ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

ร้านขนมเค้ก

ภายในร้านตกแต่งออกสไตล์มินิมอลที่เข้ากันทุกมุมของร้าน เรียกความสนใจลูกค้าที่ชอบโทนสบายๆ เป็นอย่างมาก ร้านของเธอยังเป็นที่พูดถึงไปทั่ว เพราะความอร่อยของขนมและยังตกแต่งร้านได้สวยงาม

เสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นเบาๆ เมื่อหญิงสาวผลักประตูเข้ามาภายในร้าน กลิ่นหอมของขนมอบจากเตาและกลิ่นกาแฟคั่วใหม่ลอยคลุ้ง เธอสูดกลิ่นนั้นเข้าเต็มปอดก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างพอใจ

ร้านของเธอแม้จะไม่ใหญ่โตนัก แต่กลับเป็นที่พูดถึงอย่างมากในละแวกนี้ เพราะทั้งความอร่อยของขนม และการตกแต่งร้านที่สวยสะอาดตา ทุกเช้าเธอมักจะเห็นลูกค้าประจำเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคย บางคนมานั่งทำงาน บางคนแค่แวะมาซื้อเค้กกลับไปให้คนที่บ้าน

“มานานแล้วเหรอนุ่น” เมื่อเข้ามาในร้านก็เจอกับลูกน้องอีกคนที่เธอรับมาตั้งแต่ช่วงเปิดร้านใหม่ๆ

“ไม่นานค่ะ…พี่เมยทานอาหารมารึยัง” เธอเอ่ยถามเจ้านายสาวด้วยความเป็นห่วง เธอนำถือหญิงสาวเหมือนพี่สาว

“เรียบร้อยแล้วค่ะ นุ่นทานข้าวมารึยังไปทานก่อนก็ได้นะยังไม่เวลาเปิดร้านเลย” หล่อนพยักหน้าให้หญิงสาวเบาๆ

หญิงสาวนำกระเป๋าไปเก็บหลังร้านก่อนจะเดินมาตรวจดูความเรียบร้อยในอีกครั้งก่อนจะเปิดให้บริการ วันนี้เธอเปิดเมนูใหม่วางขายวันแรกด้วย เลยไม่อยากทำให้ลูกค้าผิดหวัง

จู่ๆ เสียงกระดิ่งดังขึ้นเพราะมีคนเปิดประตู เธอจึงหันไปมองด้วยความสงสัยเพราะยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านเลยก็เห็นหญิงชราเดินเข้ามาในร้านด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เธอวางของทุกอย่างในมือรีบเดินเข้าไปประคองแม่บุญธรรมทันที

“สวัสดีค่ะ คุณแม่” หญิงสาวพาพิมลรัตน์ไปนั่งที่เก้าอี้ ก่อนที่เธอจะยกมือไหว้ด้วยความเคารพยิ่ง

“สวัสดีลูก เป็นยังไงบ้าง ขายดีไหมลูก แม่ไม่ได้มาที่ร้านนานเลย” พิมลรัตน์เอ่ยถามลูกลูกสะใภ้คนโปรดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

“ขายดีมากค่ะคุณแม่ วันนี้เมยจะเปิดขายเมนูใหม่ด้วย คุณแม่รอชิมก่อนนะคะ” พิมลรัตน์มองหญิงสาวแล้วก็ยิ้มอย่างภูมิใจที่เขาสั่งสอนเธอมาอย่างดี เธอไม่เชื่อหรอกว่าหญิงสาวจรงหน้าจะวางยาใส่ลูกชายเธอ

“ได้สิลูก เดี๋ยวจะเข้าไปหาตากรณ์ที่บริษัทด้วย หนูจะไปด้วยไหม” หญิงสาวส่ายหัวไปมา เธอไม่กล้าไปหาเขาถึงบริษัทหรอก เธอเคยไปด้วยไม่บอกเขาแล้วคั้งหนึ่งเขาโกรธมากตั้งแต่วันั้นเธอก็ไม่กล้าไปอีกเลย

“เมยต้องขายของนะคะ แต่เมยขอฝากขนมไปให้คุณกรณืได้ไหมค่ะ”

“ได้สิลูก พี่เขาจะได้ทานตอนว่าง” หญิงสาวพยักหน้าให้แม่บุญธรรมก่อนจะลุกขึ้นไปนำขนมมาให้ท่านทาน

พิมลรัตน์มองตามหญิงสาวด้วยความรักแลก็สงสารเขารู้ดีว่าลูกชายของเธอไม่เคยมองหญิงสาวด้วยความไว้ใจ และยังคงเย็นชาเหมือนตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอก็อยากรู้ว่าใครกันที่วางยาสกปรกนั้นกับลูกชาย เธอพยายามตัวคนทำมาตลอดแต่ไม่พบหลักฐานอะไร เธออยากจับคนทำให้ได้เร็วๆ จังลูกชายของจะได้เลิกใจร้ายกับหญิงสาวสักที

