ตอนที่ 4 1/2

ตอนที่ 4

ด้าน กรวิชญ์

ชายหนุ่มกดวางสายของภรรยาในนามอย่างไม่ใยดี เสียงปลายสายดับวูบไปเหมือนหัวใจของเธอที่กำลังหรี่ลง เขายังคงนั่งอยู่ตรงหน้า ปริม ในร้านอาหารหรู รอยยิ้มหวานและแววตาอ่อนโยนของเธอกำลังสะกดเขาไว้ จนไม่เหลือที่ว่างให้ความรู้สึกผิดหรือความห่วงใยต่อภรรยาที่บ้าน เขาไม่สนใจเลยว่าเมื่อกี้เธอได้ยินเสียงของ ปริม หรือไม่ เพราะทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คือเธอเท่านั้น

“พี่กรณ์ยังจำร้านอาหารร้านโปรดของปริมได้ด้วยเหรอคะ” ปริมเอ่ยเสียงหวานราวกับน้ำผึ้งหยดใส และรอยยิ้มที่เธอส่งมาเหมือนมีเวทมนตร์ ทำให้ชายหนุ่มผ่อนคลายใบหน้าเหมือนเด็กชายที่ได้พบของเล่นชิ้นโปรด

“จำได้สิ พี่จำได้ทุกอย่าง พี่ไม่เคยลืมมันเลย” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน จนอุณหภูมิหัวใจของเธอพุ่งสูง ต่างจากน้ำเสียงที่เขาใช้กับภรรยาอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเขาอ่อนละมุน ราวกับโลกทั้งใบหายไปเหลือเพียงเธอ

“ปริมไม่เชื่อหรอก พี่มีภรรยาแล้วคงจะลืมเรื่องระหว่างเราไปหมดแล้ว” ปริมแสร้งทำหน้าเศร้า ราวกับถูกทอดทิ้ง แต่ดวงตาเธอกลับเปล่งประกายด้วยความพอใจ

“ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยได้จากพี่…หัวใจของพี่ด้วย” ชายหนุ่มตอบ พลางยิ้มเบาๆ รอยยิ้มที่ทำให้ปริมรู้สึกเหมือนชนะเกมอะไรบางอย่าง เธอยิ้มตอบกลับ แต่ก็ยังแสดงบทบาทผู้ถูกทอดทิ้งอยู่ในเวลาเดียวกัน โดยที่ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าการกระทำทั้งหมดของเธอคือเรื่องโกหก ทั้งเรื่องรถเสียและการขอความช่วยเหลือ

ก่อนหน้านี้เธอแกล้งรถเสียข้างทาง เธอลองโทรหาเขาเพื่อเรียกความสนใจแต่ที่เธอไม่คาดคิดเขากดรับสายเธอทันทีโดยไม่ต้องนาน

“ทานข้าวกันดีกว่า อย่าพูดถึงคนอื่นเลย” ชายหนุ่มพูดจบก็ตักอาหารใส่จานของเธออย่างใส่ใจ เขาไม่เคยทำแบบนี้กับภรรยาที่อยู่กันสามปีเลยสักครั้ง

“ขอบคุณค่ะ” ปริมยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ชายหนุ่มยังคงเอาใจใส่เธอเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เธอก็เริ่มทานอาหารที่ชายหนุ่มเคยตักให้ไม่พัก

ด้าน อลิษา

หลังจากที่หญิงสาวเก็บกวาดในห้องครัวเสร็จสิ้น ความเงียบก็เข้ามาแทนที่ทันที เหมือนเสียงของโลกทั้งใบถูกกลืนหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจบางเบาของเธอสะท้อนอยู่ในพื้นที่กว้างแต่ไร้ชีวิต

อลิษาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา โทรทัศน์ตรงหน้าส่งแสงกระพริบไม่หยุด แต่ไม่มีสิ่งใดเข้าไปถึงดวงตาของเธอเลย เพราะในสมองมีเพียงความคิดวนซ้ำถึงคนเป็นสามี… ผู้ชายที่ตอนนี้คงใช้เวลาอยู่กับผู้หญิงที่เขารักจริง ๆ โดยที่ไม่จำเป็นต้องหันกลับมามองคนอย่างเธอเลยแม้สักเสี้ยววินาที

