All Chapters of ฤทธิ์รัก: Chapter 11 - Chapter 20

ศิริกานดาคลี่ยิ้มแห้งๆ แล้วใครจะกล้าตอบว่าไม่ได้ล่ะ ก็เล่นขอร้องมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมพร้อมน้ำเสียงจริงจังซะขนาดนี้ เธอจึงเอ่ยถามกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ไม่ค่อยมั่นใจเท่าใดนัก“แล้วคุณจะกินอะไรล่ะคะ กานทำกับข้าวไม่ค่อยเก่งหรอกนะคะ”สาวน้อยอายเกินกว่าจะบอกว่าเธอทำกับข้าวไม่เป็น จึงเลี่ยงมาใช้คำว่าไม่ค่อยเก่งแทน มันคงฟังดูไม่น่าเกลียดสักเท่าไร“อะไรก็ได้ แล้วแต่คุณเถอะ แต่ขอหนักๆ ท้องหน่อยแล้วกัน ผมหิว”คนไม่มีฝีมือทางด้านการทำอาหารทำท่าคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเสนอเมนูง่ายๆ ออกมา“งั้นเป็นไส้กรอกกับไข่ดาวได้ไหมคะ”“ได้ครับ”คำตอบรับสั้นๆ ง่ายๆ และน้ำเสียงก็ปกติธรรมดา ทว่ามันกลับทำให้ศิริกานดาชะงักนิ่งค้างอยู่ชั่ววินาที ก็ตั้งแต่เจอหน้าเขา รู้สึกว่าประโยคนี้แหละที่มันน่าฟังและเพราะที่สุดเท่าที่ได้คุยกันมา เธอหันหลังก้าวเข้าไปในห้องครัวพร้อมรอยยิ้มแต้มเรียวปากน้อยๆ แบบนี้ค่อยน่าทำให้กินหน่อย และเธอจะทำให้สุดฝีมือเลยทีเดียวศิริกานดาเปิดตู้เย็นในครัวแล้วหยิบไส้กรอกกับไข่ไก่ที่มีติดในตู้เย็นเอาออกมาวางบนโต๊ะเล็กกลางห้องครัว ก่อนหยิบส้อมมาจิ้มๆ ถุงไส้กรอก แล้วเอาไปใส่ในไมโครเวฟและจัดการตั้งเวลา

ผ่านไปนับชั่วโมง ศิริกานดาถึงปิดหนังสือวางไว้บนโต๊ะที่เดิม พลางเหลือบตามองนาฬิกาบนผนังแวบหนึ่ง แต่ก็ต้องเบิกตาโตอย่างตกใจ เนื่องจากพบว่ามันเกือบจะห้าทุ่มเข้าไปแล้ว นี่เธออ่านหนังสือเพลินนานได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยพลันก็หันไปมองแขกหนุ่มที่เธอลืมไปเสียสนิทนั้นทันควัน ก็เห็นเขายังคงนั่งหลับอยู่ที่เดิม และเธอเชื่อว่าเขาหลับจริงๆ เพราะนับตั้งแต่เธอเริ่มอ่านหนังสือมาจนถึงเวลานี้ก็นานเอาการ เขาคงไม่นั่งอยู่ท่าเดิมแบบนี้มาเป็นชั่วโมงหรอกศิริกานดาวางข้อศอกไว้บนหน้าขาแล้วเอามือเท้าคาง พลางจ้องคนนั่งหลับอยู่ตรงหน้าที่เธอกล้ามองแบบเต็มๆ ตาก็ตอนนี้นี่แหละ ตากลมโตคู่สวยถือโอกาสไล่กวาดไปตามเครื่องหน้าคมคายที่ประดับบนใบหน้าขาวๆ นั้นช้าๆ ซึ่งมันช่างรับกันเหมาะเจาะน่าดูไปซะทุกอย่าง เธอยอมรับว่าผู้ชายที่เธอกำลังแอบมองหล่อเหลาชวนเคลิ้มเอามากๆ เป็นผู้ชายในฝันของบรรดาสาวๆ ทั้งหลายนั่นแหละ และเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น“ขนตางอนด้วยแฮะ”เธอพึมพำออกมาแผ่วเบาพร้อมเรียวปากอิ่มคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนเลื่อนสายตาลงมาตามลำคอหนาและแผงอกกว้างกำยำที่โผล่จากรอยแยกของเสื้อเชิ้ตออกมาให้เห็นอยู่รำไร เธออยากจะแหวกเสื้อออกให้ได้เห็นกัน

