LOGINShare
บทที่ 184
Latest chapter
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 204
ต่างฝ่ายต่างรู้กันอยู่แก่ใจโดยมิต้องเอ่ย“ทว่า ข้าฟังจากรับสั่งของฝ่าบาทแล้ว รุ่ยอ๋องที่เพิ่งรับกลับวังมาจากข้างนอกเมื่อปีก่อน ดูเหมือนจะมีเจตนารับเจ้าเข้าจวนรุ่ยอ๋อง โย่วหนิง เจ้าเคยพบหน้ารุ่ยอ๋องตั้งแต่เมื่อใดกัน?”นางหานจ้องมองนาง พลางเอ่ยถามข้อสงสัยในใจออกมาเจิ้นกั๋วกงก็ให้นางมาสืบถามเรื่องนี้เช่นกันรุ่ยอ๋องผู้นั้น ในราชสำนักมีผู้ที่เคยพบหน้าเพียงหยิบมือ จ้าวเชียนหัวเองก็บังเอิญเดินชนเขาที่ตลาดโดยมิได้ตั้งใจ จึงได้ล่วงรู้ฐานะของเขาต่อมา ยามที่จวนจัดงานเลี้ยง เพื่อบุตรสาวแล้ว นางถึงกับจงใจส่งเทียบเชิญไปยังจวนรุ่ยอ๋องแต่เทียบเชิญนั้นกลับเงียบหายไปราวก้อนหินจมลงสู่ก้นทะเล มิได้รับการตอบกลับแม้แต่น้อยนึกไม่ถึงเลยว่า เจียงโย่วหนิงจะมีวาสนาดีถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเป็นที่ต้องตาต้องใจของรุ่ยอ๋องในใจนางรู้สึกว่าเจียงโย่วหนิงนั้นไม่คู่ควร ทว่าก็จนปัญญาจะทำสิ่งใดได้“ข้าเองก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”บนใบหน้าขาวกระจ่างของเจียงโย่วหนิงเต็มไปด้วยความงุนงงนางกล่าวความจริง นอกเสียจากองค์หญิงจิ้งเหอแล้ว นางก็ไม่เคยพบเชื้อพระวงศ์องค์อื่นในวังมาก่อนเลยจริง ๆยิ่งมิต้องเอ่ยถึงรุ่ยอ๋องผู้ลึกลับผู
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 203
นางกลัวว่านางหานจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงบีบแขนเสื้อซับหยาดเหงื่ออย่างแนบเนียน บังคับตนเองให้สงบสติอารมณ์ลง“ท่านแม่ต้องจัดการธุระในจวน ช่างเหน็ดเหนื่อยเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าสามารถดูแลตนเองได้”นางหลุบขนตางอนยาวสีดำขลับลง ภายในใจเริ่มครุ่นคิดช่วงหลายปีที่จ้าวหยวนเช่อมิได้อยู่ในจวน นางหานแทบจะไม่เคยแม้แต่จะมาพบหน้านางด้วยซ้ำทว่าตั้งแต่จ้าวหยวนเช่อกลับมา ไม่ว่าทางสีหน้าหรือวาจา นางหานล้วนปฏิบัติต่อนางด้วยความเมตตาปรานี ทว่าไม่เคยลงมือกระทำสิ่งใดอย่างแท้จริง ตัวอย่างเช่นการจัดมุมผ้าห่มให้นางเช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รับการปฏิบัติเช่นนี้วันนี้นางหานผิดปกติไปถึงเพียงนี้ หรือว่ามีเรื่องใดที่ต้องใช้งานนางกระนั้นหรือ?“ที่ข้ามาก็มิได้มีเรื่องอื่นใด เพียงอยากถามเจ้าสักหน่อย ว่าเจ้าชงชาเป็นได้อย่างไร?”บนใบหน้าของนางหานเจือรอยยิ้มบางเบา เอ่ยถามความสงสัยในใจออกมา“ยามว่างข้าไม่มีสิ่งใดทำ เห็นพี่หญิงสามชงชา จึงลองศึกษาด้วยตนเองเจ้าค่ะ”หัวใจของเจียงโย่วหนิงกระตุกวูบ รีบหาข้ออ้างอย่างรวดเร็วนางกลับนึกไม่ถึงว่าการแสดงฝีมือในวันนี้ จะทำให้นางหานรวมถึงคนทั้งจวนเจิ้นกั๋วกงเกิดความร
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 202
เจียงโย่วหนิงลนลานหารองเท้าและถุงเท้ามาสวมใส่ ในใจรู้สึกเพียงว่าการลงจากเตียงย่อมปลอดภัยกว่าหากนางยืนอยู่นอกเตียง นางหานคงไม่ถึงขั้นเปิดม่านเตียงออกดูให้แน่ชัดเป็นแน่ทว่าถุงเท้านั้นสกปรกไปเสียแล้ว ทั้งรองเท้าปักยังถูกจ้าวหยวนเช่อนำไปวางไว้เสียไกลจนเอื้อมไม่ถึงเสียงฝีเท้าของนางหานดังใกล้เข้ามาแล้วหากยามนี้นางลงจากเตียงไปหยิบ ย่อมต้องถูกพบเข้าอย่างจัง กลับยิ่งชวนให้ผู้อื่นคลางแคลงใจเปล่า ๆท่ามกลางความร้อนรน นางพลันสังเกตเห็นตลับยาในมือ จึงเกิดปัญญาขึ้นมาฉับพลัน“โย่วหนิง วันนี้คงเหนื่อยแล้วกระมัง? เหตุใดจึงเตรียมตัวพักผ่อนเร็วยิ่งนักเล่า?”นางหานเดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นนางนั่งอยู่ริมเตียง ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มเมตตา“เท้าเป็นแผลถลอกเจ้าค่ะ กำลังทายาอยู่ ไม่รู้ว่าท่านแม่จะมาเยือนกะทันหัน หากต้อนรับขาดตกบกพร่องไปขอท่านแม่โปรดอย่าถือสา”เจียงโย่วหนิงชักมือที่กำลังทายากลับแล้วเอื้อมไปหยิบรองเท้า หวังจะลงจากเตียงไปทำความเคารพนางน้ำเสียงของนางนั้นอ่อนน้อมเชื่อฟัง ทว่าก็แฝงความเกรงใจและห่างเหินตั้งแต่เล็ก ยามที่ชาติกำเนิดยังไม่กระจ่างแจ้ง นางหานก็ไม่ชอบพอนางอยู่แล้วนางกับนางหา
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 201
ทว่าเบื้องหลังคือโต๊ะตำรา ไร้หนทางให้หลบเลี่ยงจ้าวหยวนเช่อถอดรองเท้าและถุงเท้าของนางออกอย่างคล่องแคล่วเท้าขวาดูย่ำแย่ยิ่งกว่าเท้าซ้าย มีตุ่มพองเลือดอยู่ถึงสี่ห้าแห่งจ้าวหยวนเช่อมิได้เอ่ยคำใด เขารวบร่างนางขึ้นอุ้มไปวางบนเตียง แล้วหันหลังเดินออกไปเจียงโย่วหนิงงุนงงยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำสิ่งใด จึงก้มลงมองเท้าของตนเองนางวางเท้าพาดไว้ริมขอบเตียงเพื่อตรวจดูบาดแผลมองดูนิ้วมือซ้ายที่ถูกพันแผลไว้อย่างแน่นหนา สลับกับมองดูเท้าที่เต็มไปด้วยรอยเลือด นางเองยังรู้สึกเวทนาตนเองนักการเข้าวังครานี้ ทั้งมือและเท้าล้วนได้รับบาดเจ็บ บางทีคนที่มีฐานะเช่นนาง สวรรค์คงกำหนดมาแล้วว่าไม่ควรเข้าไปในสถานที่พรรค์นั้นไม่นานจ้าวหยวนเช่อก็ยกอ่างน้ำร้อนกลับมา วางลงบนตั่งพักเท้าหน้าเตียงเจียงโย่วหนิงมองเขาด้วยความตื่นตระหนกและหวาดระแวงน้ำอ่างนี้ หรือว่าจะนำมาล้างเท้าให้นางกัน?จ้าวหยวนเช่อย่อกายลงนั่งยอง ๆ ยื่นมือไปทดสอบอุณหภูมิน้ำ จากนั้นก็จับข้อเท้านางดึงลงมา“ท่านจะทำสิ่งใด?”เจียงโย่วหนิงขืนตัวหลบไปด้านหลัง ภายในใจทั้งหวาดกลัวทั้งร้อนรน ตกใจอยู่ไม่น้อยนี่เขากำลังจะทำอะไร?จะล้างเท้าให้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 200
