เข้าสู่ระบบLOISA’S POVAng nakakabinging ugong ng makina ng Gulfstream G650 ang tanging pumupuno sa tahimik at marangyang cabin ng eroplano.Nakatitig lang ako sa bintana, pinapanood ang mga nagtataasang ulap na pilit binabasag ng bilis ng aming sinasakyan. Ilang oras na kaming nasa himpapawid, pero ang utak ko ay naiwan pa rin doon sa malamig at madilim na tarmac ng NAIA.Naiwan sa lalaking nakatayo sa gitna ng fog, nag-aapoy ang mga mata habang unti-unting lumalayo ang distansya namin sa isa’t isa.Gabriel…Mabilis kong ipinikit ang mga mata ko at huminga nang malalim. Pilit kong ibinabaon sa pinakasulok ng utak ko ang imahe niya. Ginusto ko ito. Pinili ko ito.Ito ang tamang gawin para kay Lloyd at para kay Michael. Hindi pwedeng habambuhay kaming magtatago sa anino ng nakaraan.Naramdaman ko ang marahan ngunit mahigpit na pagpisil ni Michael sa kamay ko.Lumingon ako sa asawa ko. Nakasandal siya sa kaniyang leather recliner, may hawak na tablet kung saan nagbabasa siya ng mga business report
GABRIEL’S POVNakatayo ako sa gilid ng floor-to-ceiling glass window ng aking penthouse suite sa Bonifacio Global City.Gabi. Ang mga ilaw ng siyudad sa ibaba ay parang mga bituing nakakalat sa dilim.May hawak akong baso ng Macallan whiskey. Ang kabilang kamay ko ay nakabulsa sa aking slacks. Naka-itakip lang ang puting polo ko, nakabukas ang dalawang buttons, habang ang aking balat ay malamig dahil sa lakas ng aircon.Sa ibabaw ng glass table sa likod ko ay ang maliit na remote control ng drone na binili ko para kay Lloyd nakaraan.“Kuya Gab, look! Ang taas na!”Ang boses ng anak ko ay patuloy na nag-e-echo sa utak ko.Anak ko. Si Lloyd na kailanman ay hindi ko pwedeng tawaging anak sa harap ng maraming tao. Si Lloyd na kailanman ay hindi ko kayang yakapin bilang isang ama dahil sa disesyong ako mismo ang may gawa.Ininom ko nang buo ang whiskey sa baso ko. Naramdaman ko ang paggulo ng gaba sa lalamunan ko, pero mas masakit pa rin ang kurot sa dibdib ko.Inako ko ang lahat ng dumi n
Kinaumagahan.Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang pumasok sa mga malalaking bintana ng master’s bedroom. Nakasandal ako sa headboard ng kama, nakabalot sa silk na kumot, habang may hawak na baso ng warm milk.Nakaligo na si Michael. Nakasuot siya ng kaniyang pormal na dark grey suit, nag-aayos ng kaniyang necktie sa harap ng salamin.Naging malinis na ulit ang balita. Ang buong bansa ay nakatutok na sa pagkakaimbestiga kay Madam Sylvia at sa mga kasabwat nito. Ang pangalan ng pamilya Valderama ay muling naging simbolo ng dignidad at katatagan.Pero ang katahimikan sa loob ng kwarto namin ay may kakaibang bigat.Humarap sa akin si Michael. Inilagay niya ang dalawang kamay sa kaniyang bulsa at tinitigan ako nang seryoso.“I made a decision, Loisa,” panimula niya.Napaangat ang tingin ko. “Anong decision?”“We are taking a break,” sagot niya. “Magbabakasyon tayo. The three of us. Ikaw, ako, at si Lloyd.”Ngumiti ako nang bahagya. “I think that’s a great idea, Michael. Kailangan din natin
