All Chapters of เพราะเขาไม่เคยรัก: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากบทเพลงรักในครั้งนั้นจบลงอย่างดุเดือดเลือดพล่าน คอนโดของไตรฉัตรกลายเป็นสมรภูมิรบ ที่ทั้งยืน ตะแคง นอน ตีลังกา ทั่วทุกสารทิศ ไอ้คนที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะใช้สโลแกนเดิมน้ำแตกแยกทาง เมื่อได้แล้วก็ค่อยเขี่ยพลอยปภัสทิ้ง จากนั้นก็ชิ่งหนี ขาดการติดต่อ ทำเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน กลับพลิกลิ้นประวิงเวลา เก็บเธอไว้ข้างกายก่อน เพราะดันติดอกติดใจบทเซ็กซ์อันเร่าร้อนระหว่างสองเราที่ไม่เคยมีใครทำให้เขาถึงใจและเสร็จติดกันหลายต่อหลายครั้งแบบนี้มาก่อนจึงเก็บพลอยปภัสเอาไว้เพราะยังไม่รู้สึกเบื่อหน่าย หากวันใดรสเซ็กซ์จืดชืดกลายเป็นความชินชา ไม่มีอารมณ์รู้สึกตื่นเต้นหรือเร้าใจทุกครั้งยามเห็นโคนขาอ่อนเล็ดลอดออกมารำไร เขาก็คงจะเขี่ยเธอทิ้งไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ เช่นเดิมเพียงแค่ตอนนี้กูไม่ได้เบื่อ! เอาให้คุ้มสาสมแก่การที่จะต้องอดทนรอมาหลายเดือนหน่อย แค่ครั้งเดียวมันยังน้อยเกินไป! ก๊อก ๆ! ไตรฉัตรนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟานุ่มด้านหน้าโซนรับรองแขก พร้อมกับไล่ตอบข้อความสาว ๆ ที่ทักเข้ามา เพื่อสแกนดูรูปโปรไฟล์ วิดีโอคอลพิสูจน์ว่าตรงปกหรือไม่ หากผ่านกฎเกณฑ์ตามที่ตั้งเอาไว้และสามารถยอมรับเงื่อนไขทุกข้อของเขาได้

"เชี้ย!! อะไรนะ นี่น้องพลอยอะไรของมึงย้ายไปอยู่ที่คอนโดมึงแล้วเหรอวะ" โก๋แผดเสียงถามด้วยความตกใจที่จู่ ๆ ก็ดันเกิดเรื่องมหัศจรรย์บ้าบอนี้ขึ้น "ไอ้สัส ประเทศไทยต้องหิมะตกหรือไม่ก็หมาต้องออกลูกเป็นคนแน่เลย มันเกิดอะไรขึ้น what's up?" ธามไทก็แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเหมือนกันว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่จะเป็นความจริง รู้จักกันมาหลายปี เป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ไอ้ไตรฉัตรไม่เคยคิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหน ไม่เคยพาใครขึ้นคอนโด จนกระทั่งพลอยปภัสเข้ามาในชีวิต เพื่อน ๆ ต่างพากันตกใจ อ้ำอึ้งอ้าปากค้าง ต่างจากไตรฉัตรที่ยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเข้าปากอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว มือข้างหนึ่งก็โอบเอวคอดกิ่วของสาวเอ็นเตอร์เทนเอาไว้ไม่ห่าง "หรือว่ามึงชอบน้องพลอยนั่นเข้าแล้วจริง ๆ" แต่คำพูดมาไม่แดกของคีรินทำให้เขาแทบจะถุยเหล้าออกจากปากไม่ทัน "ไอ้คีริน ไอ้ฉิบหาย!" รีบสบถด่าเพื่อนรัว ๆ "กูเนี่ยนะจะมีความรัก ใช้ส้นตีนห่าอะไรคิดครับไอ้คุณคีริน" ไตรฉัตรค้านหัวชนฝา อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีวันยอมรับสิ่งที่มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้ "แล้วทำไมมึงถึงยอมให้น้องพลอยย้ายไปอยู่ที่คอนโดกับมึงวะ?" ธามไทถามด้วยความสงสัย "หร

พลอยปภัสชะเง้อคอรอแล้วรอเล่า เตรียมตัวแต่งกาย สร้างบรรยากาศโรแมนติกเร้าอารมณ์แบบจัดเต็มเพื่อรอขอคืนดีไถ่โทษที่เธอเผลอทำนิสัยน่ารำคาญให้เขาหงุดหงิดใจด้วยวิธีของเธอ เรือนร่างแบบบางอยู่ในชุดกระต่ายน้อย ชิ้นเล็ก ชิ้นตะมุตะมิ หรือเรียกง่าย ๆ ว่าเศษผ้าดี ๆ ที่ถูกนำมาตัดเย็บให้สวมใส่ได้ มันบางเบาจนเห็นอะไรต่อมิอะไรหมดสิ้น บรรยากาศใต้แสงเทียน กลิ่นหอมฟีโรโมนจากแบรนด์ดังที่การันตีว่าสามารถกระตุ้นอารมณ์ทางเพศได้เกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ทุกอย่างเตรียมพร้อมเสร็จสรรพหมดแล้วรอเพียงแค่ไตรฉัตรกลับมา นาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างฝาผนังเข็มสั้นของมันชี้เข้าที่กลางเลขสาม แต่เธอก็ยังไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูซักแอะเดียว บ่งบอกว่าคืนนี้คงจะเป็นฝ่ายนอนรอเก้อ...ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ พลอยปภัสผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว เพราะเมื่อวานก็ถ่ายละครทั้งวัน ซ้ำปกติเธอไม่เคยนอนดึกดื่นเกินเที่ยงคืนเนื่องจากเป็นดารานักแสดงจำเป็นต้องนอนให้ครบสิบสองชั่วโมงเพื่อสุขภาพและความสวยตลอดกาล แม้จะพยายามฝืนมากแค่ไหนแต่เปลือกตาก็ยิ่งล้าลงเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ จนปิดสนิทตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ หรืออาจเป็นเพราะกลิ่นฟีโรโมนจากน้ำหอมหรือเปล่าก็ไม่แน่

