登入分享
บทที่ 201
最新章節
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 212
เจียงโย่วหนิงมิได้เอ่ยสิ่งใด นางดึงม้านั่งไปด้านข้างเล็กน้อยแล้วทรุดกายลงนั่ง เมื่อได้นั่งเคียงข้างเขา ผนวกกับบรรยากาศครึกครื้นเบื้องหน้า ทำให้นางอดนึกถึงยามกินอาหารค่ำวันส่งท้ายปีเก่ามิได้ ในครานั้นเขาแอบจับมือนางไว้ใต้โต๊ะทว่าวันนี้ เขาคงต้องไปจับมือของซูอวิ๋นชิงแทนแล้วนางไม่จำเป็นต้องกังวลใจอีกนางหานประกาศเริ่มงานเลี้ยง“อุ๊ย!”ซูอวิ๋นชิงยกมือขึ้นจับเรือนผมจอนหูของตน พลันร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจสายตาของทุกผู้คนล้วนจับจ้องไปที่นางอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นมีเพียงจ้าวซือรุ่ยที่แววตาพาดผ่านรอยยิ้มสายหนึ่ง นางปรายตามองเจียงโย่วหนิงด้วยความเคียดแค้น“เป็นอันใดไป?”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยปากถามขึ้นประโยคหนึ่ง“ปิ่นดอกเหมยหยกแดงของข้าหายไปแล้ว” ซูอวิ๋นชิงลุกขึ้นยืนพลางลูบคลำบนมวยผมอีกครา ใบหน้าฉายแววร้อนรน “นั่นเป็นของที่ท่านพ่อลงมือทำมอบให้ข้าในยามปักปิ่นเชียวนะ ปกติแล้วข้าล้วนตัดใจสวมใส่ไม่ลง”ปิ่นเล่มนั้นมีค่าควรเมือง เป็นของรักของหวงของนางอย่างแท้จริงและเพราะวันนี้ต้องมาพบจ้าวหยวนเช่อ อีกทั้งฤดูกาลนี้ปิ่นดอกเหมยก็เข้ากันพอดี นางจึงตัดใจหยิบมาสวมคิดไม
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 211
“ท่านหญิง เดินไปเดินมาข้าก็ชักจะร้อนขึ้นมาแล้ว มิสู้พวกเราไปนั่งพักตรงนั้นสักประเดี๋ยวดีหรือไม่?”จ้าวซือรุ่ยปรายตามองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่ง ก่อนชี้ไปยังศาลาที่ถูกปิดล้อมไว้เบื้องหน้า พลางเอ่ยเสนอเสียงเบาหากเดินอยู่ตลอด ย่อมเป็นธรรมดาที่เจียงโย่วหนิงจะไม่รู้สึกหนาวเย็นเท่าใดนัก ต้องให้เจียงโย่วหนิงยืนนิ่งอยู่กับที่นั่น ถึงจะยิ่งหนาวเหน็บอีกทั้ง นางยังมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าที่ต้องกระทำ“ได้” ซูอวิ๋นชิงหันไปส่งยิ้มให้เจียงโย่วหนิง “พวกเจ้าสองคน รออยู่ด้านนอกนี้เถิด”นางย่อมเข้าใจความหมายของจ้าวซือรุ่ยดี จึงตามน้ำปล่อยให้เจียงโย่วหนิงยืนตากลมหนาวอยู่นอกศาลายังมีจ้าวเยว่ไป๋ผู้นั้นอีก มิใช่คอยเข้าข้างเจียงโย่วหนิงอยู่เสมอหรอกหรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว ก็จงอยู่ทนหนาวด้านนอกด้วยกันเสียเถิด“ขออภัยด้วยน้องหญิงห้า ข้าทำให้เจ้าต้องพลอยลำบากไปด้วย”เจียงโย่วหนิงเอ่ยกับจ้าวเยว่ไป๋ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“พี่หญิงเจียงกล่าวอันใดกัน ข้ามิได้หนาวเสียหน่อย” จ้าวเยว่ไป๋ยัดเตาพกใส่มือของนาง “ท่านรีบผิงไฟสักประเดี๋ยวเถิด”รอบศาลาถูกปิดล้อมไว้ เหลือเพียงทิศที่รับแสงตะวัน ด้านใน
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 210
เจียงโย่วหนิงลุกขึ้นสำรวจการแต่งกายของตนเอง เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสม จึงรวบชายกระโปรงแล้วเดินออกจากเรือนนางประคองเตาพกเดินมุ่งหน้าไปยังโถงรับรองพลางครุ่นคิดในใจนางเป็นเพียงบุตรบุญธรรมของจวนเจิ้นกั๋วกง หน้าที่คอยปรนนิบัติแขกเหรื่อเช่นนี้ ตกมาถึงนางตั้งแต่เมื่อใดกัน?การที่นางหานจงใจเรียกนางไปอยู่เป็นเพื่อนซูอวิ๋นชิง ก็เพื่อตักเตือนมิให้นางข้องแวะกับจ้าวหยวนเช่ออีกนางแค่นยิ้มขมขื่นในใจนางหานคิดว่านางอยากจะพัวพันกับจ้าวหยวนเช่ออย่างนั้นหรือ? นางมิได้ต้องการเลยแม้แต่น้อยน่าเสียดาย ที่เรื่องนี้นางมิอาจตัดสินใจเองได้นางช้อนตามองประตูโถงรับรอง สูดลมหายใจเข้าลึกคราหนึ่ง เลิกม่านขึ้นแล้วก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปภายในโถงจุดเตาถ่านไว้หลายใบ ไอความร้อนสายหนึ่งพัดปะทะใบหน้าซูอวิ๋นชิงนั่งอยู่บนเก้าอี้กวานเม่าตรงกลางโถงจ้าวเชียนหัวและจ้าวซือรุ่ยห้อมล้อมอยู่ข้างกายจ้าวเยว่ไป๋ก็ยืนอยู่ด้านข้างเช่นกันนอกนั้นก็ไม่มีผู้ใดอีก“พี่หญิงเจียง...”จ้าวเยว่ไป๋เห็นนางก็อดดีใจมิได้พี่หญิงสามสนิทสนมกับท่านหญิงซู พี่หญิงสี่ก็ช่างประจบเอาใจท่านหญิงซู มีเพียงนางที่ปากหนักพูดจาไม่เป็น
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 209
“เจ้าไปเถิด”ปลายนิ้วของจ้าวหยวนเช่อเคาะลงบนศีรษะของนางเบา ๆ“ข้าหรือ?”เจียงโย่วหนิงอดมิได้ที่จะแหงนหน้าขึ้นมองเขาแสงสลัวราง ทำให้มองเห็นเพียงโครงหน้าด้านข้างของเขาอย่างเลือนรางเท่านั้น“ข้าอุตส่าห์เอาตัวเข้าเสี่ยงอันตรายเพื่อเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าจะไม่ทำอันใดเลยหรือ?”ปลายนิ้วของจ้าวหยวนเช่อเคาะลงบนศีรษะนางเบา ๆ อีกครานางเอียงศีรษะหลบมือของเขา แล้วเอ่ยรับคำ “เจ้าค่ะ”นี่เป็นเรื่องของนาง การที่นางจะออกหน้าเองก็สมควรแล้วจ้าวหยวนเช่อมิได้เอ่ยสิ่งใดอีก“ท่านรีบไปเถิด”เจียงโย่วหนิงเร่งเร้าเขาอีกคราในเมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เขายังจะรั้งอยู่ที่นี่เพื่ออันใดอีก?“เรื่องยังมิได้จัดการเลย พอหมดประโยชน์ก็คิดจะถีบหัวส่งกันเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”ฝ่ามือใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อยีลงบนศีรษะของนางเบา ๆเจียงโย่วหนิงซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขาอย่างว่าง่ายโดยไม่เอ่ยสิ่งใดอีกนางยังต้องพึ่งพาเขา จึงมิกล้าทำตัวเกินเลยไปนัก ภายในใจสับสนว้าวุ่น เรื่องราวสารพันผุดขึ้นมาในหัวไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด นางก็หลับสนิทไป……งานเลี้ยงปีใหม่ของจวนเจิ้นกั๋วกงกำหนดจัดขึ้นในวันที่หกเดือนอ้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 208
“จ้าวอวี้เหิง ท่านจะทำอันใด...”เจียงโย่วหนิงรู้สึกใจสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่งเบื้องหน้ามืดสลัวจนมองไม่เห็นสิ่งใด ทว่ากลับรับรู้ได้ถึงแผงอกแกร่งที่ทาบทับลงมา ในลมหายใจล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นของโกฐชฎามังสีจากกายเขานางยกมือขึ้นผลักเขาตามสัญชาตญาณ“มือบาดเจ็บอยู่อย่าขยับซี้ซั้ว...”จ้าวหยวนเช่อคว้าข้อมือนางไว้ทว่าช้าไปเสียแล้ว“ซี๊ด...”ปลายนิ้วของเจียงโย่วหนิงชนเข้ากับแผงอกของเขา ความเจ็บปวดทำให้นางถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก“ท่านทำให้ข้าเจ็บ...”น้ำเสียงของนางเจือแววสะอื้น ทั้งยังกำหมัดทุบตีเขา“เจ็บแล้วยังจะตีอีกหรือ?”มือใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อรวบข้อมือนางไว้ ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดแล้วเอนกายลงนอนตะแคงนางจึงถูกบีบบังคับให้ต้องซุกตัวอิงแอบแนบชิดอยู่ในอ้อมอกของเขา“ท่านจะทำอันใด?”เจียงโย่วหนิงออกแรงดิ้นรน“เจ้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ข้ายังจะทำอันใดได้อีก?”จ้าวหยวนเช่อกอดนางแน่นขึ้น ใช้ขายาวเกี่ยวขานางไว้มิให้ขยับเขยื้อน น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่นิด ๆเมื่อเจียงโย่วหนิงได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้น ความตึงเครียดในใจถึงได้ผ่อนคลายลง แล้วค่อย ๆ เลิกดิ้นรนภายในม่านเตียงกลับมาเงียบสงบ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 207
นางไม่รบกวนให้เขาต้องมาใส่ใจ“เจ้ากล่าวเช่นนี้ได้ ข้าก็วางใจ อีกไม่กี่วันในจวนจะจัดงานเลี้ยงปีใหม่ ถึงยามนั้นเจ้าอย่าลืมไปร่วมงานเล่า แต่งกายให้งดงามเสียหน่อย อย่าให้รุ่ยอ๋องรู้สึกว่าจวนของเราปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี” นางหานพยักหน้าพลางหยัดกายลุกขึ้นอีกครั้ง “พักผ่อนให้เร็วหน่อยเถิด”“ท่านแม่เดินระวังด้วย ฟู่อวี้ ช่วยข้าไปส่งท่านแม่ที”เจียงโย่วหนิงยืดกายขึ้นกล่าวส่งสายตาทอดมองนางหานเดินออกจากประตูไป กระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าห่างไกลออกไป นางจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกเสียทีเรือนร่างที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง นางกำลังจะเลิกผ้าห่มขึ้นจ้าวหยวนเช่อกลับมุดออกมาจากใต้ผ้าห่ม สองมือค้ำยันอยู่ข้างกายนาง กักขังนางไว้ในอ้อมแขน พลางก้มลงมองนางจากมุมสูงเพราะอุดอู้อยู่ใต้ผ้าห่มเป็นเวลานาน ใบหน้าขาวซีดเกลี้ยงเกลาของเขาจึงปรากฏริ้วแดงระเรื่อที่หาดูได้ยาก ดวงตาที่ดำขลับลดทอนความคมกริบลง ดูอ่อนโยนและกระจ่างใสขึ้นหลายส่วนท่วงท่านี้ช่างคลุมเครือชวนให้คิดลึกเสียจริง ใบหน้าของเจียงโย่วหนิงพลันแดงซ่าน ยกมือขึ้นผลักแผงอกของเขา“ท่านรีบไปเถิด” นางเบือนหน้าหนีมิยอมมองเขา วาจาที่เอื้อนเอ่ยล้วนไร้เยื่อใยขึ้นเรื่อย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 7
เจียงโย่วหนิงไม่มีเวลาคิดว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด ยื่นมือคิดจะปิดประตูแล้ววิ่งหนี แต่ช่วยไม่ได้ขาสองข้างไม่เอาไหน ไม่ฟังคำสั่งนางสักนิด ก้าวไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว“เข้ามา”จ้าวหยวนเช่อไม่หันหลัง แต่เหมือนมองเห็นการกระทำของนางเจียงโย่วหนิงกลัวถูกคนจับได้ เลยก้มหน้าเดินเข้าห้องด้านใน แล้วถามเสียง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 6
“เจ้าช่างมีน้ำใจ มานั่งกับข้าตรงนี้มา”นางหานยิ้มพร้อมกวักมือเรียกเจียงโย่วหนิง ส่งสัญญาณให้นางมานั่งลงข้างตัวเองตอนนี้อยู่ข้างนอก ต้องดีกับเจียงโย่วหนิงหน่อย จะได้สร้างชื่อเสียงดีงามให้ตัวเองด้วยเจียงโย่วหนิงเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แล้วยื่นล่วมยาให้หมอจางหมอจางสบตากับนางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 5
“โย่วหนิง? ไปไหนแล้วล่ะ?”นางหานเดินมาหลังฉากกั้น“ท่านแม่ ท่านอย่าเข้ามาเจ้าค่ะ ข้าไม่ระวังทำน้ำนมเลอะตัว กำลังเช็ดอยู่เจ้าค่ะ”ภายใต้ความคับขัน เจียงโย่วหนิงรีบหาข้ออ้าง ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อนางหานได้ยินดังนั้นจึงหยุดฝีเท้า ถามนาง “พี่ชายเจ้าล่ะ?”เจียงโย่วหนิงหันมองจ้าวหยวนเช่อ ในดวงตาคือค
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 4
นางหานชำเลืองมองเจียงโย่วหนิงแวบหนึ่งหางตาเจียงโย่วหนิงเห็นจ้าวหยวนเช่อเงยหน้า เหมือนจะมองมาทางนี้เช่นกันนางแสร้งทำใจเย็น คีบขนมพุทราขึ้นมาใหม่แล้ววางหน้าตัวเอง แล้วกัดคำเล็กไปหนึ่งคำจืดชืดราวกับเคี้ยวขี้ผึ้งเหตุใดนางหานจึงถามเช่นนี้กะทันหัน? ไม่ได้ตั้งใจหรือ? หรือดูบางอย่างออก จึงจงใจเหยียด
你可能也喜歡
ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ73.7K 閱讀量ท่านพ่อ...ข้าคือบุตรสาวของท่าน
SnailW22.8K 閱讀量สามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ป่าดอกท้อ28.8K 閱讀量มนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น23.8K 閱讀量ยอดพธูสยบรัก
ไห่ถาง232 閱讀量จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ
แป้งหอม2.0K 閱讀量ภรรยาวิปลาส
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่2 閱讀量เมื่อนางร้ายกลายเป็นนางเอก
กาวหมด139 閱讀量