จากนั้นสี่สาวก็จับจูงพากันเดินมุ่งตรงไปยังโรงอาหารของมหาวิทยาลัย ก่อนจะได้ยินเสียงร้องเรียกดังมาแต่ไกล“หนูกานทางนี้”เจ้าของชื่อได้ยินจึงรีบเหลียวไปมองหาเจ้าของเสียง เธอฉีกยิ้มสวยเมื่อเจอตัวคนเรียกกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนหน้าคณะ“พวกแกไปจองโต๊ะในโรงอาหารกันก่อนเลย ฉันขอไปคุยเรื่องงานกับพี่จุ๋มจิ๋มแป๊บหนึ่งนะ แล้วเดี๋ยวตามไป”ศิริกานดาหันมาเอ่ยขอตัวกับเพื่อนรักทั้งสาม เสร็จก็ก้าวแยกตรงไปหาคนที่โทร.นัดให้มาเจอกันที่นี่ทันที“เร็วๆ ด้วยล่ะไอ้กาน ฉันหิวจะตายอยู่แล้วนะ นี่ต้องให้ฉันหิ้วท้องรอแกอีกเหรอเนี่ย”สินีนาฏบ่นปนโวยวายตามหลังเพื่อนไป เพราะความหิวกำลังเล่นงาน“เออน่า! หิวก็หาอะไรกินกันไปก่อนเลย ไม่ต้องรอฉันก็ได้”คนถูกโวยวายใส่ก็หันกลับไปตะโกนบอกเพื่อนๆ พร้อมกับโบกมือไล่ให้ไปกันก่อนได้เลย ทั้งสามสาวเมื่อได้ยินศิริกานดาบอกดังนั้นจึงกอดคอกันมุ่งตรงไปยังโรงอาหารต่อไป“สวัสดีค่ะพี่จุ๋มจิ๋ม รอกานนานไหมคะ”ศิริกานดาพอก้าวมาถึงตัวคนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วก็เอ่ยทักทายพร้อมยกมือไหว้เรียบร้อย และฉีกยิ้มสดใสมอบให้อย่างคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนทรุดลงนั่งที่ม้าหินอ่อนตรงข้ามโดยไม่ต้องรอให้ใครเชิญ

“ฉันจะออกมาตั้งนานแล้ว แต่พี่คิงส์น่ะสิ บอกให้รอก่อนเขาจะมาด้วย”คำตอบของคีรดาทำให้ศิริกานดาต้องสอดส่ายสายตาไปมองข้างหลังเพื่อนแทบจะทันที จากที่ไม่ได้สังเกตในคราแรก เนื่องด้วยในผับมันค่อนข้างสลัว ประกอบกับไฟเธคส่องวูบวาบไปทั่วทั้งห้องทำให้เธอมองไม่ถนัดว่าคนที่เดินตามหลังเพื่อนมาติดๆ นั้นเป็นใคร และคิดว่าคีรดาคงมากับผู้ช่วยที่ควบตำแหน่งบอดี้การ์ดส่วนตัวของพี่ชาย ซึ่งสั่งให้ติดตามมาคอยดูแลน้องสาวอย่างเช่นทุกครั้งที่ออกมาเที่ยวกันร่างสูงตระหง่านในสูทสีเทาไร้เนกไทพร้อมปลดกระดุมเชิ้ตขาวคลายความอึดอัดลงมาสามเม็ดที่เพิ่งเห็นแบบชัดๆ ทำเอาดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างคนทั้งอึ้งทั้งตกใจปนกันไปหมด ทว่าตาคมกริบประกายขุ่นขวางที่จ้องมาอยู่ก่อนแล้วบวกกับเรื่องน่าอายที่เธอก่อเอาไว้ในคืนวันนั้น ทำให้ศิริกานดาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเสียเฉยๆ และไม่อาจสู้ตาคมกล้านั้นได้จึงรีบเสหลบว่องไว เธอจึงไม่ได้เห็นว่าดวงตาสีสนิมเข้มจัดปรายไปมองหน้าเจ้าภาพในงานคืนนี้เขม็งแข็งกร้าวเลยทีเดียวคีรดาลากศิริกานดามานั่งตรงโซฟาที่เดิม แต่จงใจนั่งแทรกกลางระหว่างก้องเกียรติกันเพื่อนสาวเอาไว้อย่างรู้ใจศิริกานดาดี ส่วนคนที่ตามมาทำหน้าท

แต่แม่สาวน้อยคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ตนเองตอนนี้นี่สิ รู้สึกจะมีคนมาชนแก้วด้วยบ่อยเหลือเกิน และคุณเธอก็ไม่ปฏิเสธซะด้วย โดยเฉพาะเจ้าภาพหน้าละอ่อนนั่น ถึงแม้จะไม่กล้าเข้ามานั่งด้วย เพราะมีชายหนุ่มมาดกินขาดที่ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไรกับศิริกานดานั่งคุมเป็นเสาหลักเมืองอยู่ตลอดเวลา หากก็ยังวนเวียนเข้ามาชวนยกเหล้าซดอยู่บ่อยๆ และรู้สึกจะบ่อยกว่าใครเพื่อนเสียด้วย เหล้าที่แม่คุณจิบไปเรื่อยๆ รวมกันแล้วก็หลายแก้วอยู่พอสมควร ไม่รู้ว่าคนบอกชอบจิบเหล้าเบาๆ จะรู้ตัวบ้างหรือเปล่า จนกระทั่งคีรินทร์ทนมองไม่ไหวอีกต่อไป“พอได้แล้วมั้ง เดี๋ยวก็เมาหรอก”เขาพูดพร้อมกับคว้าแก้วไปจากมือเล็กแล้วเทเหล้าที่เหลือลงคอไปจนหมดแก้ว ก่อนจะวางแก้วเปล่าไว้บนโต๊ะตรงหน้า ศิริกานดาจึงหันไปมองคนที่แย่งแก้วเหล้าของเธอไปจัดการต่อหน้าตาเฉยนั้นอย่างงงงวยปนอึ้ง ด้วยไม่คิดว่าเขาจะดื่มเหล้าแก้วเดียวกับเธอ แต่ก่อนจะทันได้ท้วงถามอะไรออกไปก้องเกียรติก็เดินตรงเข้ามาหาเสียก่อน“อ้าว! กาน! นั่งเฉยอยู่ทำไมล่ะ ชนแก้วๆ”เจ้าของงานวันเกิดพูดพลางหยิบแก้วเหล้าจากพนักงานเสิร์ฟมายัดใส่ให้ในมือเล็ก เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีเครื่องดื่มในมือ แล้วทำการชนแก้วอย่า