เข้าสู่ระบบ“Lalaban ako, Michael. Para sa’yo, para kay Lloyd, at para sa batang ito. Pangako.”Ilang araw ang lumipas, mabilis na nagbago ang ihip ng hangin sa estate ng Hamptons.Ang unang ginawa ni Michael ay tawagan ang kaniyang pinakapinagkakatiwalaang executive assistant. Sa isang virtual board meeting na hindi umabot ng sampung minuto, ipinasa ni Michael ang buong kontrol ng Valderama Empire sa kaniyang executive team.“I am stepping down temporarily as CEO,” matigas na utos ni Michael sa screen habang nakaupo kami sa library. Nakahawak siya sa kamay ko habang nagsasalita. “The COO will take over all executive decisions. I don’t care if the stocks drop. I don’t care if we lose a billion-dollar merger. Huwag niyo akong tatawagan unless the building is literally burning down. My wife is my only priority now.”Walang nakapag-salita sa kabilang linya. Pinatay ni Michael ang laptop at humarap sa akin, binigyan ako ng isang mainit at kalmadong ngiti na parang hindi niya kakabitawan ang bilyun-bi
“I’m keeping the baby, Michael,” matatag kong deklarasyon, ang boses ko ay walang bahid ng pag-aalinlangan. “Itutuloy ko ang pagbubuntis na ito.”Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa buong kwarto. Rinig na rinig ko ang malakas na paghampas ng ulan sa labas ng bintana, tila sinasabayan ang nag-aamok na damdamin sa loob ng asawa ko.Tinitigan ako ni Michael. Ang kaniyang mga mata, na kanina ay puno ng takot at awtoridad, ngayon ay tila nabasag. Umigting ang kaniyang panga. Nakita ko ang paggalaw ng kaniyang lalamunan habang pilit niyang nilulunok ang matinding galit at desperasyon.“Are you out of your f*cking mind?!” sumabog ang boses niya, umaalingawngaw sa apat na sulok ng aming master’s bedroom. Marahas niyang ginulo ang sarili niyang buhok, naglalakad nang pabalik-balik sa harap ko. “Did you not hear the doctor, Loisa?! Mamatay ka! The moment that child grows inside you, it will feed the cancer! Papatayin ka ng sarili nating anak!”“Hindi niya ako papatayin, Michael! Buha
“We terminate,” matigas, mabilis, at walang-alinlangang sagot ng asawa ko.Lumingon ako sa kaniya. Ang mga mata niya ay nagliliyab sa determinasyon at matinding takot na mawala ako. Hawak niya nang mahigpit ang kamay ko, halos bumaon ang mga kuko niya sa balat ko.“We abort the baby, Doctor. Do whatever it takes. Save my wife. Prep the papers, prepare the operating room. I am not losing her!” sigaw ni Michael, ang kaniyang boses ay nanginginig sa desperasyon.Nang marinig ko ang salitang abort, tila huminto ang oras. Ang paligid ay nag-blur. Ang boses ni Michael at ng doktor na nag-uusap tungkol sa procedures at schedules ay naging parang mahinang ugong sa ilalim ng tubig.Natulala ako sa puting kumot na nakapatong sa aking sinapupunan.Ipinatong ko ang nanginginig kong kamay sa aking tiyan.Limang minuto. Limang minutong natulala ako habang tinatalakay nila kung paano tatanggalin ang buhay na nasa loob ko.Bumalik sa isip ko ang lahat. Ang buong buhay ko.Ako si Loisa. Ang babaeng wa