“เรื่องหลังจากนี้ไปคิดเอาเอง”สีหน้าของจ้าวหยวนเช่อกลับมาเย็นชาดังเช่นเคยเจียงโย่วหนิงเม้มริมฝีปาก หลุบแพขนตายาวลงและไม่เอ่ยสิ่งใดอีกหากเขาไม่ยอมเอ่ย ย่อมหมายความว่าจะไม่พูดจริง ๆนางคงต้องกลับไปไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนด้วยตนเอง“แล้วท่านหญิงซูเล่า?”นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ช้อนสายตาขึ้นเอ่ยถามเขาหากใช้แผนยุแยงจริง ย่อมต้องปล่อยให้ซูอวิ๋นชิงไปงัดข้อกับองค์หญิงจิ้งเหอเขาไม่เป็นห่วงซูอวิ๋นชิงหรือ?หรือเขาคิดว่ามีตนคอยปกป้อง ซูอวิ๋นชิงย่อมไม่มีทางพ่ายแพ้แก่องค์หญิงจิ้งเหอกัน?มิได้ ไม่ว่าเขาจะคิดอ่านเช่นไร นางจำต้องพูดคุยกับเขาให้กระจ่างมิใช่ว่าถึงยามเกิดเรื่องอันใดขึ้นมา แล้วค่อยมากล่าวโทษนาง“จัดการเรื่องของเจ้าให้ดีเถิด”จ้าวหยวนเช่อยกมือขึ้นเก็บตลับยาและผ้าพันแผลบนโต๊ะเจียงโย่วหนิงคอตกด้วยความหดหู่ใจเป็นนางที่คิดมากไปเองเขาทำสิ่งใดล้วนรอบคอบรัดกุมเสมอมา การที่เขายอมตกลงช่วยนางใช้แผนยุแยง คาดว่าคงคิดหาวิธีช่วยซูอวิ๋นชิงรับมือกับองค์หญิงจิ้งเหอไว้พร้อมสรรพแล้วไฉนต้องให้นางมาคอยวุ่นวายใจด้วยเล่า?“คืนนี้คงไม่ต้องทบทวนบทเรียนแล้วกระมัง?”นางเอ่ยถามเขาด้วยน้ำ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 199
เจียงโย่วหนิงตกตะลึงจนอดมิได้ที่จะเงยหน้ามองเขาความหมายของเขาคือ เขายินดีจะช่วยเหลือนางเช่นนั้นหรือ?เหตุใดกัน?ภายในใจของนางสับสนวุ่นวายอีกครา ขบคิดเท่าใดก็ไม่เข้าใจ“ทว่า...”จ้าวหยวนเช่อเชยคางของนางขึ้นมาเจียงโย่วหนิงถูกบีบบังคับให้ต้องสบตาเขา ขนตางอนยาวสั่นระริกดุจปีกผีเสื้อที่ตื่นตระหนก จิตใต้สำนึกสั่งให้ผลักมือที่กอบกุมดวงหน้าของนางออก ทว่ากลับผลักไม่ออก“ในใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยเปล่า”เขาเอ่ยน้ำเสียงนั้นฟังดูแผ่วเบา ทว่าเจียงโย่วหนิงกลับรู้สึกว่าถ้อยคำของเขาแต่ละตัวอักษร ราวกับก้อนหินแข็งกร้าวที่ทุบลงบนศีรษะของนาง“ข้าไม่ให้ท่านช่วยแล้ว...”นางทั้งอับอายทั้งขัดเคืองจนใบหน้าแดงก่ำ ออกแรงผลักมือเขาออกไป หมายจะหันหลังหนีจากอ้อมกอดเขาทันทีสิ่งใดคือ “ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยเปล่า” กัน? สู้บอกมาตามตรงเลยดีกว่าว่าเขาจะไม่ยอมช่วยเหลือนางอย่างไร้เหตุผล แต่ต้องการให้นางนำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนนอกจากตัวนางเองแล้ว ยังมีสิ่งใดให้น่าหมายปองอีกหรือ?กล่าวมาตั้งยืดยาว มิใช่ว่าต้องการให้นางเอาเรือนร่างเข้าแลกกับความช่วยเหลือของเขาหรอกหรือ?แผนยุแยงให้แตกแยกนี้ นางไม่ใช้แล้วมิไ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 95
