บทที่ 11

หลังจากบทเพลงรักในครั้งนั้นจบลงอย่างดุเดือดเลือดพล่าน คอนโดของไตรฉัตรกลายเป็นสมรภูมิรบ ที่ทั้งยืน ตะแคง นอน ตีลังกา ทั่วทุกสารทิศ

ไอ้คนที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะใช้สโลแกนเดิมน้ำแตกแยกทาง เมื่อได้แล้วก็ค่อยเขี่ยพลอยปภัสทิ้ง จากนั้นก็ชิ่งหนี ขาดการติดต่อ ทำเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน กลับพลิกลิ้นประวิงเวลา เก็บเธอไว้ข้างกายก่อน เพราะดันติดอกติดใจบทเซ็กซ์อันเร่าร้อนระหว่างสองเราที่ไม่เคยมีใครทำให้เขาถึงใจและเสร็จติดกันหลายต่อหลายครั้งแบบนี้มาก่อน

จึงเก็บพลอยปภัสเอาไว้เพราะยังไม่รู้สึกเบื่อหน่าย หากวันใดรสเซ็กซ์จืดชืดกลายเป็นความชินชา ไม่มีอารมณ์รู้สึกตื่นเต้นหรือเร้าใจทุกครั้งยามเห็นโคนขาอ่อนเล็ดลอดออกมารำไร เขาก็คงจะเขี่ยเธอทิ้งไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ เช่นเดิม

เพียงแค่ตอนนี้กูไม่ได้เบื่อ! เอาให้คุ้มสาสมแก่การที่จะต้องอดทนรอมาหลายเดือนหน่อย แค่ครั้งเดียวมันยังน้อยเกินไป!

ก๊อก ๆ!

ไตรฉัตรนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟานุ่มด้านหน้าโซนรับรองแขก พร้อมกับไล่ตอบข้อความสาว ๆ ที่ทักเข้ามา เพื่อสแกนดูรูปโปรไฟล์ วิดีโอคอลพิสูจน์ว่าตรงปกหรือไม่ หากผ่านกฎเกณฑ์ตามที่ตั้งเอาไว้และสามารถยอมรับเงื่อนไขทุกข้อของเขาได้ ก็ดีล!

"ใครวะ!" หัวคิ้วเรียวยาวขมวดเข้าหากันแน่น มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยขึ้นมาบนคอนโดส่วนตัวของเขา

ป๊า ม๊า ยายตรีอัปสร (น้องสาว) ไอ้โก๋ ไอ้คีริน และ ไอ้ธามไธ

ชายหนุ่มในชุดที่สวมใส่เพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียว ส่วนท่อนบนเปลือยสล้าง ลุกขึ้นเดินออกไปด้านหน้าห้อง แนบใบหน้าส่องตาแมวที่ติดอยู่บนบานประตูเพื่อดูว่าใครมา

ฉิบหาย! กูลืมอีกคน พลอยปภัสเอง ก็เคยมาค้างอ้างแรมที่คอนโดเขาในคืนที่ได้กัน!

ก๊อก ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกรอบ

ไตรฉัตรตบหน้าตัวเองเบา ๆ สองสามที หลับตาพริ้มปิดลง สูดลมหายใจเข้าปอด แล้วปรับสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

พอกูเปิดประตูปุ้บ!

"เซอร์ไพรส์ค่ะพี่ไตร!" เสียงใสก็ดังขึ้นทันที นี่ถ้าเกิดเขากำลังเสียบอยู่กับผู้หญิงอีกคนไม่เซอร์ไพรส์คูณสองหรอกเหรอ

โชคดีที่เขารอบคอบไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนล้ำเขตเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว ยกเว้น พลอยปภัส ที่กูดันพลาดท่าไป

"ฮ่ะแฮ่ เซอร์ไพรส์มากเลยครับ" รอยยิ้มอยู่ได้ไม่นาน เมื่อดันตวัดสายตามองเห็นกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบที่วางอยู่ข้างกายร่างบางราวกับกำลังจะไปพักอ้างแรมค้างที่ไหนร่วมปี "น้องพลอยมาหาพี่มีอะไรเหรอคะ"

"ก็พลอยคิดถึงพี่ไตรนี่คะ เราไม่ได้เจอกันหลายวันแล้วนะ พี่ไตรน่ะติดงานตลอดเลย" หญิงสาวเจ้าแง่แสนงอนยกแขนเรียวยาวขึ้นกอดอก "แถมเดี๋ยวนี้ก็คุยกันน้อยลงอีกด้วย"