“เขาคงไม่กลับมาแล้ว…” เธอพึมพำออกมาแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าความจริงจะดังเกินไปกว่านี้จนทำร้ายตัวเองมากขึ้น

อลิษาลุกขึ้นช้า ๆ ร่างบางเดินเข้าไปในห้องนอนด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง แสงไฟตามทางเดินดูหม่นลงราวกับสะท้อนอารมณ์ของเธอ เวลาบนผนังบอกว่าใกล้สี่ทุ่มแล้ว แต่ประตูห้องก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม ไร้วี่แววว่าเขาจะกลับมา

แกร๊ก

เสียงประตูห้องนอนดังขึ้นในเวลาสี่ทุ่มครึ่ง ทำให้หญิงสาวที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง ดวงตาไหวระริกด้วยความโล่งใจปนเจ็บลึก เมื่อเห็นว่าเขากลับมาแล้ว…ในสภาพที่แทบไม่เหมือนเดิม

กลิ่นแอลกอฮอล์แรงจนตีขึ้นจมูกตั้งแต่เขาก้าวเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของกรณ์เดินเซ พิงกำแพงเป็นระยะ ไหล่หนาโน้มต่ำเหมือนคนที่ไม่ไหวเต็มที ชายหนุ่มที่เธอรักสุดหัวใจ คนที่เธอกังวล คนที่เธอรอ…กลับมาในสภาพที่ไม่ดูแลตัวเองเอาเสียเลย

“คุณกรณ์…ไหวไหมคะ” เสียงของเธอเบา แผ่ว และสั่นด้วยทั้งความห่วงและความน้อยใจที่ไม่เคยกล้าพูดออกไป

เธอเอื้อมมือไปประคองแขนของเขาอย่างเบามือ แต่กรณ์กลับสะบัดตัวออกเล็กน้อยอย่างไม่อยากให้ยุ่ง เขาหลุบตาลงต่ำ เสียงหายใจหนัก สองแก้มแดงจัดเพราะพิษสุรา

“อื้ม…ไหว” เขาพูดเสียงอ้อแอ้ แต่ในจังหวะเดียวกันกลับผลักเธอออกให้ห่างอย่างไม่ตั้งใจ แรงนั้นไม่มาก แต่ก็พอทำให้หัวใจเธอสั่นไหวเหมือนถูกบีบ

หญิงสาวถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ก็รีบเข้าไปหาทันทีอีกครั้ง เหมือนสัญชาตญาณของคนที่รักมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้

“คุณกรณ์ ให้เมยช่วยเถอะค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มจนเจ็บ ราวกับกำลังกดกลั้นความรู้สึกทั้งหมดไว้หลังรอยยิ้มบาง ๆ ที่ฝืนยกขึ้น

มือเล็กเอื้อมไปแตะต้นแขนเขาอีกครั้งอย่างระมัดระวัง กลัวเขาจะผลักเธอแรงกว่าเดิม แต่ถึงจะกลัว เธอก็ยังเข้าไปหาเขาเหมือนทุกครั้งที่เขาไม่เคยต้องการเธอ แต่เธอก็ยังเลือกจะอยู่ตรงนี้

ชายหนุ่มพยายามยืนทรงตัวแต่ไม่สำเร็จ เขาโงนเงนจนเกือบล้ม ถ้าเมยไม่รีบสอดแขนโอบรับไว้ทันเวลา ร่างทั้งร่างของเขาคงล้มลงกับพื้น

บริเวณหน้าอกของเขาแนบชิดกับไหล่เล็ก ๆ ของเธอ ทำให้เมยได้กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาปะปนกับกลิ่นเหล้าที่ฉุนจัด ใจของเธอไหววูบ เจ็บแปลบตรงกลางอกอย่างบอกไม่ถูก