จ้าวหยวนเช่อทำเหมือนไม่มีอะไร หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวมา จับนิ้วมือนาง แล้วค่อย ๆ เช็ดทีละนิ้วอย่างใจเย็นนิ้วมือดุจดั่งต้นหอม เรียวยาว อ่อนนุ่ม ขาวเนียนละเอียดเหมือนไร้กระดูก เหมือนหยกมันแพะชั้นดี เขาหลุบมองด้วยขนตางอนยาว อดทนเช็ดรอบแล้วรอบเล่าจนกระทั่งมือข้างนั้นถูกถูจนเริ่มแดง โดยเฉพาะนิ้วหัวแม่
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 55
ความรู้สึกขมขื่นในก้นบึ้งหัวใจของนางค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาทีละน้อย ทำให้นัยน์ตาที่แดงก่ำอยู่แล้วเปียกชุ่ม“คิดจะไปจากข้า แล้วแต่งงานกับเขางั้นหรือ?”จ้าวหยวนเช่อน้ำเสียงราบเรียบเจียงโย่วหนิงกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกจากคำพูดนั้น อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน“ท่านเป็นท่านพี่ของข้า ไม่จำเป็นต้องเที
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 33
นางเม้มริมฝีปาก เซื่องซึมไม่พูดอันใดตระกูลใหญ่เช่นจวนเจิ้นกั๋วกง เพื่อแสดงให้เห็นว่าบุตรสาวในเรือนนั้นล้ำค่า จึงจะไม่แพร่งพรายชื่อของบุตรสาวออกไปโดยง่ายแต่นางไม่ใช่บุตรสาวแท้ ๆลึกลงไปในใจของนางรู้สึกว่าตนเองเป็นแค่สตรีธรรมดาผู้หนึ่งที่ไม่อาจธรรมดาไปได้กว่านี้อีกแล้ว ยามอยู่ข้างนอก ผู้อื่นถาม
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 20
หลังจากเจียงโย่วหนิงรับปาก ก็คิดจะลุกขึ้นแล้วขอตัวนางหานลุกขึ้นแล้วหยิบเครื่องประดับสองสามชิ้นออกมา “เจียงโย่วหนิงเป็นผู้หญิงที่คนแรกในครอบครัวพวกเราที่ไปดูตัว เลือกมาสักชิ้นไว้ใส่พรุ่งนี้เถิด”เจียงโยว่หนิงหลุบตามองปิ่นปักผมที่อยู่บนโต๊ะ กล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ที่เรือนของข้ามี”
You may also like
ทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น34.1K viewsบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน96.7K viewsชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน25.5K viewsข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ป่าดอกท้อ29.7K viewsพันธะรักเร้นกาย
หนามชมพู438 viewsกำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม
มี่เยี่ยน349 viewsสองพยัคฆ์ขย่มนางพญามังกร (3p) - [PWP] - [NC30+]
ณ ธารา3.8K viewsทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องใบ้
วริษา408 views
