ログイン“That's your baby's heartbeat, Kikay,” nakangiting sabi ng doktora. “Strong and steady.”Hindi ko na napigilan. Kusang bumagsak ang mga luha mula sa mga mata ko, tuluy-tuloy, walang patid.Napahawak ako sa bibig ko at umiyak nang humihikbi. Ang tunog na iyon... ito ang pinakamagandang musikang narinig ko sa buong buhay ko.May buhay sa loob ko. Isang inosenteng buhay na walang kinalaman sa gulong pinasok namin ng ama niya.Dahan-dahan kong ibinaba ang nanginginig kong kamay at idinampi iyon sa ibabaw ng malamig na gel sa tiyan ko.Mahal kita, bulong ko sa isip ko, ang puso ko ay umaapaw sa isang klaseng pagmamahal na ngayon ko lang naramdaman. Mamahalin kita nang buong-buo. Walang kulang. Walang pag-aalinlangan.Pero kasabay ng pagbuhos ng pagmamahal na iyon ay isang nakakapasong katanungan na sumaksak sa utak ko.Handa kong ibigay ang buong puso ko sa anak na ito... pero paano kung ang totoo, mahal ko pa rin ang ama niya?Tinitigan ko muli ang bakanteng upuan. Ang sakit. Ang sakit-sa
Umaga na.Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng Premium Suite, pinapanood ang pagsikat ng araw na nagbibigay ng kulay kahel sa buong siyudad. Malamig ang salamin na nakadikit sa noo ko, pero ang utak ko ay nagliliyab sa dami ng tumatakbo rito.Kagabi, umiyak ako. Kagabi, hinanap-hanap ko ang multo ng lalaking sumira at bumuo sa akin. Pero ngayong umaga? Ngayong umaga, pinunasan ko na ang mga luha ko.Tama na, Kikay, mariing bulong ko sa sarili ko, humihugot ng isang malalim at matapang na hininga. Kung paninindigan niya ang pag-alis niya, paninindigan ko ang kalayaan ko.Naglakad ako pabalik sa gilid ng kama ni Mama. Mahimbing pa rin siyang natutulog. Kinuha ko ang network tablet na ibinigay sa akin at binuksan ang digital bank portal. Tinitigan ko ang pangalan ko sa screen.Account Name: Kikay [REDACTED] Irrevocable Medical Trust Fund: PHP 50,000,000.00Ito ang perang ipinangalan niya sa akin kapalit ng tuluyang pag-alis niya sa buhay ko. Hindi na ito galing sa kaniya bilang "
Kinagabihan. Mas lumakas ang ulan sa labas. Ang mga kulog at kidlat ay nagpapaliwanag sa madilim kong kwarto.Nakatulog ako matapos ang ilang oras na pag-iyak na hindi ko maintindihan. Sabi ng OB ko, hormones daw ito dahil sa pagbubuntis. Pero alam ko sa sarili ko na mas malalim pa roon ang dahilan.Sa panaginip ko, wala ako sa ospital. Wala ako sa siyudad.Nasa isla kami. Sa isla kung saan niya binago ang lahat. Sa lugar kung saan pinaalala niya sa aking mahal ko siya!Ang amoy ng maalat na hangin at ang tunog ng malalakas na alon ay pumuno sa pandinig ko. Nakatayo ako sa balkonahe ng malaking resthouse, pinapanood ang bagyo.Nanginginig ako sa lamig.Tapos, naramdaman ko iyon.Ang malalaking braso na pumulupot sa baywang ko.Ang mainit at matibay na dibdib na sumandal sa likuran ko. Ipinatong niya ang baba niya sa balikat ko, ang mainit niyang hininga ay humaplos sa leeg ko.“I’m here, Baby. I’ve got you,” bulong niya, ang boses ay puno ng siguridad at pagnanasa. “Hindi kita iiwan.”
