารับไหว้เธอ ปริมหน้าเสียทันที

“แล้วนี้มากินข้าวเหรอ มากับใคร” ชายหนุ่มที่เห็นสีหน้าของคนรักเก่าเจื่อนลงจึงเปลี่ยนเรื่องคุย เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม

“ค่ะ แต่จะกลับแล้ว เจอพี่เลยเข้าทักนะคะ” ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ

หญิงสาวมองสามีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าเขาดูผ่อนคลายกว่าตอนที่อยู่กับเธอเสียอีก เพราะคนรักเก่าของเขากลับมา เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดแน่นขึ้นทุกวินาที รู้ทันทีว่าในใจของเขายังมีใครอีกคนที่เธอไม่อาจแย่งไปได้

มือเล็กสั่นจนจิกเนื้อตัวเองจนเลือดซึม เธอก้มหน้าลง ไม่กล้าสบสายตากับภาพที่บาดตาบาดใจนั้น รู้สึกเหมือนตัวเองเล็กลงในโลกที่เต็มไปด้วยความทรงจำและความรักที่ไม่ใช่ของเธอ

พิมลรัตน์ยื่นมือมาจับมือของลูกสะใภ้ไว้แน่น ราวกับส่งความอบอุ่นและกำลังใจให้เธอยืนหยัดต่อไป แม้ขวัญข้าวยังเจ็บปวดอยู่ แต่เธอกลั้นใจเงยหน้าขึ้น ส่งรอยยิ้มบางๆ ให้แม่สามีที่อยู่เคียงข้างเธอเสมอ

“ตากรณ์ กลับมานั่งกินข้าวได้แล้ว ส่วนใครที่ไม่ไดรับเชิญกรุณาไปได้แล้ว” พิมลรัตน์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก ปริมแสร้งทำหน้าเศร้าให้เขาเห็นใจ

“ตากรณ์” พิมลรัตน์เอ่ยเรียกลุกชายอีกครั้งเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งไม่ยอมกลับมานั่ง เธอเหลือบมองปริมด้วยสายตาไม่ไว้ใจ

“งั้นปริมกลับก่อนนะคะ” เธอพูดจบก็หันหลังเดินออกจากตรงนั้นทันที ชายหนุ่มก็ยังคงมองตามเธอด้วยสายตาอาลัยอาวร

“หึ ไม่ตามไปด้วยล่ะ อย่าลืมว่าแกแต่งงานแล้ว” พิมลรัตน์หัวเราะในลำคอก่อนจะพูดออกมาด้วยความประชดลูกชายที่ยังอาลัยอาวรผู้หญิงคนนั้นไม่เลิก

“ผมรู้ ผมไม่มีวันลืมหรอกครับ” เขาพูดพร้อมมองภรรยาที่ก้มหน้าอยู่ ด้วยแววตาที่เฉยชาไร้ความรู้สึกต่างกับมองคนรักเก่าโดยสิ้นเชิง

หลังจากนั้นบนโต๊ะอาหารมีเสียงพูดคุยของหญิงสาวและพิมลรัตน์บ้าง พิมลรัตน์พยายามชวนลูกสะใภ้คุยเพราะไม่อยากให้เธอคิดมาก

“อิ่มไหมลูก” พิมลรัตนืเอ่ยหญิงสาวที่กำลังพากันเดินอกจากร้านอาหาร

“ค่ะ คุณแม่” หยิงสาวฝืนยิ้มให้แม่สามี ก่อนจะตอบกลับออกไปแผ่วเบา

“แม่ไม่คิดจะคุยกับผมบ้างเหรอ ผมเป็นลูกแม่นะ” ชายหนุ่มพูดออกมาดเวยความน้อยเนื้อตำใจที่ผู้เป้นแม่เอาแต่ใจใส่คนอื่นไม่สนใจเขาเลย

“ถ้าเป็นแม่ก็ต้องเชื่อในสิ่งที่แม่พูด ไม่ใช่หลงจนไม่ฟังอะไรเลย” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายที่แม่เอาแต่พูดเรื่องเก่า เขารู้ดีว่าแม่เขาหมายถึงอะไร

ท่านเคยบอกว่าปริมเป็นผู้หญิงที่ไม่น่าไว้ใจ เธอไม่ได้รักเขา เธอต้องการผลประโยชน์จากเขา และแน่นอนเขาไม่เชื่อที่แม่พูดเพราะจะเป็นไปได้ยังไง ปริมเป็นผู้หญิงที่ทางบ้านไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าเขาด้วยซ้ำ

ร้านขนมเค้ก

รถตู้หรูจัดเทียบหน้าร้านขนทของเธออย่างช้าๆ ก่อนที่หญิงสาวจะลงจากอย่างระมัดระวัง

“แม่ไปก่อนะลูก ไปหาแม่บ้างนะ” พิมลรัตน์บอกลาลูกสะใภ้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“ค่ะ คุณแม่สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้แม่สามี สายตาของเธอมองไปยังสามีที่ก้มตาหน้าพิมพ์อะไรสักอย่างในโทรศัพท์มือถือ​โดยไม่แม้แต่จะหันมามองเธอเลยสักเสี้ยว

คอนโดหรู

เวลา 18:00 น.