Ang nakakabulag na puting ilaw sa kisame ang unang sumalubong sa akin.Sinubukan kong ikurap ang aking mga mata, ngunit tila may mabigat na pampabigat na nakadagan sa mga talukap ko. Ang amoy ng matapang na antiseptic at ang sunod-sunod na mahinang beep ng isang makina ang unti-unting nagpabalik sa wisyo ko. Wala na ako sa malawak at maaraw na hardin ng aming estate sa Hamptons.Malamig ang kwarto. Tahimik.Naramdaman ko ang isang malaki at magaspang na palad na mahigpit na nakakulong sa aking kamay. Iginiling ko ang aking ulo at doon ko nakita si Michael. Nakaupo siya sa isang silya sa tabi ng kama ko, ang kaniyang buhok na palaging maayos ay ngayon ay magulo. Nakayuko siya, nakadikit ang aking kamay sa kaniyang noo, at nararamdaman ko ang panginginig ng kaniyang malapad na balikat.“Michael…” paos at tuyot kong tawag.Mabilis siyang nag-angat ng tingin. Ang kaniyang mga mata, na laging puno ng awtoridad at tapang, ay ngayon ay namumula at may namumuong luha.Bago pa ako makapagsalit
GABRIEL’S POVMabilis ang takbo ng SUV sa kahabaan ng highway ng Long Island pabalik sa New York City.Nakaupo ako sa likod, hawak ang isang baso ng whiskey na ibinuhos ni Karl kanina pa, pero hindi ko man lang ito mainom.Nakatitig lang ako sa labas ng bintana. Ang mga puno ay nagiging blur dahil sa bilis ng takbo namin.“Hindi kita mahal, Gabriel. Hindi kita minahal.”Ang boses niya ay patuloy na nag-e-echo sa utak ko. Ang lakas ng sampal niya ay nakamarka pa rin sa pisngi ko, pero hindi iyon ang masakit. Ang masakit ay ang paraan ng pagtingin niya sa akin.“Kung papipiliin man ako ngayon... hinding-hindi ikaw ang pipiliin ko.”Ibinato ko ang baso ng whiskey sa kabilang upuan!Binasag ko ito, nagkalat ang mamahaling alak sa leather seats. Napatingin si Karl mula sa rearview mirror pero hindi siya nagsalita. Alam niyang walang salita ang pwedeng magpakalma sa demonyong gustong kumawala sa loob ko.She’s fucking right! She had a family now! And what the fuck I am doing! I’m fucking ru
Bago pa man bumagsak ang kamao ni Gabriel, tumakbo ako. Wala akong pakialam kung tamaan ako. Wala akong pakialam kung mapagitnaan ako ng dalawang halimaw na ito.Inihagis ko ang sarili ko sa pagitan nila.Pabagsak akong lumuhod sa harap ni Michael, mahigpit na niyakap ang asawa ko para gawing panangga ang sarili kong katawan.Natigilan si Gabriel. Ang kaniyang naglalagablab na kamao ay huminto isang dangkal na lang mula sa mukha ko. Ang kaniyang hingal ay mabigat, ang mga mata ay nanlalaki sa gulat nang makita akong nakaharang.Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya. Ang mga luha ko ay umaagos na, ngunit ang mga mata ko ay nagliliyab sa matinding galit.Tinitigan ko siya—isang titig na hindi niya kailanman nakita mula sa akin. Isang titig ng dalisay na poot.“Subukan mong ituloy ‘yan, Gabriel,” nanginginig ang boses ko sa galit. “Subukan mong patayin ang asawa ko, at isusumpa kita hanggang sa huling hininga ko.”Nanginig ang panga ni Gabriel. Ang galit sa kaniyang mga mata ay unti-untin
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw
CHAPTER 4:“Rhamesis… ahh…” Ang boses ko ay hindi ko na halos makilala. Nawawala ako sa sarili ko! Pakiramdam ko’y nilalamon ako ng init ng alak at init ng pagdamit ng labi at palad niya.Tiningnan niya ang hubad kong dibdib. Ang mga mata niya ay manghang-mangha at seryosong natingin.Ilang saglit p
“You felt it? How much I wanted to ruin you right now at alisin ang lahat ng titig at haplos ng ibang lalaki sa’yo?”Nanigas ang katawan ko sa sinabi niya, nag-init ang pisngi ko dahil sa inis... pero bakit ganito? Gustong gusto kong iangat ang palad ko para sampalin siya pero hindi ko maigalaw... p
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n







