ตอนที่ 5 1/2

ตอนที่ 5

รุ่งเช้า

คอนโดมิเนียม

แสงแดดอ่อนส่องทะลุกระจกเข้ามาในห้องอย่างไม่ปรานี ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงรู้สึกตัวขึ้นอย่างช้าๆ เขาลืมตาเพื่อปรับสายตากับความสว่างที่บาดตา ก่อนจะรู้สึกหนักอึ้งบริเวณขมับและความเจ็บปวดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน เขายกมือขึ้นนวดเบาๆ เหมือนพยายามจะบอกตัวเองให้พร้อมรับวันใหม่

เมื่อคืนหลังจากแยกกับปริม เขาไปดื่มสังสรรค์ต่อที่ผับของเพื่อนสนิท แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความว้าวุ่น แต่ร่างกายกลับอ่อนล้าและหมดแรง

เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่สัมผัสที่ไม่คาดคิดบริเวณเอวทำให้เขาตกใจ เขาก้มมองและเห็นเป็นต้นแขนของภรรยาที่กอดเอวเขาแน่นอยู่ ความรู้สึกขุ่นเคืองและรังเกียจแวบเข้ามา เขาสลัดออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะลุกขึ้นพรวด เสียงผ้าห่มและร่างกายที่เคลื่อนไหวทำให้เธอสะดุ้งตื่น

“คุณกรณ์… ตื่นแล้วเหรอคะ” หญิงสาวมองเขาด้วยดวงตางัวเงียและความตกใจปนความน้อยใจ แต่ชายหนุ่มเพียงเงียบ เขาหันหลังแล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำอย่างไม่สบตา ทิ้งให้เธอนั่งอยู่บนเตียง หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความเหงาและความเจ็บปนความสงสัย

‘คุณคงรังเกียจเมยมากเลยใช่ไหมคะ…’ เธอพึมพำออกมาเบาๆ เหมือนขอคำตอบจากตัวเอง คำพูดนั้นแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงน้ำหยดจากก๊อกในห้องน้ำ แต่กลับสะท้อนความจริงใจและความเจ็บปวดที่เธอเก็บไว้ข้างในอย่างเงียบงัน

เธอนั่งอยู่ตรงนั้น มองไปยังประตูห้องน้ำด้วยความอ้างว้าง เสียงหัวใจเต้นรัวและความอุ่นที่เคยมีอยู่ในคืนก่อนกลับรู้สึกเหมือนไกลออกไปทุกที เธอเอามือกุมผ้าห่มแน่น ราวกับจะยึดเหนี่ยวตัวเองให้ทนต่อความเจ็บนี้ได้

หญิงสาวสลัดความคิดที่พร่าเลือนออกไป ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่หัวใจกลับเต้นแรงราวกับทุกก้าวเดินต้องใช้ความอดทนมหาศาล เธอเดินไปเตรียมอาหารเช้าให้เขาเหมือนทุกวัน แม้ว่าทุกครั้งที่ทำ จะมีความรู้สึกเจ็บปนความหวังที่ไม่อาจสมหวัง

ติ้ง~ ติ้ง~

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของชายหนุ่มดังขึ้นก้องในความเงียบ ทำให้สองขาของเธอที่ก้าวออกจากห้องต้องหยุดชะงักไปทันที ราวกับถูกตรึงด้วยความสงสัยและความวิตก

สายตาของเธอเหลือบไปมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ดวงตาที่เริ่มพร่ามัวด้วยความกังวล มองไปยังห้องน้ำที่ยังมีเสียงน้ำไหลจากฝักบัว ช่างเป็นภาพชีวิตประจำวันที่เธอคุ้นเคย แต่กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่อาจคาดเดา

ด้วยหัวใจที่เต้นแรงและมือสั่นเล็กน้อย เธอเดินตรงไปยังโทรศัพท์ของเขาอย่างช้าๆ ทุกก้าวเหมือนต้องใช้ความกล้าทั้งหมดในตัว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้น เปิดดูอย่างเสียมารยาท ใจของเธอพองตัวด้วยความเจ็บปวดเมื่อสายตาสัมผัสข้อความที่เพิ่งเข้ามา

“ตอนเที่ยงปริมเข้าไปหาที่บริษัทนะคะ”

“ปริมจะทำอาหารเที่ยงไปด้วยนะคะ”