ภายในห้องครัวสว่างไสวด้วยแสงไฟอุ่นที่สะท้อนบนพื้นไม้เงาวับ กลิ่นหอมของอาหารเย็นลอยอบอวลอยู่ในอากาศ หญิงสาวร่างบางยืนอยู่หน้าเคาเตอร์ สายตาเต็มไปด้วยความตั้งใจ ข้อมือเธอขยับช้า ๆ ขณะหั่นผักและปรุงรสให้เข้าที่ อลิษาเพิ่งกลับมาจากร้านขนมที่เธอเป็นเจ้าของไม่นาน แต่ร่างกายที่เหน็ดเหนื่อยก็ไม่อาจหยุดความปรารถนาที่จะทำอาหารรอคนที่เธอรัก

ถึงแม้เมื่อตอนเช้าเขาให้คำตอบเธอไม่เต็มร้อยมากหนัก แต่เธอก็ยังคงทำอาหารเย็นรอเขาอย่างที่เคยทำทุกวัน มือเล็กหยิบกระทะขึ้นตั้งไฟ เสียงน้ำมันกระทบผักดังจังหวะเบา ๆ คลอไปกับเสียงนาฬิกาที่ติดผนัง ทำให้ทุกวินาทีของช่วงเย็นเต็มไปด้วยความเงียบสงบและความอุ่นใจในครัวเล็ก ๆ ของเธอ

ระหว่างที่อลิษากำลังคนซอสให้เข้ากัน เธอเงยหน้ามองหน้าต่างบานใหญ่ มองเห็นแสงทองของตะวันที่กำลังลาลับขอบฟ้า สายลมเย็นพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นเมืองที่ผสมกับกลิ่นอาหาร ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นด้วยความหวังลึก ๆ ว่าเขาจะกลับมาทันเวลาเพื่อร่วมโต๊ะอาหารค่ำคืนนี้ด้วยกัน

ผ่านไปครู่นึงหญิงสาวก็เริ่มตักอาหารลงจานพร้อมทาน แต่คนที่เธอกำลังรอไม่มีวี่แววว่าเขาจะกลับมาสักที หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอาหารที่ตั้งเรียงอยู่บนโต๊ะอาหาร

แชะ~

“เมยทำอาหารเย็นเสร็จแล้วนะคะ”

“คุณกรณ์อยู่ที่ไหนแล้วค่ะ”

“เมยรอทานข้าวพร้อมคุณนะคะ”

หญิงสาวมองข้อความที่เพิ่งส่งให้สามี อยู่นานแต่ไร้คนเป็นสามีจะเปิดอ่านมัน ก่อนจะกดปิดโทรศัพท์ด้วยความเศร้าหมอง

“เขาคงทำงานยังไม่เสร็จแน่เลย” เธอเอ่ยพูดออกมาเพื่อปลอมใจตัวเองไม่ให้คิดไปไกล

เวลาผ่านไปสองชั่วโมงเต็ม หญิงสาวนั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารเพียงลำพัง จ้องไปที่ประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใจเธอเหมือนถูกผนึกด้วยความกังวลและความเหงา ข้อความที่ส่งไปก็ยังไม่ถูกเปิดอ่าน และทุกครั้งที่เสียงนาฬิกาดังกระทบหู เธอก็สะท้อนถึงความโดดเดี่ยวที่กัดกินใจเธอช้าๆ แววตาของเธอเริ่มพร่ามัวด้วยความเศร้า หญิงสาวเงยหน้ามองเพดานสักครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ พลางบอกตัวเองในใจว่าคงต้องรอต่อไป แม้ใจลึกๆ จะเริ่มกลัว…กลัวว่าเขาจะไม่กลับทานข้าวมื้อนี้และมื้อต่อๆ ไป

หญิงสาวลังเลอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจกดโทรหาสามีด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ เสียงสัญญาณรอสายดังยาวเหมือนกำลังตอกย้ำความเหงาที่เกาะกินใจเธอทีละนิด ทุกวินาทีที่ผ่านไปรู้สึกช้าและหนักอึ้งจนเธอต้องกัดริมฝีปาก กลัวคำตอบที่กำลังรออยู่ปลายสายและเมื่อสายถูกกดรับ… หัวใจเธอเกือบหยุดเต้น

“มีอะไร ฉันไม่ว่าง” เสียงทุ้มต่ำที่เย็นจนเหมือนน้ำแข็งกรีดลงกลางอกดังขึ้น แค่ประโยคสั้น ๆ แต่ความไม่พอใจในน้ำเสียงของเขากลับชัดเจนราวกับเขากำลังรำคาญแม้แต่การหายใจของเธอ อลิษาก้มหน้าลงอย่างไม่รู้ตัว ปลายนิ้วกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีด เธอกลัว…แต่ก็ยิ่งกลัวการรอต่อไปมากกว่า

“เอ่อ… เมยขอโทษค่ะ” เธอพยายามปรับเสียงให้เรียบ แต่ปลายเสียงยังสั่นไหว

“เมยจะถามคุณว่า… คุณจะกลับมากินข้าวเย็นไหมคะ…เมยทำของโปรดไว้ให้คุณด้วยนะคะ” ดวงตาของเธอพร่าเลือนเมื่อมองไปที่โต๊ะอาหารตรงหน้า อาหารทุกอย่างที่เธอตั้งใจทำเริ่มเย็นชืดลงทีละนิด พร้อมกับหัวใจของเธอที่รู้สึกเหมือนกำลังถูกทิ้งให้อยู่ในความโดดเดี่ยวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘ฉันไม่…’ เสียงทุ้มต่ำของเขายังไม่ทันจบประโยคดี เสียงหวานของผู้หญิงอีกคนก็ดังแทรกเข้ามาทางปลายสายอย่างชัดเจน

‘พี่กรณ์อาหารมาเสิร์ฟแล้วค่ะ’ คำพูดนั้นกระแทกเข้าหูของอลิษาเต็มแรงจนเธอชะงักไปทั้งร่าง นิ้วมือที่กำโทรศัพท์ไว้สั่นวูบ ความรู้สึกเจ็บเหมือนถูกบีบเข้าที่กลางอกโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งน้ำเสียง ทั้งความใกล้ชิด ทั้งคำเรียกทุกอย่างบอกชัดเจนว่า ผู้หญิงคนนั้นคือใคร

เธอไม่จำเป็นต้องเดา… เธอรู้ดี

เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอยังไม่ทันตั้งสติ เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นกว่าทุกครั้งที่เคยได้ยิน

“แค่นี้ก่อน ฉันไม่ว่าง” ประโยคสั้น ๆ แต่หนักจนหัวใจเธอเหมือนร่วงลงไปทั้งดวง ไม่ว่าง… ไม่ว่างกลับมาทานข้าวกับเธอ แต่กลับมีเวลานั่งกินข้าวกับผู้หญิงอีกคน ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากพูดอะไร เสียงสัญญาณตัดสายก็ดัง ติ๊ด…เงียบงัน รวดเร็ว และเฉือดเชือนเหมือนคมมีดเฉือนผ่านความรู้สึก

มือของหญิงสาวอ่อนแรงจนโทรศัพท์เกือบหลุดจากฝ่ามือ เธอได้แต่มองหน้าจอที่ดับวูบลงอย่างเหม่อลอย ความเงียบในห้องกว้างไล่ต้อนความเจ็บให้ดังขึ้นในอกจนแทบหายใจไม่ออก สิ่งที่เธอกำลังกลัวมันได้เกิดขึ้นแล้ว

“ฉันกับแกก็เหมือนกันเลยนะ… ถูกมองข้ามตลอด”เสียงพึมพำของเธอเบาจนแทบกลืนไปกับลมหายใจ เธอมองจานอาหารตรงหน้า อาหารที่เธอใช้เวลาทั้งเย็นทำด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าเขาจะกลับมาทานด้วยกัน แต่ตอนนี้มันเย็นชืดราวกับหัวใจของเธอเอง

ปลายเสียงสั่นน้อย ๆ ก่อนเธอจะก้มลงแตะปลายช้อนกับขอบจานเบา ๆ เหมือนจะปลอบตัวเอง หรือปลอบอาหารที่ไม่มีใครชายตามอง ก็ไม่รู้ได้ เธอหัวเราะในลำคอหัวเราะทั้งที่น้ำตาจวนจะไหล

“แค่ครั้งหนึ่ง… ขอให้คุณเห็นมันบ้างก็ยังดี” ประโยคที่ไม่เคยมีวันเอ่ยให้ใครได้ยิน ร่วงหล่นออกมาช้า ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เจือความปวดร้าวจนแทบแตะต้องไม่ได้

หญิงสาวหยิบช้อนขึ้นมาช้า ๆ ราวกับทุกการเคลื่อนไหวหนักอึ้งกว่าปกติ เธอตักอาหารใส่ปากทั้งที่รสชาติแทบไม่รับรู้แล้วว่าเป็นอย่างไรความอ้างว้างที่ก่อตัวอยู่ในอกทำให้ทุกคำที่เคี้ยวเหมือนติดค้างอยู่กลางลำคอ สายตาของเธอเผลอมองไปยังฝั่งตรงข้ามของโต๊ะที่ว่างเปล่า ว่างจนเหมือนความพยายามของเธอทั้งหมดถูกดูดหายไปในช่องว่างนั้น แววตาของอลิษาหม่นลงอย่างเจ็บลึก ความเงียบตรงนั้นเหมือนกำลังเยาะเย้ยว่าคนที่เธอทำทุกอย่างให้ ไม่เคยนั่งอยู่ในที่ของเขาเพื่อเธอสักครั้ง