"พลอย!! พลอย!!!" เจ้าสัวณรงค์ร้องเรียกลูกสาว ยกฝ่ามือที่ใช้หน้าพลอยปภัสเมื่อครู่ขึ้นมามองด้วยแววตาสั่นไหวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "พลอย!! เฮือก" "คุณณรงค์!!" "ป๊า!!!" สองแม่ลูกรีบเข้ามาประคองเจ้าสัวณรงค์ที่กำลังนอนหายใจเร็วระรัวพร้อมกับฝ่ามือที่จับกุมเสื้อบริเวณหน้าอกเอาไว้แน่นเพราะโรคหัวใจกำเริบ "ยัยพรีม รีบไปเอายามาให้ป๊าแกเร็ว!" "ค่ะแม่..." "พะ...พลอย" ...ทางฝั่งของพลอยปภัส ไอ้ความรู้สึกเสียใจที่เจ้าสัวณรงค์ลงไม้ลงมือกับเธอก็พอมีอยู่หรอก แต่เจ็บใจน่ะสิ เพราะดันโดนกระทำต่อหน้าสองแม่ลูกเห็บหมัดนั่น ป่านนี้พวกมันก็คงจะได้ใจหัวเราะต่อกระซิกเพ้อฝันจินตนาการถึงทรัพย์สมบัติที่จะตกเป็นของนังลูกเมียน้อยแล้วล่ะมั้งแต่ยังไงเสียเธอก็ไม่มีวันยอม ทรัพย์สมบัตินั่นแม่เธอก็เป็นคนช่วยสร้างช่วยหาเหมือนกันแล้วจะให้อีพวกชุบมือเปิดมาสูบไปง่าย ๆ อย่างหน้าด้าน ๆ ได้ยังไง ฝันไปเถอะอีแก่! หญิงสาวยกฝ่ามือขึ้นปาดน้ำตาแบบลวก ๆ รีบหยิบเครื่องสำอางในกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูขึ้นมาแตะแต่งแต้มเติมแก้ม เติมแป้ง เติมสีปากที่หลุดจางออกไปให้เป๊ะเวอร์ครบเครื่องเหมือนเดิม แต่ในระหว่างที่กำลังเสริมสวยอยู่นั้นสายตาด

ไตรฉัตรพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เขาปิดตู้เสื้อผ้าดังตึงแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นมาสวมใส่พร้อมกับติดกระดุมไปด้วย ริมฝีปากอวบอิ่มของพลอยปภัสขบเม้มเข้าหากันเบา ๆ เธอเคลื่อนตัวเข้าไปสวมกอดร่างหนาจากทางแผ่นหลังแล้วเอนใบหน้าเขาแอบอิงซบพร้อมเอ่ยคำหวานออดอ้อน "พลอยขอโทษนะคะพี่ไตร" "อื้ม" เขาพยักหน้า เพียงเท่านั้น เพียงเท่านั้นจริง ๆ เขาไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับพลอยปภัสในตอนนี้ เบื่อขี้หน้า คร้านจะพูดด้วย หากยังอยู่คอนโดต่อมีหวังได้ตายกันไปข้างหนึ่งแน่ "พลอยขอโทษจริง ๆ ค่ะ" "ไม่ต้องรอนะ พี่คงกลับดึก ๆ" ไตรฉัตรดึงมือเล็กที่เกาะแกะอยู่บริเวณหน้าท้องออก เขาเลี่ยงตัวเดินออกไปไม่ได้หันมามองร่างบางสักนิด เลื่อนหยิบนาฬิการาคาแพงขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะพูดเปรย ๆ อีกครั้ง "แล้วไม่ต้องโทรจิกโทรตาม ขอให้พี่ได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง ได้ใช้ชีวิตบ้างไม่ใช่เหมือนเด็กมอต้นที่ต้องมีคนคอยโทรเช็ค" "พะ...พี่ไตร" พูดจบไตรฉัตรก็เดินออกไปมุ่งหน้าสู่ผับดังย่านทองหล่อที่มักจะเป็นที่สุมหัวประจำของกลุ่มเพื่อน ..."พวกมึง มินตรากลับมาจากฝรั่งเศสแล้วว่ะ" คำพูดของไตรฉัตรทำให้ทุกคนหยุดชะงัก บรรยากาศครื้นเครงด้วยเสียงเพลงขับกล่อมเมื่อค