“I know,” mahina niyang wika. “I know nothing physically happened. If something did, Gabriel Rossi wouldn’t be walking on his two feet these past few days.”Dahan-dahang bumaba ang kamay ni Michael mula sa pisngi ko, patungo sa aking leeg. Ikinulong ng malalapad niyang daliri ang leeg ko—hindi para sakalin, kundi para maramdaman ang mabilis na pag-pulse ng dugo ko.“Pero nasasaktan ako, Loisa,” paos niyang pag-amin. “Nasasaktan ako kapag nakikita kong malapit siya sa’yo. Nasasaktan ako dahil kahit limang taon na kitang asawa… nararamdaman kong may bahagi pa rin sa puso mo na naiwan sa kaniya.”“Michael, no…” umiiling kong sagot. “Ikaw ang asawa ko. Ikaw ang nagligtas sa amin ni Lloyd.”“Then prove it to me,” pabulong niyang utos.Bago pa ako makasagot, marahas niyang iniyuko ang kaniyang mukha at sinakop ang mga labi ko.Ang halik ni Michael ay hindi ang karaniwang malambot at respetadong halik na ibinibigay niya araw-araw. Ito ay gutom, possessive, at puno ng matinding pagnanasa.Ang
“Bakit sinasabi nila sa TV na si Uncle Gab is your kabit?”Ang inosenteng tanong ni Lloyd ay parang isang matalas na kutsilyong bumaon sa puso ko. Naramdaman ko ang biglang paglamig ng buo kong katawan. Ang hininga ko ay nabitin sa aking lalamunan, at ang dugo sa mga ugat ko ay tila tumigil sa pag-agos.Kabit.Isang salita na pilit kong itinakwil sa loob ng limang taon. Isang salita na kailanman ay ayaw kong marinig ng anak ko mula sa bibig ng ibang tao.“Mommy… what’s kabit?” inosenteng ulit ni Lloyd, kumukurap-kurap ang malalaking mata na eksaktong kopya ng mga mata ni Gabriel.Mabilis kong pinatay ang screen ng iPad. Mabilis ko itong inilapag sa gilid ng sofa at pilit kong itinago ang nanginginig kong mga kamay. Lumuhod ako sa harap ng anak ko, hinawakan ang maliliit niyang balikat, at pinilit ang pinakamatamis at pinaka-kalmadong ngiti na kaya kong ibigay.“Baby… huwag mong pinapakinggan ang mga sinasabi sa TV, okay?” malambing kong bulong, kahit na sa loob-loob ko ay gusto ko nan
“Because I won’t let them call the mother of my son a whore!” nagngangalit na sagot niya.“Umalis ka na,” nanginginig kong utos, hindi pinansin ang sinabi niya. “Huwag ka nang babalik dito nang ganitong oras.”Tinitigan niya ako. Parang bigla siyang nahimasmasan.Kinaumagahan, kalmado ang bahay.Sinalubong ng balita ang bansa, inamin ni Gabriel Rossi na siya ang nag-initiate ng relasyon noon at nilinlang niya ako.Ang publiko ay nagalit sa kaniya, tinawag siyang manloloko, at ang mga negosyo niya ay nakatanggap ng slight backlash. Pero ang pangalan ko, at ang pangalan ng mga Valderama, ay nanatiling malinis.Nasa opisina si Michael. Kakatapos lang ihatid si Lloyd sa playroom.Habang nagbabasa ng balita, pumasok ang head of security ni Michael. May inabot itong logbook sa akin.“Ma’am, ipinapasabi po ni Sir Michael na na-review na niya ang CCTV footage sa likod ng gate kagabi. Inutos niya pong burahin iyon para hindi na makita ng iba.”Parang binuhusan ako ng malamig na yelo.Ano?! Pak
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n
CHAPTER 4:“Rhamesis… ahh…” Ang boses ko ay hindi ko na halos makilala. Nawawala ako sa sarili ko! Pakiramdam ko’y nilalamon ako ng init ng alak at init ng pagdamit ng labi at palad niya.Tiningnan niya ang hubad kong dibdib. Ang mga mata niya ay manghang-mangha at seryosong natingin.Ilang saglit p
“You felt it? How much I wanted to ruin you right now at alisin ang lahat ng titig at haplos ng ibang lalaki sa’yo?”Nanigas ang katawan ko sa sinabi niya, nag-init ang pisngi ko dahil sa inis... pero bakit ganito? Gustong gusto kong iangat ang palad ko para sampalin siya pero hindi ko maigalaw... p
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p