“มาแล้วค่ะ…อันนี้เป็นเมนูใหม่ คุณแม่เป็นคนเลยนะคะที่จะได้ชิม” หญิงสาวที่หายไปสักพัก เธอก็กลับมาพร้อมที่เพิ่งเสร็จใหม่ๆ

“น่ากินมากเลย…ลูกสาวแม่เก่งจริงๆ” พิมลรัตน์ยื่นไปลูบผมของเธออย่างแผ่วเบา อลิษาที่ได้รับความอบอุ่นก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ ไม่ว่าเธอจะเจอเรื่องดีไม่ดีก็ยังมีแม่คนนี้ค่อยให้กำลังใจเธฮตลอด

“คุณแม่ลองชิมให้เมยสิคะ เมยจะได้ปรับก่อนที่จะวางขาย” เสียงหวานของเธอเปล่งออกมาอย่างออดอ้อนทำให้พิมลรัตน์ยิ่งเอ็นดูเข้าไปอีก อลิษาเป็นคนที่สดใสทำให้เธอยิ้มได้ตลอด ได้แต่คิดทำไมลูกชายเขาถึงได้ใจร้ายกับหญิงสาวผู้น่ารักคนนี้หนัก

พิมลรัตน์ตักก็เริ่มตักขนมขึ้นมาชิม ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ เธอสอนอาหารหญิงสาวคนนี้มักจะทำได้ดีเสมอ

“อร่อยไหมคะ เมยต้องปรับอะไรไหมคะ” หญิงสาวที่รอฟังคำตอบก็เอ่ยถามขึ้นอีกครั้งอย่างตื่นเต้น

“อร่อยมากลูก ไม่ต้องปรับอะไรเลย” หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณ

“ขอบคุณค่ะ…”

“แล้วชิ้นไหนของตากรณ์ลูก…” หญิงสาวลุกขึ้นไปหยิบถุงขนมที่จัดไว้เขาแล้วเรียบร้อย เป็นขนมเค้กชิ้นโปรดของเขาคือรสวนิลา

“นี้ค่ะ เมยเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ” พิมลรัตน์รับถุงขนมจากเธอก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

“งั้นแม่ขอตัวก่อนนะ…อย่าทำงานหนักมากนะลูก” พิมลรัตน์พูดออกมาด้วยความเป็นห่วงเพราะรู้สึกว่าหญิงสาวจะผอมลงมาก

“ค่ะ คุณแม่ เมย์ไปส่งที่รถนะคะ” พิมลรัตน์พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากร้านโดยมีหญิงสาวที่ประคองอยู่ข้าง

“ไว้เมยจะไปเยี่ยมที่บ้านนะคะ เดินทางปลอดภัยค่ะ” เธอยืนโบกมือจนรถของพิมลรัตน์ ค่อยจะหันหลังกลับเข้าร้าน ที่ตอนนี้เริ่มมีลูกค้าเข้าร้าน

ด้าน กรวิชญ์

ภายในห้องทำงานชั้นสูงสุดของตึกกระจกขนาดใหญ่ เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงปลายปากกาที่ลากผ่านกระดาษอย่างต่อเนื่อง ชายหนุ่มในสูทเข้ารูปสีดำสนิทนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขนาดใหญ่ ใบหน้าคมสันของเขาฉายแววเคร่งขรึม ขณะสายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับเอกสารกองโตตรงหน้า

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในความเงียบ มือหนาที่กำลังเซ็นเอกสารหยุดชะงักทันที เขาหันไปมองทางประตูก่อนจะเอ่ยปากให้คนหลังประตูเข้ามา

“เชิญครับ” หลังชายหนุ่มพูดจบประตูบานใหญ่ก็เปิดออกอย่างช้า ก่อนที่จะเห็นรอยยิ้มที่มีแต่ความรักอยู่ในนั้น

“แม่ มาทำไมไม่บอกผมก่อน ผมจะได้ลงไปรับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นพรวดไปหาผู้เป็นแม่ทันที

“แม่อยากเซอร์ไพรส์ลูก…” ชายหนุ่มพาพิมลรัตน์ไปนั่งที่โซฟาตัวยาว

“นี่ เมยฝากขนมมาให้ลูกด้วยนะ ก่อนมาที่นี้แม่แวะไปที่ร้านของน้องมา” พิมลรัตน์หยิบถุงขนมส่งให้กับลูกชาย

“ครับ…แม่รีบกลับบ้านไหมครับ” ชายหนุ่มรับถุงขนมจากผู้เป็นแม่ก่อนจะวางมันลงที่เดิม เขาไม่คิดที่จะเปิดดูมันเลย เขาไม่สนใจสิ่งที่เธอฝากมาเลยแม้แต่น้อย

พิมลรัตน์มองการกระทำของลูกก็ได้แต่เห็นใจลูกสะใภ้ที่ต้องรับความเย็นชาของลูกชาย

“ไม่จ้ะ ลูกมีอะไรรึเปล่า“ พิมลรัตน์เอ่ยถามลูกชายเด้วยความสงสัย

”ผมอยากินข้าวเที่ยงกับแม่นะครับ“ ชายหนุ่มตอบไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

”ได้สิ แม่ก็อยากอยู่ทานข้าวกับลูกเหมือนกัน“

”ครับ แม่อยากไปทานที่ร้านหรือที่นี้ดีครับ ผมจะได้ให้เลขาจัดการให้“

“ที่ร้านก็ได้ พาเมยไปทานข้าวกับเราด้วยดีไหมลูก” ชายหหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นก็เกิดอาการไม่พอใจขึ้นมาทันที เธอที่เห็นลูกชายเงียบไม่พูดอะไรแต่สีหน้าของลูกชายได้บอกเธอไปหมดแล้วว่าไม่อยากให้ภรรยาไปด้วย

“ถ้าลูกไม่สะดวกพาหนูเมยไปด้วย เราไปกันสองคนก็ได้…” ชายหนุ่มมองเธอไม่พูดอะไรออกมาก่อนจะลุกขึ้นไปที่ทำงานต่อ พิมลรัตน์มองตามหลังชายหนุ่มได้แต่คิดสงสารหญิงสาว

‘เมื่อไหร่ลูกจะเลิกเย็นชากับเมียสักทีนะ’ เธอไม่อยากให้ลูกชายต้องมาเสียคนดีๆ แบบอลิษาไป สามปีแล้วลูกชายเธอก็ยังอคติไม่เลิกสักที เธอไม่รู้ว่าอลิษาจะทนกับความเย็นชาของลูกชายเธอได้อีกนานแค่ไหนกัน เธอได้แต่ภาวนาให้ความจริงปรากฏโดยเร็ว

หลังจากที่ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องทำงานอยู่พักใหญ่ เสียงของเข็มนาฬิกายังคงดังแผ่วเบาเคียงคู่กับเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง จนในที่สุด น้ำเสียงอบอุ่นแต่แฝงความหนักใจของผู้เป็นแม่ก็ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมที่ปกคลุม

“ตากรณ์… แม่ขอถามอะไรลูกหน่อยได้ไหม” ชายหนุ่มที่กำลังนั่งพิจารณาเอกสารตรงหน้าชะงักเล็กน้อย เขาวางปากกาลงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นแม่ แววตาเข้มคมสะท้อนแววสงสัยและระแวดระวังเล็กน้อย

“อะไรครับ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ไม่อาจซ่อนความตึงเครียดไว้ได้

พิมลรัตน์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมความกล้าก่อนจะถามคำถามที่ติดอยู่ในใจมานาน “ลูกยังรักปริมอยู่ใช่ไหม… ลูกกับเธอยังติดต่อกันอยู่หรือเปล่า”

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง หนักหน่วงยิ่งกว่าก่อนหน้า ตากรณ์นิ่งไปชั่วครู่ แววตาไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่แผ่วเบา

“ครับ… ผมยังรักปริม” เขาพูดช้าๆ ราวกับทุกถ้อยคำกำลังบาดลึกลงกลางใจ “แต่เธอไปต่างประเทศตั้งแต่รู้ว่าผมกำลังจะแต่งงานแล้ว เราไม่ได้ติดต่อกันเลยครับ” พิมลรัตน์พยักหน้าเบาๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีวนอยู่ เธอจำหญิงสาวคนนั้นได้ดี ปริม หญิงสาวที่ดูอ่อนหวาน เรียบร้อย และพูดจาไพเราะต่อหน้าผู้ใหญ่เสมอ หากแต่แววตาของเธอกลับไม่เคยหลบซ่อนความทะเยอทะยานไว้ได้เลย

เธอรู้ดี… ปริมไม่ได้รักลูกชายของเธอจริงๆ สิ่งที่หญิงสาวต้องการไม่ใช่ความรัก แต่คือ “ชื่อเสียง” และ “อำนาจ” ที่จะตามมาหากได้อยู่เคียงข้างเขา

พิมลรัตน์ยังจำได้ดีถึงสายตาเย็นเฉียบของปริมในวันที่ลูกชายไม่อยู่แววตาที่เต็มไปด้วยการคำนวณและความหยิ่งยโส เธอไม่เคยเห็นความอบอุ่นหรือความจริงใจในแววตาคู่นั้นเลย มีเพียงความทะเยอทะยานที่แฝงไว้ภายใต้รอยยิ้มแสนหวาน

“ตากรณ์ ลูกไม่รักหนูเมยสักนิดเหรอลูก น้องดีกับลูกเสมอ อย่าใจร้ายกับน้องนักเลย”

“ไม่ ผมไม่มีทางรักเธอ แม่ก็รู้ว่าเพราะอะไร” ชายหนุ่มตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไร