MasukShare
บทที่ 205
Bab terbaru
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 296
ร่างกายที่ร้อนผ่าวของเขานั้น ไม่อาจเพิกเฉยได้เลยแม้แต่น้อยนางรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังนอนอยู่ในเตาผิงก็มิปาน ความร้อนอบอวลจนแทบหายใจไม่ออก“เจ้ากับตู้จิ่งเฉินไปพบกันที่ใด?”ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด จู่ ๆ จ้าวหยวนเช่อก็เอ่ยถามนางขึ้นมา“บนถนนหลวงเจ้าค่ะ”เจียงโย่วหนิงบอกตำแหน่งที่ตั้งอย่างละเอียดแก่เขาตามความจริงนางหลุบตาลงด้วยความเศร้าหมองท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่เชื่อใจนาง คิดว่านางกับตู้จิ่งเฉินมีเรื่องพัวพันกัน“วันหน้าไม่อนุญาตให้ไปมาหาสู่กับเขาอีก”จ้าวหยวนเช่อลูบเส้นผมของนางอย่างแผ่วเบาเจียงโย่วหนิงมิได้เอ่ยสิ่งใดแม้นางจะมิได้ใส่ใจตู้จิ่งเฉินถึงเพียงนั้น แต่นางก็ไม่มชอบที่ถูกจ้าวหยวนเช่อตีกรอบเช่นนี้“พูดสิ”จ้าวหยวนเช่อขยี้ศีรษะนางเบา ๆ เป็นเชิงเร่งเร้าเจียงโย่วหนิงตอบรับสั้น ๆ ว่า “อืม” เสียงเบานางมิได้ตอบตกลงเขาสักหน่อยจะไปมาหาสู่กับผู้ใดล้วนเป็นเรื่องของนาง นางไม่ต้องการให้เขามาบงการ“ขอไปทีเช่นนี้เชียว...”จ้าวหยวนเช่อขยี้ศีรษะนางอีกคราแต่ก่อนยามที่ยังมิได้สอนให้นางอ่านออกเขียนได้ นางทั้งขี้ขลาดและหวาดกลัว ผู้ใดก็รังแกนางได้ นางทำได้เพียงโอ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 295
นางกอดตัวเอง ขดตัวนอนตะแคงหันหลังให้เขาร่างขาวผ่องนอนหมอบอยู่อย่างน่าสงสาร ราวกับลูกแกะน้อยที่รอถูกเชือดนางแทบจะขบกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เพื่อกลั้นมิให้หลุดเสียงสะอื้นออกมาด้านหลัง ฟูกที่นอนยุบตัวลงเป็นเขาที่ขยับกายเข้ามาแนบชิดเนื้อผ้าที่เย็นเยียบทำให้นางอดมิได้ที่จะตัวแข็งทื่อนางได้ยินเสียงสวบสาบบางที เขาคงกำลังถอดเสื้อผ้ากระมัง?น้ำตาของนางยิ่งรินไหลอาบแก้มอย่างรวดเร็วในสายตาของเขา นางมีไว้เพื่อทำเรื่องเช่นนี้เท่านั้น เขามิได้มีเยื่อใยต่อนางเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจนางก็มิได้ต่างอันใดกับสิ่งของชิ้นหนึ่งเขาคว้าจับข้อเท้าของนางเอาไว้เจียงโย่วหนิงไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป ปล่อยโฮออกมาในที่สุดทว่าความเจ็บปวดแสบร้อนดังที่คาดคิดกลับมิได้เกิดขึ้น แต่กลับกลายเป็นความรู้สึกเย็นวาบและลื่นไหลที่ค่อย ๆ บรรเทาความเจ็บปวดและรอยบวมแดงให้จางหายไปจมูกได้กลิ่นหอมหวานของยาที่คุ้นเคยนางชะงักไปชั่วครู่ ลืมเลือนกระทั่งการร้องไห้ไปชั่วขณะเขากำลังทายาให้นางหรือ?มันคือยาขี้ผึ้งหยกคืนวสันต์ที่เขามักจะใช้กับนางเป็นประจำนางอดนึกถึงครั้งแรกมิได้ ครานั้นมันเจ็
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 294
“จ้าวอวี้เหิง ท่านปล่อยข้านะ…”เอวบางของเจียงโย่วหนิงถูกเขากอดรัดเอาไว้ ทว่ามือเท้ายังคงเป็นอิสระนางทั้งเตะทั้งตีเขา ทว่าเมื่อถูกรัดอยู่ในอ้อมอกด้วยท่าทางเช่นนี้ ก็มิอาจออกแรงได้เลยแม้แต่น้อยนางราวกับกระต่ายที่กำลังโกรธจัด อ้าปากกัดลงบนบ่าของเขาเต็มแรงย่ำยีหยามเกียรตินางมาครึ่งค่อนวันยังไม่พอ ยามนี้ยังคิดจะทำอีก ในหัวของเขามีเพียงเรื่องพรรค์นั้นหรืออย่างไร?นางเกลียดชังเขาแทบขาดใจ ริมฝีปากและซี่ฟันจึงมิได้ออมแรงไว้เลยแม้แต่น้อยแม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้น แต่รอยกัดนี้ก็มิได้เบาบางเลยทว่าจ้าวหยวนเช่อกลับคล้ายไม่รู้สึกเจ็บปวด ฝีเท้าของเขามิได้หยุดชะงักลงเลยสักนิดกลับเป็นเจียงโย่วหนิงเองที่นึกหวาดกลัวขึ้นมาในภายหลัง จึงยอมผละออกจากเขานางหลุบตาลงมองบนบ่าของเขา เนื้อผ้ามีรอยเปียกชื้นสีเข้มเป็นวง ภายในปากคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดกัดจนเลือดออกเลยหรือ?“เปลี่ยนมากัดข้างนี้สิ”จ้าวหยวนเช่อปล่อยให้นางนั่งลงบนขอบเตียง ส่วนตนเองโน้มตัวลงยื่นบ่าอีกข้างไปตรงหน้านาง“ท่านปล่อยข้านะ ข้าเกลียด ข้าเกลียดชังท่าน…”เจียงโย่วหนิงกำหมัดแน่น ทุบตีเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำเสียงเจือสะอื้นไห้
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 293
เจียงโย่วหนิงอดมิได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาเมื่อครู่เขาเอาแต่จ้องมองนางกินข้าว ทว่าตนเองกลับกินไปเพียงไม่กี่คำยามนี้กลับมากินข้าวที่นางกินเหลือไว้เสียอย่างนั้นเจียงโย่วหนิงอ้าปาก ทว่าก็กลืนคำพูดที่เอ่อล้นอยู่ริมฝีปากลงไปเขาอยากกินก็กินเถิดนางมิได้ร้องขอให้เขากินข้าวเหลือของนางเสียหน่อย เขาเต็มใจทำเองต่างหากเขาน่าชังถึงเพียงนั้น สมควรแล้วที่ต้องกินของเช่นนี้นางนั่งอยู่ริมโต๊ะ มิได้เดินเลี่ยงไป รอกระทั่งข้าวในชามของเขากินไปจนเกือบหมด จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเขาว่า “ท่านจะพาข้าไปพบอู๋มามายามใด?”นางมิได้รู้สึกไม่วางใจเรื่องอู๋มามาจ้าวหยวนเช่อจะร้ายกาจเพียงไร ก็คงไม่ถึงขั้นทำร้ายอู๋มามาแต่หากมิได้เห็นหน้าสักครา นางย่อมไม่อาจวางใจอีกประการหนึ่ง นางอยากเห็นความเป็นอยู่ของอู๋มามา เพื่อดูว่าพอจะหาโอกาสหลบหนีไปอีกคราได้หรือไม่จ้าวหยวนเช่อเคยกล่าวไว้ว่า สถานที่ที่อันตรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ยามนี้จ้าวหยวนเช่อย่อมคิดไม่ถึงว่านางจะหลบหนี เช่นนั้นนี่จึงเป็นโอกาสหลบหนีที่ดีที่สุดของนางเขาเคยสอนนาง สิ่งนี้เรียกว่าจุดมืดใต้ประทีป“เจ้าจะไปทั้งเช่นนี้หรือ?”จ้าวหยว
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 292
ม่านเตียงถูกเกี่ยวขึ้นไปเบื้องหน้าของเจียงโย่วหนิงกลับมาสว่างไสวอีกครั้งใบหน้าของนางหันเข้าหาด้านในเตียง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย“ลุกขึ้น”จ้าวหยวนเช่อวางเสื้อผ้าลงบนขอบเตียง แล้วยื่นมือไปดึงตัวนางเจียงโย่วหนิงบิดข้อมือขัดขืนทว่านางจะดิ้นหลุดได้อย่างไร? สุดท้ายจึงถูกเขาฝืนดึงให้ลุกขึ้นนั่งนางใช้มือข้างหนึ่งปิดบังเรือนร่างด้านหน้าด้วยความโกรธเคือง ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบเขา ทว่าความปวดเมื่อยบริเวณเอวและหน้าท้องกลับรั้งการเคลื่อนไหวของนางไว้นางทั้งโกรธทั้งน้อยใจ จึงหันหลังให้และไม่สนใจเขาอีกจ้าวหยวนเช่อไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงยกมือขึ้นไปดึงสายคาดเอวของนาง“ท่านจะทำอันใด?”เจียงโย่วหนิงทั้งหวาดกลัวและต่อต้าน นางเบิกตาสีแดงก่ำกว้างแล้วหันขวับกลับมาถลึงตาใส่เขาเขาทรมานนางมานานเพียงไรแล้ว? เหตุใดยังจะทำอีก?“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้า”บนใบหน้าของจ้าวหยวนเช่อไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใด“ข้าทำเอง”เจียงโย่วหนิงผลักเขาออกหากนางยังไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาคงต้องลงมือจัดการด้วยตนเองจริง ๆนางไม่อยากถูกเขาแตะต้องเกลียดชังเขาจ้าวหยวนเช่อยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง และมิได้ยื่นมือออกไปอีกเจี
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 291
เสียงของชิงเจี้ยนดังแว่วมาน้ำเสียงของเขายังคงเปี่ยมด้วยความเคารพนบนอบเช่นเคยเสื้อผ้าของเจียงโย่วหนิงฉีกขาดวิ่นจนไม่เหลือชิ้นดี ทั่วร่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใด ๆ นางจำต้องเอนซบอยู่ในอ้อมอกของเขาด้วยสีหน้าอิดโรยเมื่อได้ยินเสียงของชิงเจี้ยน นางก็สะดุ้งตกใจ พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขาจ้าวหยวนเช่อย่ำยีนางอยู่ครึ่งค่อนวัน ชิงเจี้ยนที่อยู่ด้านนอก ไม่รู้ว่าจะได้ยินสิ่งใดไปบ้างหรือไม่?“อย่าขยับ”จ้าวหยวนเช่อคล้ายจะดับโทสะลงแล้ว น้ำเสียงจึงกลับมาเยียบเย็นดังเดิมเขาหยิบเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ถูกโยนทิ้งไว้ด้านข้างมาห่อหุ้มกายนางไว้แน่นหนา ก่อนจะช้อนตัวอุ้มนางขึ้นมาเจียงโย่วหนิงรู้สึกอับอายจนมิกล้าสู้หน้าผู้ใด นางขดตัวด้วยความอัปยศ ซุกซ่อนเรือนร่างตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าไว้ในเสื้อคลุมของเขา มิกล้าแม้แต่จะส่งเสียงขยับเขยื้อนจ้าวหยวนเช่อหลุบตาลงมองร่างเล็กที่ขดตัวกลมอยู่ในอ้อมแขน แววตาของเขาอ่อนแสงลงไม่น้อยชิงหลิวที่ยืนอยู่ข้างรถม้าเห็นภาพนั้น จึงใช้ไหล่กระทุ้งฟู่อวี้ที่อยู่ข้าง ๆ“ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณคุณหนู พวกเรารอดตายแล้ว”อารมณ์ของนายท่านดูดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด บางทีเมื่อ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 3
เมื่อเดินตามร่างสูงใหญ่ของจ้าวหยวนเช่อที่อยู่ข้างหน้าออกจากศาลบรรพบุรุษ นางถึงพบว่าด้านนอกฝนตกแล้วฝนพรำโปรยปราย ความเปียกชื้นที่เจือความเย็นพัดมา ทำให้นางอดตัวสั่นไม่ได้“นายท่าน”ด้านข้าง ชิงเจี้ยนที่ติดตามจ้าวหยวนเช่อมาหลายปียื่นร่มกระดาษไขให้คันหนึ่งจ้าวหยวนเช่อกางร่มออก ปรายตาส่งสัญญาณให้เ
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 2
“ลองเปิดประตูดูสิ”เสียงของนางหานดังขึ้นอีกครั้งได้ยินแบบนั้นในหัวของเจียงโย่วหนิงก็ดังหึ่ง หัวใจหยุดเต้นในพริบตา หนังหัวชาวาบ ชั่วขณะนั้นแทบจะเป็นลมหมดสตินางแทบจะคิดอะไรไม่ได้ ในสมองมีเพียงความคิดเดียว... ถ้าประตูเปิดก็คือหายนะ ทั่วทั้งร่างเหมือนถูกยึดตรึงเอาไว้ขยับไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือย
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 1
เช้าตรู่ต้นฤดูร้อน ศาลบรรพบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในเมืองหลวง ถูกปกคลุมด้วยหมอกชั้นบางภายในศาลบรรพบุรุษมีเสียงสวดมนต์ของนักบวชดังขึ้นราง ๆ ภายในเรือน เตาหลอมสัมฤทธิ์ที่มีความสูงครึ่งคนมีควันพวยพุ่ง สาวใช้และบ่าวชายกำลังวิ่งวุ่นเจียงโย่วหนิงถือชายกระโปรงเดินมาจากด้านหลังทางเดิน ความปวดร้าวทั่วร่าง
พันธกาลเร้นรัก บทที่ 8
“ไม่กลัวถูกขังในศาลบรรพบุรุษ แล้วกลัวไม้ตีมือหรือไม่?”จ้าวหยวนเช่อมือไพล่หลังเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ดวงตาใสกระจ่างจ้องจ้าวเชียนหัว แววตาแผ่ซ่านความเยือกเย็น“ท่านซื่อจื่อ!”สาวใช้บ่าวหญิงเฒ่าคุกเข่าเต็มพื้นเจียงโย่วหนิงหน้าซีดจ้องมองจ้าวหยวนเช่อ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะไม่อยู่ในต
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่ครานี้ หย่าท่านอ๋องมาเป็นหญิงร่ำรวยที่สุดในใต้หล้า
มู่มู่145.0K Dibacaฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม37.1K Dibacaร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong25.2K Dibacaท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่146.0K Dibacaเมื่อฉันเป็นนางเอกในนิยายรัก
นิชา อลีนา305 Dibacaข้าอยู่บน ท่านอ๋องอยู่ล่างNC25+
ซีไซต์2.9K Dibacaเมื่อข้าเลิกงมงายแล้ว เหตุใดท่านแม่ทัพจึงเสียดายเล่า
จิรัฐติกาล80 Dibacaย้อนกลับมาสร้างความร่ำรวยให้สามีในยุค 80
BigM00N217 Dibaca