Lumipas ang isang linggo.Pitong araw mula nang tuluyan siyang maglakad palabas ng Premium Suite na ito. Pitong araw mula nang pirmahan ko ang kontratang nagbura sa lahat ng ugnayan namin.At pitong araw na rin akong binibingi ng sarili kong kalayaan.Nakaupo ako sa gilid ng bintana, pinapanood ang walang katapusang pagpatak ng ulan sa labas ng pasilidad ni Ymilio. Payapa sa loob ng kwarto.Ang tanging maririnig ay ang steady beep ng makina ni Mama, na ngayon ay mas maayos na ang kulay at nakakapagsalita na nang paunti-unti.Wala nang nagbabantay na mga armadong tauhan sa labas ng pinto ko. Wala nang banta mula kay Biatrice o sa Lolo niya. I am completely, utterly safe.Bumukas ang pinto at pumasok si Ika. May dala siyang tray ng pagkain at ilang prutas. Tulad ng dati, maingay at masigla ang presensya niya.“Good morning, buntis!” mahinang bati niya sabay lapag ng tray sa glass table. “Dinalhan kita ng mangga. Sabi ng OB mo, okay lang daw mag-crave, wag lang daw yung bawal. Kamusta an
Kinabukasan. Ang sinag ng araw ay dahan-dahang tumatagos sa malaking bintana ng Premium Suite, nagbibigay ng kaunting init sa malamig kong balat.Kakatapos ko lang pakainin si Mama ng lugaw. Nakangiti siya habang pinapanood akong mag-ayos ng mga gamot niya. Hindi niya alam kung gaano kabigat ang dinadala ko, at mas mabuting ganoon muna.Habang nagliligpit ako, pumasok ang Head Doctor ni Ymilio sa kwarto namin. May hawak itong clipboard at propesyonal na ngumiti sa akin.“Good morning, Ms. Kikay. How is your mother doing?” tanong nito, tinitingnan ang mga monitors ni Mama.“She’s doing great, Doc. Mas may kulay na ang mukha niya ngayon,” malumanay kong sagot.Tumango ang doktor at may isinulat sa clipboard. Nang masigurong natutulog na ulit si Mama, lumingon siya sa akin, ang boses ay bahagyang bumaba, seryoso at may dalang balita.“I thought you’d want to know, Ms. Kikay,” panimula niya, inaayos ang salamin niya. “Mr. Wilton is finally out of the woods. The heavy antibiotics worked. B
Nang sumara ang pinto, naiwan muli akong mag-isa. Tinitigan ko ang sabaw sa mesa, ngunit lumipat ang paningin ko sa secure network tablet na nakapatong sa gilid.Yung tablet na ibinigay sa akin ni Rhamesis noon. Ang tablet na konektado sa buong pasilidad ni Ymilio.Nanginginig ang mga kamay kong inabot iyon. Kung nandito si Rhamesis sa pasilidad, at hawak ko ang secure network... ibig sabihin...Binuksan ko ang screen.Pumunta ako sa security interface. Dahil VIP protocol ang nakaset sa tablet ko, may access ito sa ilang internal feeds ng pasilidad.Pinindot ko ang ICU Wing - Elite Sector. Nag-load ang screen ng ilang segundo, bago bumukas ang isang live CCTV feed.Room 1.Napasinghap ako at napatakip ng bibig.Sa maliit na screen ng tablet, nakita ko siya. Nakahiga si Rhamesis sa gitna ng isang malawak, sterile, at puting kwarto.May mga tubong nakakabit sa kanang braso niya na nagdadala ng malalakas na antibiotics. Ang kaliwang balikat niya ay may makapal at malinis na benda.Kahit
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw
CHAPTER 4:“Rhamesis… ahh…” Ang boses ko ay hindi ko na halos makilala. Nawawala ako sa sarili ko! Pakiramdam ko’y nilalamon ako ng init ng alak at init ng pagdamit ng labi at palad niya.Tiningnan niya ang hubad kong dibdib. Ang mga mata niya ay manghang-mangha at seryosong natingin.Ilang saglit p