"โถน้องพลอย ก็พี่ติดงานจริง ๆ นี่คะ" ไตรฉัตรรวบร่างบางเข้ามาโอบกอดเอาไว้แนบอก ใช้ลีลาพราวเสน่ห์ออดอ้อนนิดหน่อยพลอยปภัสก็อ่อนระทวย เชื่องยิ่งกว่าาสุนัขเสียอีก "ช่วงนี้ที่บริษัทพี่ยุ่ง ๆ วุ่นวายมากเลยค่ะ พี่ก็เลยต้องอยู่เคลียร์ปัญหาหลาย ๆ อย่าง น้องพลอยอย่างอนพี่เลยนะคะ"

ความจริงแล้วคือกูโกหก ไม่ได้ติดงานติดอะไรทั้งนั้นหรอก อยากเอาใจจะขาด แต่พลอยปภัสเป็นวันนั้นของเดือน เป็นเมนส์! กูก็เลยไม่มีความจำเป็นอะไรต้องถ่อตัวไปหาเพราะมันเสียเวลา

ไปแล้วไม่ได้ตั้ม จะไปทำไม เปลืองน้ำมันรถ ป๊ากูเป็นเจ้าของบริษัทส่งออกยานยนต์ไม่ใช่บริษัทผลิตน้ำมันสักหน่อย

"แต่พลอยไปหาพี่ไปที่บริษัท คนที่นั่นบอกว่าพี่ไปไม่ได้เข้าบริษัทนี่คะ" ถามพลางชำเลืองตาเล็กน้อย กลิ่นตุ ๆ ทะแม่ง ๆ เริ่มมา

"อะ...เอ่อ พี่เอางานกลับมาทำที่คอนโดครับ เทียวไปเที่ยวมาบ้างแต่ส่วนใหญ่ก็ขลุกอยู่ที่นี่ไม่ได้เถลไถลไปไหน น้องพลอยไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ" ไตรฉัตรแถจนข้างขาถลอกปอกเปิด และแน่นอนคนที่หลงจนหูตามืดบอดอย่างพลอยปภัสก็หลงเชื่อโดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ ทั้งสิ้น

แต่สิ่งที่ทำให้เขาอึ้ง! นั่นก็คือหลังจากนี้ต่างหาก

"นี่ไงคะ พลอยก็เลยตั้งใจว่าจะย้ายมาอยู่กับพี่ไตรที่คอนโดซะเลย พี่ไตรจะได้ทำงานอย่างเต็มที่ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาหาพลอยให้ลำบาก ตื่นเช้าก็เจอ ตกเย็นก็เจอ พี่ไตรว่าดีไหมคะ"

ไม่ดี! ไม่ดี! เขาร้องค้านอยู่ในใจ แต่ตัวตนจริง ๆ กลับอ้าปากเหวออ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกราวกับถูกใบ้แดก

"เอ่อ..."

ชีวิตอิสระกู! กูจะไม่ยอมให้ใครมันมาขโมยไปเด็ดขาด หากเขายอมให้พลอยปภัสย้ายเข้ามาอยู่ที่คอนโดนั่นไม่เท่ากับว่าเขากำลังผูกคอฆ่าตัวตายเหรอวะ!

ยังไม่ทันเท่าไหร่ก็ถึงขั้นไปที่บริษัท ตามสืบว่าเขาทำงานหรือเปล่า แล้วนี่ขนข้าวขนของจะย้ายเข้ามาอยู่ที่คอนโดโดยไม่บอกกล่าวหรือถามความเห็นของเขาสักคำ

แม่ง! นรกชัด ๆ เจ้ากี้เจ้าการสุด ๆ

หากเขาคิดจริงจังด้วยคงถูกล่ามโซ่ตรวน กลายเป็นเด็กน้อยที่อยู่ภายใต้สายตาของเธอตลอดเวลา

เขาไม่ชอบ เขารักชีวิตอิสระที่ไม่ต้องเกี่ยวข้องหรือคอยตามรายงานใคร อยากจะไปไหน อยากจะทำอะไร ก็ตามใจ แต่สิ่งที่พลอยปภัสกำลังทำมันทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายและเริ่มรำคาญที่เธอชักจะล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวกันเกินไป

"หรือพี่ไตรไม่อยากให้พลอยมาอยู่ด้วยค่ะ" พลอยปภัสสลัดตัวออกและชำเลืองมองเขาด้วยความไม่พอใจ "กลัวสาว ๆ พี่เห็นเหรอคะ...เมื่อก่อนเทียวไปเทียวหา คอยรับส่งทุกเช้าเย็น ดินเนอร์ด้วยกัน โทรคุยหยอดคำหวานจนมดขึ้นจอ แต่เดี๋ยวนี้พอได้พลอยแล้วก็ไม่สนใจใยดีสินะ"

เธอเอ่ยวาจาประชดประชันออกมา ซึ่งหากเป็นผู้ชายคนอื่นอาจจะมองว่าน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกินไอ้ท่าทีแบบนี้ แต่สำหรับเขาแล้วโคตรน้ำเน่า!

เขาล่ะเบื่อผู้หญิงประเภทนี้จริง ๆ

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะน้องพลอย คือ พี่...เอ่อ" ไม่คิดว่าในชีวิตของผู้ชายแบบไตรฉัตรจะถึงคราวทางตัน แถไม่ขึ้น อ้างไม่ออก

"แล้วมันยังไงคะ" เธอส่งสายตาจ้องมาอย่างคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้เดี๋ยวนี้

"ไม่ใช่พี่ไม่อยากให้น้องพลอยมาอยู่ด้วย พี่เองก็อยากให้น้องพลอยมาอยู่ด้วยกันที่นี่ใจจะขาดแล้ว"

กูโกหก!

"ถ้าเราสองคนคิดเหมือนกันก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลยนี่คะ พี่ไตรน่ารักที่สุด" หญิงสาวเขย่งปลายเท้าจุมพิตลงบนกลีบปากหยัก ก่อนจะถือวิสาสะเดินแทรกเข้าไปด้านในตัวคอนโดคล้ายกับเมื่อครู่เขาเอ่ยอนุญาตแล้ว

ทั้ง ๆ ที่กูยังไม่ได้พูด!

"รบกวนพี่ไตรเอากระเป๋าเข้ามาให้พลอยด้วยนะคะ พลอยลากจากลิฟต์มาถึงนี่มือแดงหมดแล้ว" แถมยังใช้กูอีก

"แม่ง!" เขาสบถด่าเบา ๆ ขยี้หัวแรง ๆ ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะรีบลากกระเป๋าแล้วเดินตามเข้าไปเพราะกลัวพวกพลอยปภัสจะเจ้ากี้เจ้าการอะไรไม่เข้าเรื่องอีก

"พลอยว่าสีห้องมันดูทึบ ๆ ไปไหมคะ ดูหดหู่ใจยังไงก็ไม่รู้" พูดพลางก็เดินตรวจตราราวกับเป็นห้องของตนเอง "ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกสีเอิร์ธโทนน่าจะดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาสักหน่อย"

"น้องพลอย น้องพลอยคะ เมื่อกี้เรายังคุยกันไม่จบเลยนะคะ" เขารีบเข้าไปห้ามก่อนที่พลอยปภัสจะคิดทำอะไรกับห้องเขาไปมากกว่านี้

"เรื่องอะไรคะ?" หัวคิ้วกระดก ไหล่ไหวเล็กน้อยถามด้วยความไม่เข้าใจ "พี่กับพลอยเราสองคนก็คิดเหมือนกันเรื่องที่พลอยจะย้ายมาอยู่ที่นี่ แล้วจะยังมีอะไรอีกค่ะ"

"เอ่อ...พี่กลัวว่าคนอื่นเขาจะมองไม่ดีน่ะค่ะถามน้องพลอยจะย้ายมาอยู่กับพี่ที่คอนโด น้องพลอยเองก็เป็นคนของสังคม เป็นดารา เป็นนักแสดงที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง หาก..." เขายังไม่ทันได้พูดจนจบประโยคเสียงแหลมก็เอ่ยแทรกตั้งตีว่าความคิดของเธอถูกต้องที่สุด

"แล้วดารานักแสดงนี่ไม่ใช่คนเหรอคะ? ทำไมเราต้องทำตามความคาดหวังของสังคม ทำตามความต้องการที่อยากให้เป็นของคนอื่นด้วย ในเมื่อพลอยและพวกเขาก็เป็นคนเหมือนกัน มีความรู้สึก มีความอยาก มีกิเลสตัณหาใด ๆ เหมือนกัน" น้ำเสียงนั้นดูแฝงไปด้วยความมั่นใจและความเอาแต่ใจซุกซ่อนอยู่ซึ่งมันดูโน้มน้าวไปทางหลังมากกว่า "ตรรกะบ้า ๆ พวกนั้นพลอยไม่สนใจหรอกนะคะ ชีวิตพลอย พลอยไม่ชอบให้คนอื่นมาบงการ"

แต่พลอยกำลังจะบงการชีวิตพี่!!!