สองข้อความสั้นๆ แต่เหมือนมีมีดเย็นแทงตรงกลางหัวใจของเธอ ความทรงจำวันเก่าๆ แวบเข้ามา…วันที่เธอทำอาหารไปให้เขาที่บริษัท แต่กลับถูกปฏิเสธและไล่กลับอย่างไร้ความเมตตา เหมือนเธอเป็นเพียงสิ่งไร้ค่า ความเจ็บปวดกดทับอกเธอ ราวกับทุกหยดน้ำที่หยดจากฝักบัวในห้องน้ำกำลังสะท้อนความโดดเดี่ยวและความเสียใจที่เธอไม่อาจบอกใคร

เธอยืนค้างอยู่ตรงนั้น เงยหน้ามองเพดานที่สว่างด้วยแสงเช้า แต่ความรู้สึกด้านในกลับมืดมิดราวกับไม่มีทางออก

“ทำอะไร” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นในความเงียบ ทำให้หญิงสาวสะดุ้งจนหัวใจเต้นแรง มือที่กำลังถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย เธอรีบวางโทรศัพท์ของเขาลงบนโต๊ะอย่างว่องไว รู้สึกถึงความละอายและความกลัวในเวลาเดียวกัน

“เอ่อ… เปล่าค่ะ เมยขอตัวไปทำอาหารเช้าให้คุณก่อนนะคะ” เสียงของเธอแผ่วเบาแต่พยายามเรียบเฉย เธอก้าวเท้าออกจากห้องนอนด้วยความประมาท ใจหนึ่งอยากจะรีบหนีออกจากสายตาของเขา อีกใจก็เจ็บปวดที่ถูกเขาจับได้

”ไม่ต้อง วันนี้ฉันไม่อยากกิน “น้ำเสียงของเขาเย็นชาและตัดขาด ทุกคำพูดเหมือนมีความเย็นที่ซุกซ่อนอยู่ในหัวใจเธอ ทำให้ทุกก้าวที่เดินออกจากห้องรู้สึกหนักหน่วงและเปล่าเปลี่ยว

”ค่ะ… “หญิงสาวพึมพำตอบรับเพียงแผ่วเบา ดวงตาหลบสายตาเขา ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย ความเจ็บปวดและความอับอายกัดกร่อนหัวใจของเธอ

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ก่อนจะขยับตัวจะเดินออกไปจากห้อง หวังจะทิ้งระยะห่างเล็กน้อยให้ตัวเองได้หายใจ แต่ไม่ทันที่ปลายเท้าของเธอจะพ้นจากประตูห้องนอน เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“และอีกอย่าง…” เสียงนั้นทำให้เธอหยุดนิ่งทันที เหมือนร่างถูกตรึงไว้กลางอากาศ เธอหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

ชายหนุ่มกำลังเช็ดผมด้วยผ้าขนหนู ท่าทีเย็นชาเหมือนไร้ความรู้สึกใด ๆ ต่อคนที่ยืนเจ็บอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้มองเธอด้วยซ้ำ แต่คำพูดกลับเฉือนลึกยิ่งกว่าเดิม

“ต่อไป…อย่าแตะโทรศัพท์ฉันอีก ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร” คำพูดนั้นเหมือนมีดแหลมบาดลงกลางอกเธอช้า ๆ ไม่มีเลือด ไม่มีเสียงร้อง มีเพียงความเจ็บที่เธอต้องกดเอาไว้ให้ลึกที่สุด

“…ค่ะ เมยขอโทษค่ะ” หญิงสาวก้มศีรษะทันที เธอพยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น แต่หางเสียงที่เล็ดลอดออกมาก็ยังฟ้องถึงความเจ็บปวดที่ไม่อาจปิดบัง

ชายหนุ่มถอนหายใจเหมือนรำคาญเล็กน้อย ก่อนจะเดินผ่านเธอไปโดยไม่เหลียวกลับมามอง

หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก รู้สึกได้ถึงก้อนแข็งที่จุกอยู่กลางอก แม้จะอยากยืนอยู่ตรงนั้นอีกสักครู่เพื่อเรียกสติตัวเองกลับมาแต่เธอก็รู้หน้าที่เกินกว่าจะปล่อยให้เขาต้องรออะไรจากเธอ

“ให้เมยช่วยเตรียมชุดให้นะคะ” เสียงเธอเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเขายังเช็ดผมอยู่ แต่ไม่ยอมตอบอะไรกลับมา ความเงียบของเขา…เจ็บยิ่งกว่าคำด่า เพราะมันเหมือนบอกตลอดเวลาว่า เธอไม่มีความหมายขนาดที่จะต้องใช้คำพูดกับเธอ ฝืนยิ้มจาง ๆ ทั้งที่หัวใจปวดจนแทบทรงตัวไม่อยู่ก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าช้า ๆ มือเรียวหยิบชุดทำงานของเขาออกมาอย่างระมัดระวัง เหมือนกลัวจะทำอะไรผิดอีก