ตอนที่ 4 2/2

เพราะรู้ดีว่า…ถ้าเขาไม่ได้เมา เขาคงไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้ถึงขนาดนี้

แสงไฟสลัวในห้องทำให้เงาของทั้งคู่ทอดยาวบนพื้นราวกับฉากดราม่าที่ไม่มีวันจบ เสียงลมหอบของเขา เสียงหัวใจของเธอ ทั้งหมดรวมกันเป็นภาพที่ทั้งเศร้าและเปราะบางจนแทบหายใจไม่ออก

หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามประคองเขาให้ดีที่สุด แม้มือของเธอจะสั่นน้อย ๆ ก็ตาม
“ไม่ต้องยุ่ง…” เขาพึมพำเหมือนจะผลักเธออีกครั้ง แต่แรงของเขามีน้อยเกินไป และมือของเธอก็กระชับเขาไว้แน่นเกินกว่าจะปล่อย

“เมยแค่อยากดูแลคุณค่ะ” เธอพูดแผ่วเบา ดวงตาสั่นระริกคล้ายจะร้องไห้แต่ก็อดทนไว้

เพราะอย่างน้อย…ในตอนที่เขาไม่มีสติแบบนี้ อย่างน้อยเธอก็ยังได้อยู่ใกล้เขา ได้สัมผัสเขา แม้จะรู้ดีว่าเมื่อตื่นเช้า เขาอาจจะไม่จำได้เลยว่าเธอคอยดูแลเขามาทั้งคืนแต่สำหรับเมย…มันก็ยังดีกว่าการที่เขาไม่มองเธอเลยในยามที่เขามีสติและคืนนี้ เธอก็พร้อมจะเป็นร่มเงาที่คอยประคองเขา แม้รู้ดีว่าเขาอาจจะไม่เคยเห็นคุณค่าความรักของเธอก็ตาม.

หญิงสาวประคองชายหนุ่มไปยังเตียงนอนด้วยสองแขนที่สั่นน้อยๆ จากความเหนื่อยและความกังวล น้ำหนักตัวของเขาที่โถมลงมาทำให้ทุกก้าวช้าลงและหนักขึ้น เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามไม่ให้ตัวเองล้มไปพร้อมกับเขา แม้หัวใจจะเต้นระส่ำเพราะกลิ่นแอลกอฮอล์ที่อบอวลรอบตัวเขานั้นบาดลึกจนแทบหายใจติดขัด

เมื่อถึงขอบเตียง เธอค่อยๆ พยุงให้เขานั่งลง ก่อนจะดันร่างหนาหนักให้เอนตัวลงนอนอย่างเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชายหนุ่มส่งเสียงอือเบาๆ คล้ายคนไม่รู้ตัว เธอรีบยอบตัวลงข้างเตียง มองเขาด้วยสายตาที่ปนทั้งความน้อยใจและห่วงใย ไม่รู้เลยว่าความรู้สึกไหนกำลังกัดกินใจเธอมากกว่ากัน

มือเล็กๆ ของเธอเอื้อมไปจับสาบเสื้อคลุมของเขาแล้วเริ่มถอดออกอย่างทุลักทุเล เนื้อผ้าที่หนาและแข็งทำให้เธอต้องออกแรงมากกว่าปกติ แถมร่างของเขาก็ไม่ให้ความร่วมมือแม้แต่น้อย เขาแน่นิ่ง ร้อนผ่าว และหนักราวกับก้อนหิน เธอออกแรงดึงสาบเสื้อจนแขนสั่น แต่ก็พยายามอย่างสุดความสามารถ

“คุณกรณ์…ช่วยหน่อยสิคะ” เธอพึมพำเสียงเบา แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่รู้สึกตัวพอจะช่วยเธอได้

ฝ่ามือเล็กของเธอสั่นน้อยๆ เมื่อเลื่อนเสื้อคลุมผ่านไหล่กว้าง เขาตัวใหญ่จนทำให้เธอต้องขยับตัวเข้าใกล้มากขึ้น ราวกับจะใช้ทั้งตัวประคองเขา เสื้อคลุมค่อยๆ หลุดออกทีละนิด ทว่าทุกจังหวะก็เต็มไปด้วยความยากลำบาก เหงื่อผุดขึ้นตามขมับของเธอทั้งที่ห้องไม่ได้ร้อนเลยแม้แต่น้อยแต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเธอหนักที่สุด…ไม่ใช่น้ำหนักของเขามันคือความจริงที่ว่า เธอกำลังดูแลผู้ชายที่ไม่ได้เคยมองเธอเป็นอะไรเลย ทั้งที่หัวใจเธอ…มีเขาเต็มร้อย

สุดท้ายเมื่อเสื้อคลุมถูกถอดออกจนหมด เธอก็หอบหายใจเล็กน้อย ก่อนจะวางมันลงข้างเตียงอย่างเบามือ แล้วหันกลับมามองคนที่หลับสนิทเพราะฤทธิ์เมา พร้อมความรู้สึกที่ทั้งเจ็บ ทั้งห่วง และทั้งรัก…ในเวลาเดียวกัน.

เธอยืนมองชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง… สายตานั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงปนลังเลใจ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักว่าควรทำอย่างไรกับสภาพของเขาที่ทั้งอ่อนล้าและมึนเมาเช่นนี้ สุดท้ายหญิงสาวก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเธอสะท้อนก้องในห้องที่เงียบเกินไป

ไม่กี่อึดใจ เธอก็กลับออกมาพร้อมกะละมังน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กในมือ ไอน้ำอุ่นจับตามปลายผมที่ปรกหน้าผากของเธอเล็กน้อย ยิ่งทำให้เธอดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม

หญิงสาววางกะละมังลงข้างเตียงช้าๆ แล้วทรุดตัวนั่งลงข้างเขา มือเรียวแตะหลังมือของชายหนุ่มเบาๆ เพื่อปลุกเขาจากความมึนเมาที่ทำให้ลมหายใจของเขาหนักและร้อนกว่าปกติ

“คุณกรณ์ค่ะ…” เธอเรียกเสียงนุ่ม ราวกับกลัวว่าจะทำให้เขาตกใจ

“เช็ดตัวก่อนนะคะ จะได้นอนสบาย” น้ำเสียงของเธอช่างนุ่มนวล อ่อนโยน และเก็บความเป็นห่วงไว้จนแน่น สายตาที่เธอมองเขาไม่ใช่เพียงความเอ็นดู แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนลึกเกินกว่าจะพูดออกมา เธอบิดผ้าขนหนูเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อบนหน้าผากที่ชื้นของเขาอย่างระมัดระวัง เหมือนทุกการสัมผัสของเธอกำลังกลัวว่าจะแตะโดนความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยพูดให้ใครฟัง

ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มที่หลับตาพริ้มอยู่ก็ขยับตัวเล็กน้อย ราวกับรับรู้ถึงความอบอุ่นจากมือของเธอ แม้จะยังไม่ตื่นเต็มตา แต่เขาก็ปล่อยให้เธอดูแล โดยไม่มีคำปฏิเสธใดๆ ซึ่งสำหรับเธอแล้ว แค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้หัวใจที่อ่อนแอของเธอสั่นไหวไปทั้งดวง

ผ่านไปสักพัก เมยก็เช็ดตัวให้ชายหนุ่มเสร็จเรียบร้อย ผ้าขนหนูผืนเล็กชุ่มอุ่นในมือเธอถูกพับอย่างเรียบร้อยก่อนหญิงสาวจะยกกะละมังน้ำกลับไปเก็บในห้องน้ำ เสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ ดังแผ่วในห้องเงียบสงบ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับเข้าสู่นิ่งงันเหมือนเดิม

เมื่อปิดไฟในห้องน้ำลง เธอหันกลับมองเขาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ไฟหัวเตียงสีอุ่นทอดแสงลงบนใบหน้าของเขา ทำให้เขาดูอ่อนโยนขึ้นกว่าที่เคยเห็นในตอนมีสติหลายเท่า ราวกับความแข็งกร้าวทั้งหมดถูกละลายหายไปกับความมึนเมา ภาพนั้นทำให้หัวใจของเธอนุ่มนวลลงอย่างห้ามไม่อยู่เธอก้าวขึ้นเตียงช้า ๆ เหมือนกลัวว่าเสียงเบาเพียงนิดจะไปรบกวนความหลับของเขา เตียงนุ่มยวบลงน้อย ๆ เมื่อเธอล้มตัวลงนอนเคียงข้างชายหนุ่ม ปลายผ้าห่มถูกเธอสอดเข้าใต้ตัว ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้เขาทีละนิดทีละนิด จนความอุ่นจากร่างของเขาโอบล้อมเธอไว้โดยไม่ต้องเอื้อมหา

หญิงสาวซุกใบหน้าลงบนอกกว้างของเขาอย่างแผ่วเบาเสียงหัวใจของเขาดังก้องอยู่ใต้แก้มเธอ หนักแน่น อบอุ่น และสม่ำเสมอจนเธออยากร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้เหตุผลกลิ่นกายของเขายังคงปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ทว่าในความวุ่นวายเหล่านั้นกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด เธอยกแขนเล็ก ๆ โอบเอวเขาไว้อย่างเบาที่สุด ราวกับกำลังโอบฝันบาง ๆ ที่ตัวเองไม่กล้าเรียกร้องให้เป็นจริง

“ฝันดีนะคะ…” ริมฝีปากเธอขยับเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบเบาเหมือนลมหายใจ